Четверг, 21 09 2017
Войти Регистрация

Войти в аккаунт

Логин *
Пароль *
Запомнить меня

Создать аккаунт

Обязательные поля помечены звездочкой (*).
Имя *
Логин *
Пароль *
Подтверждение пароля *
Email *
Подтверждение email *
Защита от ботов *

Севиндж Нуругызы (Азербайджан). Мелисса

Имя этой замечательной азербайджанской сказочницы хорошо известно посетителям "Созвучия". Новая сказка, достаточно большая по объёму - хватит для чтения детям на ночь на несколько вечеров, только что переведена на русский язык. Также публикуется оригинальный текст - для нашей азербайджанской аудитории. 

Севиндж Нуругызы. Мелисса

Фото с ресурса kartinki24.ru

Эта тряпичная кукла, о которой я собираюсь рассказывать, прилетела откуда-то издалека. Но вот откуда именно, она и сама не знала. Знала лишь то, что прилетела из очень далёких краёв. Потому что, когда их погружали в самолёт, из тысяч кукол лишь она, высунув наружу голову, покрытую густыми, похожими на розовую ковровую бахрому, волосами, смогла осмотреться по сторонам. И тут же задрожала от холода:

– Снег выпал. Очень холодно…

Так, все еще дрожа от холода, она вновь просунула через щель голову с розовыми волосами внутрь. Ей стало понятно, что раз сели в самолет, значит, будут летать куда-то очень далеко. Самолет летел очень долго. Потом была посадка. И вновь эта тряпичная кукла, высунув свою голову с мягкими, шелковистыми розовыми волосами через ту же щель наружу, произнесла:

– Солнце светит, и снега нет. Все кругом зеленое – зеленое.

Потом куклы, толкая друг дружку, проговорили:

– Жарко… Отойди, не прикасайся ко мне. Дай взгляну.

Потом их доставили в самые лучшие магазины этой солнечной страны. Каждый ребенок, проходя мимо этой куклы с розовыми волосами, выбирал другую, а она осталась…

Но однажды кукла, ухватившись за железные прутья сетчатой корзинки, в которой она уже несколько дней жила, с тоской взирала на проходивших мимо нее посетителей. И вдруг она увидела, как перед ней остановилась девочка с большими лучистыми глазами. Девочка уставилась на нее.

– Папочка, смотри, какая она красивая… – Воскликнула она, указывая на куклу с розовыми волосами.

От этих слов кукла была так растрогана, что ее ручки невольно оторвались от железных прутьев и она кубарем скатилась прямо на дно корзинки, опрокинувшись верх тормашками. Девочка своими маленькими ручонками подняла ее со дна корзинки и, поглаживая по головке, показала отцу:

– Папочка, ну пожалуйста, купи мне ее...

При этих словах отец девочки улыбнулся... Девочка несла ее – эту куклу с розовыми волосами, на своих ручках. С наклейки на кукле она прочитала ее имя – Мелисса... Вот уже сколько лет они были вместе. Девочка выросла. А Мелисса, наоборот, чуть обветшала, стала потрепанней, как-то уменьшилась. Теперь все, кто видел ее в руках девочки, смеялись:

– Откуда ты ее нашла? Уж совсем ветхая...

Слыша такие слова, Мелисса огорчалась, а девочка, еще сильнее прижимая ее к груди, говорила:

– Куклы никогда не дряхлеют. Мелисса совсем новая. И красивая. Она самая лучшая кукла на свете…

Но это вовсе не конец сказке о кукле с розовыми волосами. А конец очень печальный.

Однажды Мелисса, сидя на перилах балкона, как обычно, ждала свою подругу. Лучи солнца играли ее розовыми волосами. Потом откуда-то появился мальчик. Он подошел к перилам. Бросив взгляд на балкон, заметил Мелиссу. При  виде Мелиссы он не удержался от смеха:

– Ха, ха, ха... Какая дряхлая...

Потом, ухватившись за розовые волосы Мелиссы, он начал с силой вертеть ее. Мелисса шлепнулась в пыльный угол двора. Мальчик подошел к ней. Подняв ее за волосы, он вновь взглянул на нее:

– Фу, какая ты противная... – произнес он и начал ногами швырять ее в разные стороны по двору. Розовые волосы Мелиссы стали совершенно черными... Ее всегда улыбающиеся глаза были забиты пылью... Вдруг солнце исчезло, скрывшись за черными тучами. Потом начал накрапывать дождь. Убегая от дождя, мальчик, подбрасывая ногами Мелиссу,  выбросил ее со двора на улицу...

А девочка все еще искала ее. Даже в интервью одной газете она так сказала корреспонденту: «У меня была одна кукла. Ее звали Мелисса. Я ее сильно любила...»

При этих словах на ее глаза навернулись слезы...

Вот так... Мой друг, наверное, я еще долго буду корить себя за то, что написала это произведение – «Мелиссу». И знаешь за что? За то, что, описывая жизнь этой куклы, я невольно опечалила тебя. Но мне хотелось этим произведением показать тебе невидимые тебе стороны жизни. Я рассказала тебе некоторые эпизоды из жизни твоих ровесников – девочек и мальчиков, живущих в разных условиях. Мне хотелось показать тебе, что на этой планете под названием Земля вовсе не все бывают счастливы...

 

1-ая часть

 

Именно с этого момента и начались все трудности в жизни Мелиссы. Да-да, ты правильно слышишь, все трудности... Как бывает и в жизни людей, в жизни                         у розововолосой куклы Мелиссы также голод, жажда, слезы и страдания не переставая сменяли друг друга. Возможно, что Мелисса очень спокойно смогла бы вынести все это, если бы рядом с ней находилась ее черноглазая хозяйка Зохра, длинные ресницы которой доходили аж до самых ее щек... Мелисса, выброшенная бездушным мальчиком пинками со двора на улицу, сильно тосковала...

Тучи, глядя на невзгоды бедной куклы, заливались слезами. Они плакали о судьбе Мелиссы, потерявшей свою подругу и теплое жилище. Так, по меньшей мере, думала Мелисса. От падающих на нее капель дождя она отяжелела. Вата, которой было набито ее тряпичное тело, намокнув, прибила ее к асфальту. Чуть-чуть продрогла. Все тело ее было пропитано водой...

К тому же, она скучала по Зохре. От всех других кукол Мелисса отличалась тем, что умела любить. Порой ей казалось, что далеко-далеко от этих мест, в одной мастерской, полной всяких кукол, лоскутов разных тканей, разноцветных ниток и булавок, пожилая женщина-кукольщица, напевая про себя песенку, нашла возможность вложить в ее набитое ватой тело трепетное, живое, маленькое, ну совсем крохотное, как у воробышка, сердце. Иначе Мелисса не смогла бы так всем сердцем полюбить Зохру, ту квартиру, в которой она жила, эту широкую, с мягкой периной, кровать в этой квартире... Иногда в памяти Мелиссы оживали обрывки, говоря языком кино – фрагменты дня своего появления на свет. В одном из этих фрагментов скрывалась песенка, которую напевала пожилая женщина-кукольщица, мастерившая Мелиссу. Эта песенка, разбитая на буквы, слоги и слова, рассыпалась по разным уголкам хрупкой памяти Мелиссы. И когда Мелисса в счастливые дни своей жизни, лежа по ночам в широкой, с мягкой периной, постели Зохры, погружалась в свои грезы, ей удавалось собрать из уголков своей памяти буквы, слоги и слова и расположить их в стройном порядке. В результате сложилась песенка, которую напевала та старая женщина-кукольщица, пришивая розовые, похожие на ковровую бахрому, волосы Мелиссы к ее мягкой тряпичной голове:

Кукла есть на этом свете,

Счастьем светится она.

С волосами розы цвета

И любовью вся полна.

