Понедельник, 01 06 2020
Войти Регистрация

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *

Андрэй Каровін. Расія. Свяціць пасля смерці. Вершы

Андрэй Каровін нарадзіўся ў 1971 г. у Тульскай вобласці (Расія). Паэт, выдавец, кіраўнік культурных праграм.

Скончыў Тульскі факультэт Юрыдычнага інстытута МУС РФ, Вышэйшыя літаратурныя курсы пры Літаратурным інстытуце ім. А. М. Горкага.

Каардынатар Клуба куратараў літаратурных фестывалей Расіі. Арганізатар і кіраўнік Міжнароднага культурнага праекта  «Валошынскі верасень». Удзельнік Міжнароднага Апякунскага савета запаведніка «Кімерыя М. А. Валошына». Сузаснавальнік Гумілёўскага таварыства. Суарганізатар Міжнароднага Гумілёўскага фестывалю. Кіраўнік паэтычнай праграмы Цвятаеўскага фестывалю паэзіі ў г. Аляксандраве  (Уладзіміраўская вобл.). Кіраўнік літаратурнага салона ў музеі-тэатры «Булгакаўскі дом» (Масква). Намеснік старшыні камісіі па працы з маладымі пісьменнікамі Саюза расійскіх пісьменнікаў. Удзельнік Міжнароднага ПЭН-клуба.

Аўтар паэтычных кніг «Дрэва, якое спявае» (2007), «Пралітае сонца» (2010), «Дзіцячыя злачынствы» (2015), «Знебапад» (2016) і інш. Вершы друкаваліся ў расійскіх і замежных часопісах і альманахах, паэтычных анталогіях, у тым ліку ў Анталогіі ААН, прысвечанай Сусветнаму Дню шчасця (2014) і інш.

Кавалер Залатога медаля «За адданасць дому Максіміліяна Валошына» (2010), Лаўрэат прэміі часопіса «Літаратурная вучоба» і інш, фіналіст прэміі «Нонканфармізм».

Творы перакладаліся на англійскую, армянскую, грузінскую, сербскую, польскую, нямецкую, румынскую і інш. мовы.

  

ПРАДЧУВАННЕ ВОСЕНІ

 

гэта лета ў каменьчыках жніўня

залатое маё залатое

мілы сябар скажы мажліва

нам застацца у леце — мроя?

 

будзе восень пясчаная пляжная

залатая мая залатая

і ў зялёнае мора купажнае

пабяжыць коска жывая

 

шамаціць вінаграднай лістотай

маладое віно маладое

штось напіша мастак употай

быццам грэк развядзе вадою

 

і як выпадзе рыфма жаночая

на упартую рыфму мужчынскую

не згадаюцца: з морам ночыў я

і згадаў самоту эўксінскую

 

і пакуль прабіраецца цемра

у блакіце пагоркі ў блакіце

і паэма новая зеўрае

толькі вы пра яе не кажыце

 

 

КАЛІНІНГРАДАЗНАЎСТВА

 

хочацца вярнуцца ў травеньскі Калінінград

і калінінградзіць калінінградзіць

пісаць бурштынам на бруку

пасланні старажытным эстыям

бестыям і бестыйкам

размаўляць на эстыйскай

прысвячаць вершы маладым дзявулям

і жанчынам сталым прызначаць агледзіны

даўно памудрэлым і разведзеным

хочацца калабродзіць па вуліцах Кёнігсбергу

раскланьвацца з Мартамі

і ліслівіць з Бертамі

сядзець у піўной з томікам Гётэ

і прамаўляць: ды што ты?

і засынаць пад крыкі чаек

намачыўшы ў піве вусы і іншыя часткі цела

на крыкі законнай Марты што будзіць цябе звычайна

адказваць: ты што, здурнела?

 

 

ТАРУСКІЯ СТАРОНКІ: НАЎДАЧУ

 

занясі мяне ў свой данжуанскі спіс

хай я буду сотым дзясятым першым

кіну ўсіх паэтак і ўсіх актрыс

і табе я буду адной няверным

 

не па нашай веры а наудачу

раздаюць жанчын нам ў мяшэчках смеху

а хацеў пажыць на тарускай дачы

паўтараць тваё доўга-доўга рэха

 

называць прыдуманыя імёны

для аблок і ранку ў прымятым ложку

толькі каб такое адбылося з намі

быццам гэты раз назаўжды апошні

 

 

ЗАПАВЕТ ЛАНЦЭЛОТА

 

каханая

я адпісваю табе хвост цмока

якога я перамог

у сумленным няроўным баі

 

памятаеш

адну яго галаву

забраў інстытут гісторыі

другую

інстытут мозгу

трэцюю

змясцілі ў маўзалей

пад шкляны каўпак

 

тушу яго

раздзялілі пароўну

тыдзень святкавалі перамогу

кіпці і косткі

расцягнулі сабакі і дзеці

а крылы

так

крылы

я падарыў на вяселле

нашаму каралю

 

а мне

дастаўся толькі хвост

які я адрубіў

першым жа ўдарам

 

праз тыдзень пасля бою

ён яшчэ дыміўся

а потым стаў як быццам вэнджаны

і зусім не сапсаваўся

дзіўны гэты хвост

 

я пасяліў яго ў садзе

і ў ім звілі гняздо

каралеўскія ласіцы

а з-за чаго я з ім біўся

ужо не памятаю

 

 

* * *

калі асыпаюцца лебедзі

і ажываюць лотасы

 

гладыш твайго цела апускаецца ў ваду

па самую немагчымасць

быць нялюбай

неласкавай неапранутай

потым з вады з’яўляюцца дзеці

з’яўляюцца птушкі

потым усе злятаюць

застаецца

толькі лебядзіны пух

 

 

ЗОРКІ ЛЮБЯЦЬ КУПАЦЦА ЎНАЧЫ

 

зоркі

таксама любяць купацца

ўначы

голымі ў небе

 

глядзяць

на спіне лежачы

ўгору на мора

і на людзей

думаюць

якое бясконцае

мора

якое цікавае жыццё

у людзей

як зырка

яны гараць

 

а самыя яскравыя

хоць і згараюць

працягваюць свяціць

і пасля смерці

 

 

У МАІМ СУСВЕЦЕ

 

у маім сусвеце столькі жыхароў

што я і сам іх далёк не ўсіх ведаю

ды гэта і няважна

 

у маім сусвеце ўсім хопіць месца

кожнаму гультаю і шарлатану

кожнаму аратаму і пекару

кожнаму паэту і трубадуру

кожнай прыгажуні

у маім сусвеце

хопіць месца

 

кожнаму

хто з мірам пагрукае ў браму

майго сусвету

 

зрэшты якая брама

 

у мяне і плота

ніколі не было

 

Пераклад з рускай Юліі Алейчанка

Крыніца: Полымя

 

 

Прочитано 108 раз