Среда, 19 09 2018
Войти Регистрация

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *

Мікаіл МУШФІГ. ЗІХАЦЕЦЬ БЛІСКУЧАЙ СТРАЛОЮ

ЗОРКІ

Ў нябесным кветніку агней жывых
Вы казачна гарыце, быццам макі.
Раманс вачэй спяваеце услых,
Кахання і пяшчоты дзіўнай знакі.

Гляджу з зямлі ў далеч туманоў,
А вы ў адказ глядзіце жарсна, палка.
І слёзы на вачах маіх ізноў —
Не разгадаць складаную загадку…

Што між каханай паўстае і мной.
Адно адному мы шчэ не знаёмы.
Ды сэрцы блізка. Ад мілосці стома.

Ды сэрцы блізка! То не ёсць гульнёй.
І хай адлегласць гэта застаецца —
Тваім святлом я буду вечна грэцца!

ЛАНЬ

Не хадзі па вострых скалах, не хадзі —
На каменнях ногі зраніш, лань мая!
Закаханы я, не бойся, падыдзі.
З ясным позіркам дрыготкім, лань мая!

Ты пужліва аглядаешся вакол,
І душа мая ахоплена агнём.
Квет вачэй тваіх буяе з кожным днём.
Быццам смелыя струмені, лань мая!

Я вандроўнік. І захоплены красой.
Хай ніколі не хварэць табе журбой!
Я па скалах вострых за табой
У трывозе паімчуся, лань мая!

СОНЦА І ПОЗІРК

Усюды снег і люты холад вечны,
Палохае пад лёдам чысціня.І песня ветру кожны зімні вечар
Заглушыць зноў ўсе фарбы-гукі дня.

Ўсё сціхла і як быццам анямела —
Бліжэй, бліжэй залётная вясна.
Хачу, каб далеч гор зазелянела
І жменяй кветак сталася яна!

Рукою сонца скіне снег імгненна,
І запульсуюць хуткіх рэчак вены
Ў падзяку сонцу, небу, цеплыні.

Таксама ажываю я з табою
Пад ветлым позіркам пяшчотнаю вясною.
Як наша шчасце свеціцца, зірні!

* * *

Маўкліва мой тар вісіць на сцяне
І быццам бы чуе, як роспачна мне.
Няўжо яго струны зусім анямелі?

Як раней, аздоба на сонцы зіхціць,
Душа перламутравым бляскам дрыжыць,
Не веру, што песні яго адгрымелі.

Каханая позна з працы прыйшла
І тар у самоце ціхмянай знайшла.
Бярэ медыятар і кратае струны.

Жыццё наша — вернасць,
нам жыць ў барацьбе,
Маўчаць не да твару ні мне, ні табе,
Надзейны мой тар, старажытны і юны!

З азербайджанскай.
Пераклад Юліі АЛЕЙЧАНКІ

* * *

Я люблю вас, аблокі, калі нада мною
Вы павольнаю плывеце даўгой чарадою;
Нават неба, што мёртвым было да той хвілі,
Са з’яўленнем вы ў момант адзін ажывілі.

Я ніякай патрэбы, разліку не маю,
Але рукі чамусьці да вас выцягаю.
Што вам толку ў вандроўцы без ціхай мінуты?
Што вас гоніць кудысьці? Надзея? Пакуты?

Ах, аблокі, аблокі, аблокі, аблокі,
Крутагрывы сусвет ваш высокі, далёкі;
Быццам конніца на феерычным парадзе,
Вы ляціце, знікаючы на даляглядзе…

Саштурхоўвае вецер вас, зноў разганяе,
Серабрыстая ваша тканіна ліняе,
Распаўзаецца на шаўкавістыя ніткі —
І зноў вецер штурхае вас, рэзкі і брыдкі…

Пралятаюць над безданню гордыя крылы,
Цьмяна-ржавы метал нібы казачнай сілы…
Што чакае вас там, у далёкай краіне?
Але зноў калі смутак на вас так нахлыне

І саб’ецеся раптам з дарогі жаданай,
Аб маёй нагадаеце зноўку каханай.
Эх, юнацтва крыніца, запал сакаліны,
Ты не хочаш задумлівай слухаць быліны?

Дні ідуць — а я песні складаю заўзята…
Мае верныя будні працоўнага свята,
Калі ўсмешку аблокам я шлю на вітанне
І ў свой сшытак ізноў напішу пра каханне.

Я не воблака ў небе, не ветру забава!
Іншы лёс мой і іншая трэба мне слава:
Я хачу, як маланка, бліскучай стралою
Зіхацець над аблокаў вялізнай гурмою.

* * *

Высокі я абраў сабе маршрут —
Пад’ём і барацьба, не зацісканне ў кут.
І добра жыць і марыць мне тады,
Як бачу справе я сваёй адданасць.
Плён ў працы дорыць чалавеку радасць!
Я малады, я мару, што святло спаткаю.
Як месяц ясны, ты, паэзія світання!
Я толькі распускаю ветразь белы.
І хай імчыцца нескароны, смелы!

* * *

А без свабоды сэнс які ў жыцці?
Без зорак ноч — не бачна, як ісці.
Культура без свабоды — пустацвет,
І жыць не можа без яе паэт.

З азербайджанскай.
Пераклад Адама ШОСТАКА

Крынiца: "Полымя" 1-2017

Прочитано 504 раз Последнее изменение Понедельник, 26 Июнь 2017 20:49
Авторизуйтесь, чтобы получить возможность оставлять комментарии