Возможно, что любовь Мелиссы была соткана именно из этих слов. То есть, уже с первых дней, еще до того как ее волосы, голова, тело, руки и ноги были пришиты друг к другу, первым услышанным ею словом была любовь...

Дождь все больше усиливался. Крупные капли дождя, безжалостно ударяясь о ее тело, брызгами отскакивали в сторону.

 

– Давай, давай, скорей бежим. Поторапливайся. До прихода матери мы должны быть дома.

Пес рвался, дергая за веревку ошейника, стараясь вырвать ее из рук мальчика.

– Ну иди же, Хал. Кому я говорю? Какой же ты друг?!

Мелисса с трудом различала сквозь ливневую пелену разговаривающих. Это был мальчик 7–8 лет. Рядом с ним бежал длинноухий пес с белой, блестящей шерстью с черными пятнами. При виде пса Мелисса сразу определила, что это далматин. Потому что мастерившая ее та женщина-кукольщица очень любила далматинов. Среди изготовленных ею с большой любовью игрушек были десятки мелких и крупных далматинов. Мальчик старался увести пса, дергая за веревку ошейника. Но пес стоял как вкопанный, уставившись в одну точку:

– Хал, прошу тебя. Пошли, Хал. Пошли. Вот-вот мать вернется с работы. Надо успеть добраться до дома. И комбинезон твой не надет. Если простудишься, нас обоих накажут.

Но Хал так и стоял, уставившись в одну точку. Аххх... Что это? Мелисса только теперь поняла, в чем дело. Хал не отрывая глаз смотрел на нее. На Мелиссу с ее рассыпавшимися по асфальту розовыми волосами. Да-да, правильно слышишь. Хал смотрел на Мелиссу. Смотрел не отрывая глаз. Не обращая внимания на дождь и упрашивающего его хозяина. Мелисса от страха тут же забыла обо всех своих болях. Она захотела подняться с земли и бежать изо всех сил. Но не получилось. Ее тело было так пропитано водой, что она не могла сдвинуться с места. Хал, раскрыв пасть подобно ковшу бульдозера, подошел к ней. Мелисса не могла ни бежать вперед, ни отступать назад. Она с ужасом взирала на потянувшуюся в ее сторону пятнистую, белую и блестящую голову, на пару шевелящихся ушей.

– Айй... Боюсь... – закричала она.

Пропитанное водой ее тело уже было в пасти Хала. Со свисающих ног и рук стекала грязная вода. Мальчик, ухватившись за ее ножки, изо всех сил тянул ее, стараясь вырвать из пасти Хала. Мелисса рыдала... В этот момент прямо рядом с ними остановилась такая же белая и блестящая, как сам Хал, машина. В ушах Мелиссы прозвучал гул мотора. Из машины вышла женщина. Едва выйдя из машины, она прогудела как машина:

– Что вы здесь ходите? Ведь уже не время для прогулки Хала. Сынок, почему вышли без разрешения? С кем я говорю?!

Мальчик отпустил ножки Мелиссы. Он сунул промокшие руки в карманы брюк:

– Вот, схватил куклу и не отпускает.

– Это не кукла, а грязный мусор. Понял, сынок? Ты ведешь Хала куда попало. И он берет в рот всякий хлам...

«Они говорят обо мне. Это я – хлам?» – Мелисса опечалилась. Вода, стекавшая из тела Мелиссы, давала ей возможность поразмышлять. По мере того как стекала вода, ее память становилась ясней.

– Брось ее, Хал... Скорей. У тебя есть чудесные игрушки. Почему ты играешь с уличной куклой?

Мелиссе были знакомы выражения «уличная собака»,  «уличные дети», но «уличную куклу» она слышала впервые. А женщина все никак не умолкала, продолжая гудеть:

– Хал, ты заразишься микробом. Она не стерильная, не обработана спиртом... – Мелисса ничего не понимала. Она не разбиралась в словах «стерильный», «обработка». Хал тоже не обращал внимания на сказанные слова. Видя бесполезность борьбы, женщина тоже, наконец произнесла:

– Пошли домой. Садитесь все в машину: и Хал, и ты, и эта грязная кукла...

Когда въехали во двор, Мелисса все еще находилась в зубах Хала. Вдоль стены были засажены вечнозеленые ели. Двор был вымощен мраморными плитами. У ворот находилось огромное помещение для охраны, такое же большое по величине, как и дом, в котором жила Зохра. Как только машина засигналила, оттуда вышел рослый парень. Подойдя к машине, он ухватился за ошейник Хала, с удивлением глядя на Мелиссу в его пасти. Женщина поняла, что тот хотел спросить:

– Хал совсем отбился от рук. Это он подобрал на улице. Надо подыскать ему нового кинолога-дрессировщика.

Мелисса не поняла и слова «кинолог». Ей вспомнились кинофильмы, которые она смотрела по ночам… Лежа в постели вместе с Зохрой. Но ей непонятно было, какая связь могла быть между кино и Халом. Женщина подошла и встала перед Халом.

– Мой умный песик, отдай ее мне. Она грязная, ужасная. У тебя есть хорошенькие куклы... – сказала она, придав лицу ласковое выражение.

Мелисса была обижена на весь свет. Она не хотела быть грязной и безобразной куклой. Обижена на всех людей, и даже на Зохру...

– Отдай, Хал... Отдай, говорю.

Женщина стала теребить Мелиссу, чем сильно рассердила Хала.

– Мама, не дергай ее. Все равно не отдаст. Просто тихо пообещай ему, что не выбросишь куклу. Помоешь, почистишь и вернешь ему.

 

2-ая часть

 

Мелисса с большой скоростью крутилась в барабане стиральной машины. Был последний этап. Этап отжимки. Когда пусковая кнопка машины чикнула и остановилась, Мелисса скатилась и упала прямо в середину машины. К стеклянной дверце машины, похожей на иллюминатор,  вплотную прилепились два глаза, два уха и один нос. Это был Хал. Он ждал ее.

Мелисса стала чистенькой. Стиральный порошок и отбеливающее средство сделали ее белоснежной. Хал стучал своими лапами по дверце машины. Наконец, дверцу открыли. Вытянув вперёд голову, Хал забрал ее изнутри барабана.

– Ты стал очень невоспитанным, Хал. Забирай, ладно, вот, бери. Все, успокоился? Ну, теперь иди и поешь свою похлебку...

Хал радостно потрусил в другую комнату. Он уложил Мелиссу в поставленную для него на диване мягкую, неглубокую корзину. Сам тоже залез в корзину и уселся там,  сделав глубокий вздох...

Хал думал о предстоящих счастливых днях вместе с Мелиссой. Потому что эту игрушку он выбрал сам. Никто не покупал ее для него. Хал сам увидел ее и в тот же миг понял, что они могут стать друзьями...

Но очень скоро, после того дня как он уложил Мелиссу в свою неглубокую корзину, перед ними предстал некто с огромным, выпирающим на метр вперед, брюхом, в очках и в шляпе. Он со свистом дышал, то и дело издавая хрюкающие звуки. При виде этого человека, Хал тут же схватил Мелиссу, держа ее в зубах.

– Да, беспокоится... В нем сидит страх...

Мужчина внимательно посмотрел на Хала и Мелиссу.

– Хммм... Знаете, в чем дело, госпожа. В психологии пса произошли серьезные изменения.

– Конечно, произошли... С того дня, как он нашел эту грязную и отвратительную уличную куклу...

– Знаю. Вот почему вначале из дома должна быть удалена эта кукла.

Женщина гневно посмотрела на Мелиссу:

– Ее невозможно отобрать у Хала.

– Отберем... Усыпим, а потом и отберем, – ехидно ухмыльнулся кинолог - дрессировщик.

