Вторник, 19 01 2021
Войти Регистрация

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *

#BelBookChallenge прапануе: антыўтопіі ў беларускіх дэкарацыях

  • Понедельник, 11 января 2021 09:17

Паліна Доля і #BelBookChallenge працягвае наганяць тэмы кніжных рэкамендацый!

За апошні год свет перажыў нямала хваляванняў – пандэміі, ізаляцыя, катаклізмы... Як тут не ўпасці духам? Прапануем дзейнічаць ад зваротнага і пачытаць кнігі, дзе ўсё яшчэ горш і сумней, але людзі ўсё роўна знаходзяць у сабе сілы змагацца з усімі напасцямі. Сённяшняя тэма – антыўтопіі у беларускіх дэкарацыях!

“Неруш”, Віктар Казько

Неруш.jpg

Пачнем адразу з незвычайнага і нестандартнага, бо гэты раман закранае тэму, якая часта ўцякае ад пісьменнікаў – экалогію. Герой рамана “Неруш” – Меліяратар Мацвей Роўда. Ён, як і ўсе, верыў у неабходнасць асушэння балот, верыў, што меліярацыя ператворыць гэты край у квітнеючы куток: на асушаных тарфяніках вырастуць добрыя ўраджаі, людзі стануць багатымі і шчаслівымі. Але рэальнасць апынулася куды больш суровай. Асушаныя землі ператвараюцца ў змярцвелыя пустыні, пашыраюцца з кожным днём, а на месцы былой райскага кутка цяпер выюць жахлівыя тарфяныя смерчы... Вусцішна? Вось і нам таксама. Выдатная кніга.

“Праўдзівая гісторыя Краіны Хлудаў”, Алег Мінкін

краина хлудау.jpg

“Праўда гісторыя Краіны Хлудаў” – сапраўдны антыўтапічны калейдаскоп: пад яе вокладкай вас чакае цэлая серыя невялікіх гісторый, якіх аб'ядноўвае месца дзеяння-незвычайна закрыты горад (дакладна не падобны на БССР). У краіне Хлудаў людзі жывуць за такой высокай сцяной, што сонца бачаць некалькі гадзін у дзень нават летам, – горад, нібы вялікі калодзеж. Зрэшты, мала хто абураецца – пытанні тут задаваць не прынята. Тут няма станоўчых герояў, паўсюль спрэчныя тэмы, абыякавасць і шэрая мараль, а злачынствы прыкрываюцца яркімі прагрэсіўнымі лозунгамі. Добрая нагода задумацца над тым, хто мы такія і чаго мы чакаем.

 “Мова”, Віктар Марціновіч

мова бел.jpg

Вядома, без Марціновіча гэты спіс быў бы непаўнавартасным, таму сёння рэкамендуем да чытання яго “Мову” – амаль лінгвістычны баявік, дзе ўся гісторыя круціцца, уласна кажучы, вакол мовы. Месца дзеяння – Мінск, 4741 год. Эра ўзвышэння Саюзнай дзяржавы Кітая і Расіі, бесклапотнага асалоды і шопінг-рэлігіі. І ў гэтым свеце нешта звыклае нам становіцца сапраўдным наркотыкам, забароненым, жаданым... Вось гэта нешта і перавозіць сентыментальны кантрабандыст Сярожа. Усё, каб разам з таямнічым мінскім падполлем пераадолець сістэму, дзе дабро і зло, любоў і спажыванне памяняліся месцамі. Дык што ж за новы наркотык у беларусаў без Беларусі?

 “П’яўка”, Юрый Станкевіч

пиявка.jpg

Сачыце за падзеямі: Беларусь, 2050 год. Цэлая серыя тэхнагенных і экалагічных катастроф мяняе свет вакол, а заадно і саміх людзей – рост спадчынных захворванняў, эпідэміі, падзенне нараджальнасці і нязменны рост смяротнасці. І на фоне пастаяннага шоку з’яўляюцца “людзі-цені” – біялагічныя маргіналы, прыземленыя, бесчалавечныя. А астатняе грамадства ім... паддаецца. Што будзе з светам, дзе разумная большасць занадта падатлівая, а меншасць кажа толькі на мове сілы? Як змагацца, калі надзеі няма? Змрочная атмасфера, злавесныя карпарацыі, псеўдаэліта і – гісторыя кахання на фоне які гіне свету. “П’яўка” адназначна вартая вашай увагі.

 “Апошняя пастараль”, Алесь Адамовіч

последняя пастораль.jpg

У якасці фінальнага акорда Рэкамендуем “Апошнюю пастараль” – вельмі незвычайную фантазію на тэму жыцця пасля атамнай вайны. Ядзерная катастрофа абрывае жыццё чалавецтва амаль імгненна, не паспееш нават азірнуцца. Але тут, на аддаленым востраве, не кранутым радыяцыяй, практычна рай, спакойна, ціха і бяспечна. У гэтым раі аказваюцца трое тых, хто выжыў – рускі афіцэр, амерыканец і дзяўчына з неназванай еўрапейскай краіны. Так гісторыя выжывання ператвараецца ў сапраўднае грэхападзенне…

Якім бы страшным не здаваўся свет вакол, як не хвалявалі б пандэмія і ізаляцыя, не адмаўляйцеся ад чытання антыўтопій, хай нават і змрочных. Бо ўсё, што нас не забівае, робіць нас мацней.

Паліна Доля

Матэрыял падрыхтаваны аддзелам суправаджэння інтэрнэт-партала Нацыянальнай Бібліятэкі Беларусі.

Крыніца: Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Прочитано 65 раз