Халу вкололи укол. Возбужденный от предчувствия чего-то нехорошего, Хал долго сопротивлялся. Но, в конце концов, он уснул. Как только его черные глаза сомкнулись, кинолог-дрессировщик тут же схватил Мелиссу и сунул в карман.

– По дороге выброшу в мусорный бак. – После довольно длительного разговора с хозяйкой он стал прощаться.

– Не беспокойтесь, после наших занятий Хал станет самым культурным псом в мире.

В это время Хал находился в глубоком сне.

3-я часть

Я не знаю, когда Хал проснулся, как он себя повел, не найдя рядом с собой Мелиссу... Да и про Мелиссу тоже ничего хорошего сказать не смогу. Кинолог – дрессировщик вышел от них в хорошем духе. Пыхтя и сопя, он что-то напевал вполголоса. Впереди стояли мусорные баки, сплошь облепленные мухами. При виде их он тут же вспомнил про Мелиссу. Сунув руку в карман, он вытащил оттуда за ножки Мелиссу. Потом он поднял ее вверх:

– Хммм... Какие волосы. Как ковровая бахрома... Но спасибо тебе. Ты помогла мне. Не будь тебя, такая богатая семья не стала бы искать своему псу дрессировщика. Но, все равно придется бросить тебя в мусорный бак. Потому что ты уже мне не нужна. – С этими словами он, размахнувшись, изо всех сил швырнул Мелиссу в сторону мусорного бака. В этом стремительном полете Мелиссе почудилось, что она вот-вот пересечет все границы и вновь окажется в мастерской той старой женщины-кукольщицы, которая смастерила ее. На миг она даже успела обрадоваться. Но этого не случилось. Она упала... Место, куда она упала, не было мусорным баком. Пролетев над мусорными баками, она упала где-то далеко от них...

Кто-то подобрал ее с земли. Стал долго ощупывать ее. Мелисса увидела его. Это был старый мужчина в очках:

– Кто тебя бросил сюда, красотка? И почему бросил? Но ведь ты мне не нужна...

Он стиснул Мелиссу в своей большой ладони. Начал мять ее руки, голову, ножки, потом сказал:

– Нет, пригодишься. Такая мягкая. Повешу тебя на стене и буду втыкать иголки...

Конечно же, Мелисса не обмолвилась ни словом. Да и старый сапожник тоже не стал ждать ее согласия. Войдя в будку, он прижал голову Мелиссы к стенке с наклеенными на нее разнообразными снимками улыбающихся девушек и, приставив прямо к середине ее лба большой гвоздь, нанес молотком один удар: Тарапп.

Мелисса пришла в себя лишь через несколько часов. Она не могла шевельнуться. Вокруг было темно. Старый сапожник, выключив свет и заперев двери, ушел домой. Мелисса затряслась от страха. Время от времени доносились звуки шороха и писка. Пользуясь отсутствием сапожника, мыши бегали между старой, поношенной обувью. В душе Мелисса была благодарна сапожнику за то, что тот прибил ее к стене. Потому что сильно боялась мышей...

Проходили дни. Мелисса так и висела на стене сапожной мастерской, пахнущей старой обувью, гуталином и кожей. Каждый день похожие на сухие сучья дерева корявые пальцы сапожника то и дело вкалывали и вынимали из ее живота, головы, из всех частей тела иголки. Мелисса уже не охала от боли, как это было раньше. Привыкла. Прибившаяся к  волосам пыль сделала их тяжелыми. Ей казалось, что голова перевешивает тело. Старый сапожник был заядлым курильщиком. От едкого табачного дыма и запаха она с трудом дышала, цвет лица стал темнее. Но Мелисса не чувствовала себя несчастной. Вовсе нет... Порой она часами задумывалась над тем, почему же не чувствует себя несчастной. Ведь эта полутемная, прокоптелая сапожная мастерская, вся выкроенная и залатанная из различных кусков дерева, железа и фанеры, не шла ни в какое сравнение с тем роскошным домом, в котором она жила с Халом. Мелисса стала понимать, что счастье определяется не местом, где ты живешь, а окружающими тебя людьми. Правда, старый сапожник был колким на язык и грубым человеком. Может, он и сам не знал, какую боль причиняет Мелиссе. Она была уверена, если бы знал, он не стал бы вкалывать в нее ни одной иголки.  Но в душе он был очень добрым. Теперь он уже не называл Мелиссу «красоткой». Пуская клубы дыма в воздух, он с улыбкой говорил:

– Ну как ты, моя красавица? Удобно ли тебе? Если нет, то ты скажи мне, и я вытащу из тебя этот проклятый гвоздь.

Конечно же, Мелисса, безмолвно глядя на него, ничего не отвечала. И старый сапожник тоже, обращаясь к ней, не переставая говорил:

– Поверь мне, сейчас это самое удобное место. Как бы я хотел, чтобы кто-то и меня, вот так пригвоздив к стене, сказал бы: сиди здесь спокойно. Сиди и молчи, будь глухим, немым и слепым. Чтобы не видеть, как рушится этот мир. Не думать о тех, кто страдает от голода и другой нужды... Но что поделаешь, нет того, кто бы пригвоздил меня туда...

Мелиссе нравилось то, что сапожник изливал ей душу как живому человеку. Он прекрасно знал, что она все понимает.

– По твоему виду знаю, что ты не местная. Ты прибыла откуда-то из другой страны. Правда? – Чуть помолчав, словно слушая ее, он продолжал: – Вот видишь, я правильно догадался. Ты не здешняя. Думаешь, что все люди той страны, откуда ты прибыла, счастливы? Нет. Ошибаешься. Там тоже есть свои сытые и голодные, больные и здоровые. Во всем мире у горя есть одно название – и это горе. Как бы оно ни звучало...

Он говорил беспрерывно. Умолкал лишь тогда, когда стучали в дверь. Проводив посетителя, он вновь, обратив лицо в сторону Мелиссы, изливал душу. К тому же обращался к ней по имени, которым назвал ее на днях:

– Ну вот, моя Чичек, ты тоже безмолвна. Все молчишь и молчишь. Вот за это и спасибо тебе. За молчание. Дома старуха так много болтает без умолку, что голова пухнет. Если еще и ты станешь говорить, то я вообще пропаду...

Мелисса не обижалась. Она хорошо знала, что кроме Зохры ее имени никто не знает. Старый сапожник с таким удовольствием называл ее Чичек, что Мелисса даже начала любить это имя...

Да, хочу еще заметить, что с первых же дней появления в будке у сапожника Мелиссе стало казаться, что кто-то каждый день следит за ней. Ее подозрения были обоснованны. Из маленького, покрытого копотью, потемневшего и потускневшего оконного стекла будки выглядывала лохматая голова с чумазой рожей, пристально и долго всматривалась в нее и потом, прижимаясь спиной к стене, удалялась.

Мелисса никогда не думала о нем плохо. Но то, как тот украдкой смотрел на нее, его взъерошенные, грязные волосы вызывали в ней некоторое подозрение. По предварительному предположению, это был мальчик. Потому что видно было, что он висел на окне, приподнявшись на носках. Порой он часами мог, замерев, безмолвно уставиться на нее. Мелиссе даже казалось, что кто-то взял его за голову и пригвоздил к стеклу. Но очень скоро ей пришлось отказаться от этой мысли. Как только во дворе раздавался ужасный хриплый женский окрик:

– Опять ты прилип туда? Ну, погоди ты у меня! Я тебе своими руками сверну шею, вот увидишь... – голова тут же, оторвавшись от стекла, отскакивала как мяч в сторону и исчезала.

Мелисса целыми днями старалась найти связь между этой головой и тем ужасным голосом, но ничего не получалось. И каждый раз, когда раздавался этот голос и исчезала голова из окна, старый сапожник, поворачиваясь в сторону Мелиссы, говорил:

– Эта ведьма прямо пьет кровь из бедных детей.

Из сказок, которые читала Зохра, Мелисса знала, какими бывают ведьмы. Но она думала, что они существуют только в сказках. А теперь, в одном из дворов раздается чей-то голос и оказывается, что хозяйка этого голоса – ведьма.

– Он смотрит на тебя. Наверное, хочет чтобы ты стала его игрушкой. Ребенок же... Все дети имеют  право играть с игрушками. Я бы мог подарить тебя ему. Но думаю, там тебе будет несладко...

Старый сапожник не стал объяснять, почему ей будет там несладко... А Мелисса сколько ни думала, никак не могла найти ответ.

 

4-ая часть

В тот день было прохладно. Во дворе дул сильный ветер. Будка старого сапожника так скрипела и качалась из стороны в сторону, словно собиралась вот-вот сорваться и улететь. Со стороны может так не казалось, но так как Мелисса была прибита к стене, она чувствовала это лучше. Под ней стена ходила ходуном, раскачиваясь из стороны в сторону.

Был вечер. Солнце давно село, но уличные фонари еще не горели.

Мелисса, затаив дыхание, замерла на месте. Гул ветра словно предупреждал: вот-вот произойдет что-то нехорошее. Вначале ей  померещилось, что из темного окна показалась та самая чумазая голова... И едва показавшись, она тут же исчезла. Потом скрипнула дверь будки, запертая старым заржавевшим замком. Кто-то несколько раз дернул дверь. Потом послышался лязг железа. Словно кто-то сорвал один из двух замкнутых железных ободков. Висевший на ободке замок, с грохотом стукаясь об дверь, упал на землю... Мелиссу охватил ужас.

Потом на нее упал слабый свет. Кто-то вошел внутрь. Свет от фонаря в его руке заскользил по стене. И он с легкостью нашел Мелиссу. Заулыбался. Тыльной стороной руки утер нос. Приподнявшись на носках, вытянул лохматую голову вперед. Потом, прижавшись лицом к лицу Мелиссы, молча постоял. Сунув руку в карман, вытащил плоскогубцы. Напрягаясь всеми силами, вытянул своими худенькими руками прибитый к голове Мелиссы гвоздь.

– Пойдешь со мной, – коротко сказал он.

Когда они выходили, во дворе было ни зги не видать. Мальчик прижал ее к груди. Ее розовые волосы развевались на ветру. За долгие годы Мелисса впервые выходила на воздух.

– Я давно уже засматривался на тебя. Очень давно... Ты знаешь?! Но ты меня не видела.

Мелисса не смогла сказать, что она тоже видела его уже с первых же дней как он появился...

– Знаешь, когда я нашел тебя? Вскоре после смерти сестры. Ты похожа на мою сестру. Такая же тихая, спокойная, печальная...

Он бежал, на ходу разговаривая. Вдруг на лицо Мелиссы упала одна капля. Ей показалось, что пошел дождь. Но она заблуждалась. Мальчик плакал.

– Сестра болела. Чтобы излечить ее, мама продала все. И даже наш дом. Но сестра не выздоровела. Вместо этого заболела и мама.  Из-за тоски по сестре. Капли потекли еще быстрее. Они падали на лицо, шею, руки Мелиссы.

– Но она выздоровеет, – всхлипнул мальчик.  – Я отнесу и подарю тебя ей и она выздоровеет. Потому что ты точь-в-точь как моя сестра... Вот только не знаю, сможешь ли ты пожить у нас?! Но я умоляю, не будь печальной. Давай вместе спасем мою маму. А потом, обещаю, я сам  отнесу и повешу тебя на стенку в будке сапожника.

Входя в подъезд большого здания,  мальчик вначале замедлил шаг. Внимательно осмотрелся по сторонам:

– Надо быть осторожным. Никто не должен видеть, что я вхожу сюда...

Войдя в подъезд здания, они вместо того, чтобы  подняться на верхние светлые и уютные этажи, стали спускаться в темный, пахнущий сыростью подвал. Здесь было чуть светлее, чем на улице. Они еще долго  пробирались внутрь. Наконец, вошли в огороженное простынями и кусками картона помещение. Мальчик был взволнован. Он окинул комнату тревожным взглядом.  Напротив них на железной кровати спала худая, слабая, тяжело дышащая женщина. Ее волосы разметались по подушке.

– Это моя мама, – указывая на нее, шепотом сообщил мальчик Мелиссе. – Видишь, какая она красивая. Самая красивая в мире мама. Мы должны излечить ее. Ты и я. Ты поможешь мне?

Мелисса изо всех сил старалась ответить ему. Это усилие словно отразило на ее лице улыбку.

– Спасибо тебе большое, – обрадовался мальчик. – Я знал, что ты мне поможешь. Давай знакомиться. Меня зовут Микаил. Коротко Мика... Ты, наверное, не сможешь назвать свое имя. И поэтому, позволь мне назвать тебя именем моей сестры: Аида.

У Мелиссы никогда не было матери. Никогда... Эта старая кукольщица смастерила ее, пришила друг к другу все ее части тела. Так и появилась на свет Мелисса... А теперь она должна была заменить кому-то дочь. Кто-то станет ее матерью... Она очень волновалась. А вдруг эта спящая на кровати женщина не примет ее за дочь? Что тогда будет? Ведь Мика все свои надежды связывал с Мелиссой. Что же будет тогда с Микой?

Мелисса впервые так долго задумывалась над жизненным случаем. Это было впервые... Мика говорил с ней шепотом:

– Я впервые пошел на воровство. Украл тебя. Взломал дверь будки старого деда-сапожника. Но я не воришка. Это святое воровство. Для спасения матери. Когда-нибудь я пойду и попрошу прощения у старого сапожника.

Мелисса знала, что старый сапожник простит мальчика. Потому что у этого старого, грубого с виду человека было золотое,  доброе сердце...

Неожиданно послышался чей-то всхлип... Мика быстро вскочил с места. Взял  Мелиссу в руки:

– Мама проснулась...

Они оба стояли у кровати: Мика и Мелисса. Мика осторожно, с нежностью погладил волосы матери:

– Мама, мамочка, не плачь, открой глаза.

Женщина открыла глаза. И тут же зрачки глаз забегали, сильно-сильно забились ресницы. Невольно затряслись руки.

– Моя милая мамочка, самая красивая на свете. Вот, смотри сюда...

Мика поднял Мелиссу вверх. Подержал ее перед глазами матери. Мелисса сильно дрожала... Вернее, это дрожала рука Мики, в которой находилась Мелисса. Глаза женщины уставились на Мелиссу. По щеке покатилась слеза.

– Аида... Моя крошка... Аида...

Мика добился цели.

В ту ночь в этом полутемном подвале все были счастливы. Все – и Мика, и его мать, и даже Мелисса. Мика поставил у столика рядом с кроватью два стула. Один из них предназначался для Мелиссы. Мелисса удобно расположилась на стуле. На лице ее было написано самодовольство. Она была рада, что смогла помочь людям. Мать Мики нежно гладила ее по голове. Мика то и дело входил и выходил из-за перегородки, где находилась так называемая кухня. Каждый раз, когда он выносил оттуда что-то и ставил на столик, он говорил:

– Мама, это тебе, это Аиде, а это мне.

Чашки с чаем уже заняли свои места. Перед Мелиссой стояла желтая чашка с отбитой ручкой и золотистой каймой по краям. На ней была изображена розовая бабочка. Чашка очень понравилась Мелиссе.

Принесенное Микой в очередной раз печенье он также распределил по две штуки на каждого:

– Это маме, это сестре, а это мне... Мелисса не ослышалась. Мика назвал ее «сестрой». Впервые... Впервые у нее был брат.

Мика с удовольствием откусывал печенье, запивая чаем, и говорил:

– Мамочка, ну поешь. Вкусное печенье. Я купил их в том большом супермаркете. Аида, ты тоже ешь...

Потом он, взяв одно печенье, поднес ко рту Мелиссы, приговаривая:

– Ешь, Аида, ты же любишь это печенье... Ешь, ешь, откуси побольше. Знаю, что тебе нравится...

Потом, поднеся ко рту Мелиссы желтую чашку с отбитой  ручкой, он говорил:

– Пей, пей. Попей чаю. Ты же знаешь, если не поешь, то не вырастешь...

Мелисса уже несколько месяцев жила в этом подвале. Каждое утро Мика, проснувшись, подходил к постели матери. Целуя вначале мать, а следом за ней и спавшую в углу постели Мелиссу, он говорил:

– Пока, мои дорогие, я пошел зарабатывать деньги.

Мика всегда говорил: «зарабатывать деньги». И никогда – «попрошайничать». Он считал себя мужчиной – кормильцем этой семьи. Считал, что заботиться об этой семье – его долг. Беседуя с Мелиссой, он признавался:

– Какое счастье, что мама жива, и ты рядом со мной, Аида. Если бы не вы, у меня не было бы семьи. И я вынужден был бы оставаться рядом с этой Гарачы – Цыганкой. Я не хочу жить с ней, Аида. Ты понимаешь меня...

Только сейчас Мелисса поняла, почему Мика, принеся ее в подвал сказал: «Мне надо быть осторожным. Никто не должен видеть, что я вхожу сюда». Получается, что Мика боится этой женщины или мужчины по имени Гарачы.

В один из дней тяжелая, со скрипом открывающаяся дверь подвала больше не открылась. Это означало, что Мика не вернулся домой. Потому что эта дверь открывалась и закрывалась лишь один раз в день. Только когда Мика уходил зарабатывать деньги и потом возвращался. Всю ночь до утра Мелисса лежала, прижавшись к тяжело дышавшей груди матери Мики. Она постаралась успокоить ее. Но, конечно же, она не смогла удовлетворить все потребности этой, прикованной к постели, больной женщины. Лишь внимательно слушала ее рассказы:

– Я сама назвала тебя Аидой. Я была оперной певицей. Исполняла вокальные партии Аиды в опере «Аида». Вот почему и назвала тебя Аидой... Что-то Мика не идет...

Женщина говорила связно, не сбиваясь. Словно это была не та самая, молчавшая многие месяцы, женщина. До этого времени Мелисса слышала от нее лишь эти слова:

«Аида... Моя крошка... Аида...». И то, они были произнесены в первый день появления Мелиссы в подвале. И все. А теперь вот она говорила. Но сам Мика, с тоской ожидавший того дня, когда мама заговорит, уже третью ночь как не появлялся. От него не было никаких вестей. Мелисса вся обратилась в слух, не отводя глаз от дверей...

Маленький столик, который Мика накрывал для чаепития, теперь был совершенно пустым. Его больная мать совсем обессилела без еды и питья. Теперь она повторяла лишь одну фразу:

– Гарачы увела Мику...

Хотя Мелисса и не вполне поняла, что этим хотела сказать женщина, однако услышанное уже дважды слово Гарачы что-то подсказывало ей...

Однажды утром Мелисса, проснувшись, увидела, что мать Мики больше не дышит... Мелисса попыталась понять, что это означает. Внимательно посмотрела в уставленные в одну точку глаза женщины, ожидая привычно произносимых ею слов: «Гарачы увела Мику»... Но этого не случилось. Женщина лежала каменно-спокойная и безмолвная. Как раз в этот же день тяжелая дверь подвала протяжно заскрипела. Мелисса очень обрадовалась, ожидая, что вот-вот увидит Мику. Как хорошо, что он явился, подумала она. Увидев его, может, и мать медленно-медленно задышит. Но Мики не было. Это были два сантехника, которые спустились в подвал, чтобы проверить и починить водопроводные линии... Один из них, отодвинув простыню, которой Мика загораживал свое жилье, заглянул внутрь.

– Смотри-ка... Да здесь, оказывается, кто-то живет...

Другой тоже вошел через завешенный простыней проем внутрь. Подойдя к кровати, он увидел мать Мики.

– Смотри, тут женщина... Кажется...

Другой тоже, подойдя, взял женщину за руку. Попытался нащупать пальцем ее пульс. И тут же отпустил руку:

– Надо сообщить... Пусть придут и заберут ее. Она бездомная...

Вскоре прибыла машина скорой помощи... И с того дня Мелисса осталась в этом темном и страшном подвале одна...

 

5-ая часть

В эти дни одиночества она вспомнила многих. Зохру, все детство которой прошло вместе с ней, капризного проказника Хала из богатого дома, сердитого и великодушного, строгого сапожника и, наконец, Мику, который и притащил Мелиссу в подвал ради спасения матери... А когда воспоминания заканчивались, бесконечный шум и писк мышей и страшный мрак в подвале так пугали Мелиссу, что она, не зная как быть, с тоской ожидала того дня, когда избавится от этой подвальной жизни. Но если бы она знала, очевидцем и участником каких событий ей приведется стать, то предпочла бы так и оставаться в этом мрачном подвале...

Когда это произошло, только-только наступило утро. И даже, представляете, подвальные мыши еще продолжали спать. Потому что не слышно было их бесконечного шороха и писка. В этот раз дверь так страшно заскрипела, что Мелисса могла с уверенностью сказать, что это не Мика.  Лицо, которое вошло в подвал, тут же стало извергаться подобно вулкану:

– Ну вот, прошу-сь... Вот и твои хоромы. Попрошайка несчастный. А я думала, что укрытыми от меня деньгами ты себе дворец отстроил... – Мелисса смотрела краем глаза. Это была темнокожая, костлявая, хромая и горбатая старуха. Ее седые волосы свисали по щекам, посох, за который она держалась своими черными, грязными руками, дрожал. Старуха выглядела отвратительно. Мелисса даже задумалась,  видела ли она когда-нибудь такую уродину.  

В этот момент кто-то, выскочив из-за спины старухи, бросился к кровати. Рыдая, он откинул одеяло, поднял подушку. Он стал рыться в постели, словно ища там иголку:

– Мамочка... Когда я уходил отсюда, моя мама лежала здесь. Вот здесь... На этой кровати. А теперь ее нет... Мамы нет.

Это был Мика. Он плакал. От волнения он даже не заметил Мелиссу, которая выпала из одеяла, когда Мика откинул его в сторону.

Рыдания мальчика совсем не тронули оравшую до этого старуху:

– Ну нет, так нет. Большое дело. Ушла по своим делам.

– Она не могла ходить...

– Ну, тогда ясное дело... – все не унималась старуха.

Мика начал кричать. Горько заплакал... Взмахнув своим посохом, старуха стала наносить мальчику удары:

– Хватит. Перестань. Меня твоя мать совершенно не волнует. Понял?! Ясно тебе, щенок?! Меня интересуют собранные тобой деньги. Скажи сейчас же, где ты их припрятал? Если сейчас же не скажешь, я прибью тебя. – Она двинулась в сторону Мики.  Мальчик, плача, отходил назад:

– Нет у меня денег. Ни копейки нет. Все потратил на лекарства для сестры и матери. Но я потерял их обеих... – Вдруг неожиданно он заметил на полу Мелиссу. Быстро поднял ее. – Аййй... Прости меня, Аида. Оказывается, ты здесь. А где моя мама?

Конечно же, Мелисса, которая была очевидцем всех событий, ничего не смогла рассказать ему. Но Мика уже и сам все понял...

С того дня Мика вместе с Мелиссой стали жить в более ужасном, чем подвал, месте – рядом с этой темнокожей, костлявой, хромой и горбатой старухой – цыганкой. Мелиссе иногда казалось, что страшнее этой жизни быть не могло. Лачуга цыганки находилась на окраине города. В укромном месте, подальше от людских глаз. Среди бесконечных мусорных свалок и камышовых зарослей.  По ночам лягушиное кваканье и стоны утомленных, избитых и униженных детей не давали ей покоя. Мика был одним из последних, кто появился в этой лачуге. И поэтому он был более сильным и здоровым. Остальные дети уже давно жили здесь под гнетом цыганки: крохотная и веснушчатая Нико (Нигяр), ее брат – черноглазый и хилый Камо (Кямран), светловолосый и голубоглазый Рустам, прозванный Рыжим, лилипутка Ляман по прозвищу Лара, девочка Зиба, прозванная Зенджи (Негритянка) за темный цвет кожи и кучерявые волосы, и, наконец, Тоту, то есть Тогрул, который мучил детей похуже самой цыганки...

Цыганка была здесь за главного. Из тех денег, что добывали дети с раннего утра до позднего вечера, на их долю приходились лишь похлебка и ночевка в этой сырой лачуге.

В лачуге продолжались бесконечные побои... В этих побоях больше всего ударов доставались от Тоту, а побитыми были остальные дети. Тоту был правой рукой цыганки, ее осведомителем. Каждый вечер до ужина происходил час отчета. В эти часы Мелисса была рада, что не является человеком.

– Нико и Зенджи, шаг вперед...

Эти две девочки, выступившие на шаг вперед из нестройного ряда выстроившихся не по росту детей, от страха свернулись клубком. Волосы Нико свисали до кончика носа. Из-под волос выглядывали шмыгающие в страхе зрачки глаз и раскрасневшиеся веснушчатые щеки. Руки были засунуты в карманы грязных брюк.

– Вынь руки из кармана...

Нико вытащила руки. Она попыталась спрятать куда-нибудь свои сжатые кулачки.

– Раскрой ладони... Раскрой, говорю тебе...

Посох цыганки заиграл в воздухе. Потом опустился вниз. От удара по рукам Нико раздался треск, подобно сломанной ветке дерева... В тот же миг кулачки девочки разжались. Скатившиеся монеты рассыпались по полу...

– Почему не положила деньги в корзинку?

Корзинка находилась у дверей. На колченогой табуретке. Каждый входящий освобождал свои карманы в эту корзину и только потом проходил и садился в своем углу. Сегодня Нико нарушила это правило. Ее выдал цыганке Тоту.

– Ответь на мой вопрос, почему не положила деньги в корзину?

Слезы, текущие из глаз Нико, смешавшись с соплями, размазались по всему лицу. Намокшие волосы прилипли к веснушчатым щекам:

– Положила. Оставила немного себе. Куклу хочу. Как у Мики...

Цыганка схватила Нико за волосы... Камо попытался вырвать сестру из костлявых рук старой ведьмы, но цыганка поколотила их обоих... Потом, подняв их с пола, вернула на свои места в нестройном ряду:

– Зенджи...

У Зибы задрожали губы. Она закричала и начала плакать. Цыганка ударила ее по губам:

– Почему плачешь? Ты же еще не знаешь, о чем я буду тебя спрашивать. Где ты шаталась полдня? Отвечай...

– В старом автобусе...

– Где?

– В старом автобусе рядом с гаражами.

– Что ты там делала?

– Носила еду своей собаке. У меня там собака есть. Больная, пятнистая собака. Машина отдавила ей ногу. Я нашла ее на дороге. Устроила ей место в старом автобусе...

– Ты на нее посмотри! У нее есть собака? Да ты сама и есть собака... – в бешенстве орала цыганка. – Я содержу тебя, а ты кого содержишь? Вот сейчас переломаю тебе ноги, будешь ползать без ног... Тогда поглядим, кто будет  носить еду этой больной пятнистой собаке...

Цыганка так и сделала. Она с такой силой ударила своим посохом по ноге Зенджи, что девочка как упала, так и осталась на месте...

– Тоту, тащи ее и брось в постель...

Происшествия первой ночи пребывания здесь Мелиссы сильно ошеломили ее. Среди сидевших за столом во время ужина Нико и Зенджи не было. Они были наказаны. Этой ночью должны были лечь голодными. На столе было несколько луковиц, по одной вареной картофелине на каждого и три яйца. Весь ужин состоял из этого. Одно из трех яиц съела цыганка, а другое – Тоту. Оставшееся единственное яйцо было поделено на четыре части, и Мика, Камо, Лара и Рыжий каждый взял свою долю. Мелисса была единственной свидетельницей, заметившей, как Камо свою дольку яйца поднес не ко рту, а положил в карман. Мика тоже спрятал кусочек яйца в кулаке, а потом осторожно водя рукой по столу, опустил сжатый кулак вниз и сунул яйцо в карман брюк. Как же она не догадалась сразу? Ведь Нико и Зенджи были голодны. Кямран, наверное, отдаст свою долю яйца Нико. А Мика – Зибе. Но только после того, как все уснут. Если цыганка увидит, никому не сдобровать. Все сидевшие за столом были заняты едой, стараясь быстрее других перехватить то, что лежало на столе. Кто замешкается, уснет голодным. До самого утра Зенджи не переставая стонала. В полночь, когда цыганка наконец уснула, Мика тихонько подполз к Зенджи...

– Сильно болит?

– Да, как будто ножом режут.

Мика оторвал от простыни полоску ткани и, приставив к обеим сторонам ноги девочки по куску твердого картона, перевязал ее.

– Спи... Сейчас полегчает. Нет, постой.

– Мика опустил руку в карман брюк, вытащив оттуда кусочек яйца. Желтка не было. Видимо, раскрошился и размазался по карману. – Вот, возьми, поешь. А вот и хлеб.

Мика вытащил хлеб из другого кармана. Удивительно, что каким-то чудом Тоту не заметил этого. Зенджи тут же проглотила яйцо с хлебом. Потом тихо поцеловала своими запачканными яйцом губами Мику в щеку:

– Спасибо. Было вкусно.

Когда Мика собирался вернуться к себе и лечь в постель, Зенджи остановила его:

– Мика, у меня к тебе одна просьба. Не мог бы ты завтра отправиться к тому заброшенному старому автобусу? Надо отнести еду моей собачке. Она такая больная и слабая, что если не поест два-три дня, может умереть.

– Спи, обязательно отнесу, – не раздумывая, с готовностью ответил Мика.

Зенджи успокоенно улыбнулась. И уснула... А Мика еще долго не мог заснуть. Он вспомнил, как Зенджи поцеловала его. Провел рукой по щеке. Потом о чем-то надолго задумался. Когда его наконец-то сморил сон, на небе уже не было не луны, ни звезд. Занималась утренняя заря.

 

6-ая часть

Мика сегодня встал раньше обычного. Налив себе воды из поставленной в углу посуды, он выпил, потом, запихнув Мелиссу в карман, вышел.

Они быстро добрались до места, где Мика «зарабатывал деньги». Сняв шапку, он положил ее перед собой на землю и, поджав под себя ноги, уселся у края тротуара рядом с магазином, на витрине которого красовалась разноцветная детская одежда. Он всегда так делал. Никогда не подбегал к прохожим, прося милостыню. Мелисса тоже, как обычно, заняла свое место на коленях у Мики. Здесь ей нравилось. Целыми днями она пристально  разглядывала одежду, представляя себя в них.

Некоторые из прохожих кидали в шапку Мики монету. Но не все. Немало было и тех, кто, проходя мимо, косился на них. Мелиссе так хотелось вернуть их обратно, спросить их с мольбой в голосе, почему они проходят мимо? Ведь жизнь одной собаки находится в опасности. Мы должны поспеть к ней. Но, к сожалению, она не могла говорить. Иногда она думала про себя: «Эти машины скорой помощи с мигалками спешат на помощь к больным людям... а как же быть больным собакам, кошкам, куклам?.. Почему нет машин скорой помощи для их спасения?»

Когда они добрались до гаражей, солнце уже скрылось за облаками. Мика с беспокойством оглядывался по сторонам, пытаясь найти старый, заброшенный автобус. Вокруг было жутко и безлюдно. От кваканья лягушек глохли уши. То и дело из камышовых зарослей вылетала и поднималась в воздух стая птиц, раздавался страшный гвалт. Мелисса еще сильнее прижималась к Мике, страстно желая поскорее убежать из этого ада. Ей даже казалось, что это место пострашнее того подвала, где жили Мика с мамой. Потому что тот подвал размещался под большим зданием.  В этом здании жили люди. В людных местах Мелисса чувствовала себя безопасней. А это место, наполненное всякими жуткими звуками, гвалтом лягушек, свистом и гоготом птиц, было безлюдно. Кроме Мики вокруг не было ни души. Ага... кажется, это и есть тот заброшенный автобус, о котором говорила Зенджи. В тот же миг Мика тоже заметил этот автобус.

– Нашли, Аида, вот он, этот старый автобус.

Изнутри автобуса слышался собачий визг. Мика бросился вперед. Ветер, проникающий внутрь через открытые двери автобуса, пытаясь со свистом вырваться наружу через разбитые стекла окон, создавал дикий гул.

Едва войдя в автобус, Мелисса пришла в ужас от увиденной картины. Это же был Хал. Хааал!.. Кошмар. Да, это был Хал. Мелисса была уверена. Больной и измождённый Хал, нога которого была перевязана куском ткани, порванной из подола платья Зенджи с голубыми цветочками. Мика быстро усадил Мелиссу на одно из сидений автобуса и подошел к собаке. Он поднял пса с пола, накрытого грязной тряпкой, и взял его на руки:

– Холодно, да? Тебе холодно?

Мика попытался прижать его к груди и согреть. А Хал, жалобно скуля, всё дергался, стараясь вырваться из его объятий. Он увидел Мелиссу...

Наконец, Халу удалось высвободиться из объятий Мики и оказаться на полу. Волоча за собой сломанную ногу, он подошел к сиденью. Жалобно заскулив, уставился на Мелиссу. Потом, с трудом приподняв переднюю лапу, подхватил Мелиссу и прижал к груди. С волнением потерся носом об ее лицо и волосы.

Хал плакал. Он нашел свою подружку. Ему так хотелось рассказать Мелиссе обо всем случившемся. С того момента как кинолог-дрессировщик, запихнув Мелиссу в карман, вышел из того сверкающего дворца, до сегодняшнего дня. Обо всех событиях... Рассказать о том, как сильно опечалился, когда, проснувшись утром, не увидел Мелиссу, как целыми днями неподвижно лежал, отказываясь от еды, и, наконец, улучив момент, покинул этот сверкающий дворец... В тот день Хал долго бродил голодным. И в тот же день одна из мчащихся на большой скорости машин отдавила ему ногу... Когда Зенджи нашла и притащила его в этот заброшенный автобус, он был без сознания. Кровь из раны на ноге с изуродованной лапой не прекращалась. Уложив его в этом автобусе, Зенджи побежала в аптеку. Купив йод и бинт, она перевязала ему ногу... С того дня он так и жил в этом автобусе, больной и одинокий...

Надо же было такому случиться. Какие странные совпадения встречаются в жизни!

 

7-ая часть

Мика с интересом наблюдал за встречей Хала и Мелиссы. Слезы Хала падали на голову Мелиссы, и стекая оттуда вниз, оставляли следы на ее тряпичном теле. Мика уже понял, что если разлучить их, то это обернется для Хала большим потрясением. Но как же быть? Как он может уйти, оставив Хала с Мелиссой в этом холодном, заброшенном  автобусе? Отвести Хала к цыганке нельзя было. При первом же визге собаки цыганка придушила бы его.

Мелисса следила глазами за Микой. Она тоже хорошо знала, что Мика ни за что не оставит Хала здесь одного, даже если ему придется оставаться голодным на улице, на холоде и в темноте. Но куда тогда увести Хала? Ведь Мика тоже мог разделить участь Зенджи. Мелисса очень хорошо понимала все это. И вдруг от неожиданно осенившей ее идеи все ее лицо осветилось. Ей даже показалось, что выцветшая ковровая бахрома на голове засияла розовым светом...

Мика внимательно посмотрел на нее:

– Стопроцентно уверен, ты что-то задумала, да, Мелисса? О месте, куда мы пойдем. – Мелисса улыбнулась. Да... Да... По-настоящему улыбнулась. Мика словно прочитал ее мысли. – К старому сапожнику. Правильно догадалась. Другого места нет. Отлично. Ты умная девочка. Но... –

Мелисса уставилась на него.

– Но ведь я украл тебя у него. Как мне идти к нему? Что мне сказать ему? Но другого выхода нет. Должны пойти. – Мика сунул Мелиссу в карман брюк, взял Хала вместе с настилом из тряпья на руки:

– Пошли, Хал.

Хал был так счастлив. Ему и в голову не приходило, что когда-то придет конец его дням в заброшенном автобусе, полным холода, лягушачьего гвалта, воя и свиста ветра, голода и страха.

 

8-ая часть

Когда они добрались до будки сапожника, уже смеркалось. Надо было спешить. Если поздно вернутся домой, цыганка побьет  Мику. Добравшись до будки, Мика остановился. Сделал глубокий вдох. Отдышался. Чуть замедлил шаг. Но времени на раздумья не оставалось. Мелисса тоже была уверена, что старый сапожник мог плохо их встретить, рассердиться, поругать Мику за то, что тот украл Мелиссу, но никогда бы не стал гнать его с больным и раненым Халом на руках. У старого сапожника было мягкое и доброе сердце. В этом Мелисса была твердо уверена...

Когда Мика входил, старый сапожник вбивал в подошву обуви последнюю гвоздь, собираясь уйти домой.

Как раз в этот момент он изливал на гвоздь всю желчь своего языка:

– Ах, проклятье тебе. Чтоб тебе... Тьфу... Ну почему ты искривился, а?! Никак не можешь без этого. Сейчас я так дам по твоей шапке, что уже никогда не выпрямишь свою кривую шею. На тебе... Таппп...

Мика вошел вместе с ударом молотка:

– Аааа… Что такого? Не можешь потише хлопать? Сперва надо постучаться, попросить разрешения...

Мика пришел в себя. Он был чуть смущен:

– Простите.

– Ладно уж. Что тебе надо? Дай сюда обувь, посмотрю. Но поздно уже, оставим назавтра. Мне пора домой...

Вместо обуви Мика, вынув из кармана Мелиссу, положил ее на стол старого сапожника. При виде куклы, сапожник вздрогнул. Как бы он ни старался быть серьезным, но ему не удалось скрыть свою радость:

– Чичек... Ах ты. Куда же ты пропала? Как же ты могла оставить старого дедушку и уйти?

Потом он внимательно посмотрел на Мику. Словно до него только сейчас дошло, что Чичек не может сама ходить. Ее утащил вот этот маленький негодник. Он неожиданно вскочил с места. Лицо посерьезнело.  Мика из осторожности отступил на несколько шагов назад:

– Это ты украл? И замок будки ты взломал. Ах ты... Вот и попался в мои руки. Иди сюда. Сейчас я выдеру тебе уши. – Но рука старого сапожника, потянувшаяся в сторону Мики, повисла в воздухе. Его взгляд остановился на раненом Хале в руках мальчика.

– Что с ним случилось? Ну-ка дай сюда. Ох бедняга...

И потом все выяснилось. Мика рассказал старому сапожнику, почему утащил Мелиссу, куда он ее понес, где и в каких условиях нашел Хала. Но мальчик ни словом не обмолвился о цыганке. Он хорошо знал, из-за Мики цыганка обязательно найдет старого сапожника и отомстит ему. В конце он попросил старого сапожника:

– Дедушка, прошу тебя, возьми Хала на несколько дней к себе. Сейчас я не смогу забрать его с собой...

Но старый сапожник уже принял решение. Он не только оставит у себя Хала, но и отведет к ветеринару и излечит его...

Когда Мика передавал Хала сапожнику, пес спал. Мика не мог больше задерживаться. Если он опоздает хотя бы на 10–15 минут, то цыганка и Тоту поколотят его как следует. Старый сапожник взял Хала на руки. От волнения у него дрожал  голос:

– Иди, сынок... Иди. Хочешь, забирай себе и Чичек. – На глаза старика навернулись слезы. – Ведь теперь она твоя единственная опора. За Хала не беспокойся. Я сейчас же отведу его к ветеринару.

Если бы старый сапожник не увидел Хала в таком состоянии, он обязательно спросил бы у Мики, где он живет, как и чем питается. Мика забрал Мелиссу с собой. Бросив на Хала последний, прощальный взгляд, он вышел из будки.

 

 

9-ая часть

Мика так быстро бежал, что голова Мелиссы качалась из стороны в сторону. Ей так и хотелось выкрикнуть изнутри кармана:

– Боже мой... Ааа... Чуть шея не сломалась. Нельзя ли потише... – Но не выкрикнула. Она хорошо знала, что если Мика опоздает, то цыганка свернет шею ему самому... Вот почему Мелисса терпела. А Мика все бежал и бежал без передышки. Вот он уже добрался до бесконечных камышовых зарослей и царства мусорных свалок. Послышался хриплый крик. Мика быстро бросился внутрь. Цыганка вновь избивала Зенджи. Но на этот раз ей пришлось чуть нагнуться вниз, так как Зенджи не могла стоять на ногах. Цыганка, еще более согнув свою горбатую спину, пинала ее ногами и кричала:

– На нее смотри, еще перечит мне. Плевать мне, что у тебя нога болит. Кто тебя просил припрятать часть собранных денег? Вот и получай по заслугам. Не можешь ходить попрошайничать, так ползком пойдешь и пороешься в мусорных свалках. Далеко не надо, кругом и так полно мусора. Что-нибудь да найдется. Все равно пригодится...

Под словом «найдется» она имела в виду пластмассовые бутылки, стеклянные банки.

Зенджи не могла сдвинуться с места и жалобно стонала. Стоило Мелиссе мельком взглянуть на ее ногу, как ей вспомнилась нога Хала. Хала спас от смерти Мика, а кто спасет Зенджи? Нога у девочки распухла как бревно и раскраснелась. Зенджи лежала на полу, стуча зубами, худенькое тело сотрясалось от озноба, дрожа как осиновый лист. Стараясь увернуться от пинков цыганки, она поползла в сторону угла, чтобы найти там покой. Но цыганка, никак не успокаиваясь, все продолжала наносить удары.

Кто-то с силой распахнул двери настежь, чуть не сорвав их с петель. Каждая створка с грохотом распахнулась в одну сторону. Потом в комнату пулей влетел Тоту.

– Бабушка, скорей собирайся, надо бежать отсюда... Полиция увела Лару и Камо... Наверное, вот-вот они нагрянут сюда и разнесут все...

Цыганка, охваченная страхом, сильно переполошилась. Забыв о Зенджи, она заметалась по комнате. Стала лихорадочно думать, что и как забрать. Она быстро подскочила к стоявшему на видном месте в комнате изорванному креслу с раздерганной на клочья губкой. Быстро перевернув кресло, вытащила из него мешочек, завернутый тряпьем. Она с такой силой его дернула, что мешочек развязался. Пересчитанные и перевязанные отдельными пачками деньги вывалились и рассыпались по полу. Цыганка как сумасшедшая бегала по комнате и стала судорожно собирать их, запихивая в мешок. Не оглядываясь, она выбежала вон из комнаты. Тоту тоже выскочил следом за ней...

Мелисса была безмолвна. От волнения у нее пересохло в горле. Мика старался оттащить дрожавшую в ознобе Зенджи и уложить ее на матрасе, который он постелил на полу.

– Потерпи чуть-чуть. Сейчас я укрою тебя, а потом напою горячим чаем. И озноб пройдет...

– Не трогай меня, Мика... Нога сильно болит. Мика... Оххх...

Мика укрыл Зенджи всем, что нашлось в доме. Но та продолжала дрожать. Она отказалась от чая, который принес ей Мика, отталкивая его руку в сторону.

– Нет, не хочу, Мика, меня тошнит.

– Выпей... И озноб пройдет...

Состояние Зенджи все ухудшалось. Мелисса, неподвижно сидя на своем месте, не могла оторвать глаз от Зенджи. Ей казалось, что в груди у нее что-то сжимается, болит и гнетет. Каждый раз, когда она не могла помочь кому-то, она чувствовала боль в груди. Иногда она думала, что и люди тоже в моменты печали, тоски, приложив руку к груди и помолчав немного, говорят: «Тоска на сердце». Возможно, что та самая тоска, которая гнетет ее душу, и есть сердце. Ведь порой ей казалось, что где-то очень далеко-далеко отсюда, в одной мастерской, полной всяких кукол, кусков ткани, разноцветных ниток и булавок, старая кукольщица, смастерившая ее, улучив момент, смогла вместить в ее набитое ватой тело живое, трепещущее, крохотное, как у воробышка, сердечко... Все это, то есть раздумья Мелиссы о сердце, я уже рассказывала. И вот теперь, когда при виде страданий Зенджи у нее что-то сжалось в груди, этой розововолосой кукле вновь показалось, что если бы она спокойно взирала на все это, ни о чем не переживая, она была бы настоящей куклой. Но если она переживает все эти боли и страдания вместе с Зенджи, значит, она необычная кукла. Полукукла, получеловек с душой, переполненной состраданием, любовью, нежностью. Ну вот... кажется, я опять возвращаюсь к одному и тому же разговору... А Зенджи на глазах у самой Мелиссы и Мики, короткая жизнь которого прошла в невзгодах и страданиях, вся корчилась от боли и сильного жара. Мелисса была уверена, что если Зенджи дрожит, значит, у нее высокая температура. Это она неоднократно слышала от матери Зохры еще в те счастливые дни, когда жила у них: «Тебя знобит? Постой, я измерю температуру. Если бы не было температуры, тебя бы не знобило».

Мелиссу одолевали и другие раздумья... Как раз в эту минуту, глядя на страдания Зенджи, она подумала о том, почему некоторые люди бросают своих детей? Вот как мать Зенджи. Даже та старая женщина-кукольщица заботливо гладила своих кукол по голове, укладывая их по начищенным каждый день до блеска полкам. По утрам она неизменно приветствовала их со словами: «Здравствуйте, мои ненаглядные» или: «Ну что, проснулись, мои самые красивые куклы на свете?» А по вечерам она, обращаясь к ним, говорила: «Я пошла спать. Пусть ваши сны будут красочны и полны радости, мои дорогие». Потом она тихонько тушила свет и уходила, оставив дверь чуть приоткрытой. А знаете, почему оставляла приоткрытой? Да чтобы ее с любовью пошитые игрушки не боялись по ночам. Вот так... Но как же люди могут выбрасывать на улицы своих живых детей? Таких раздумий у Мелиссы было много. Слишком много.

 

10-ая часть

Мика находился в еще более худшем положении, чем Мелисса. Что он мог поделать? Как мог помочь Зенджи? Поблизости не было никого. А Зенджи обязательно надо было отвести к врачу. От сильного жара она уже начала бредить, произнося бессвязные слова. Зенджи сама  не могла ходить. У нее распухла и раскраснелась нога. Хорошо, но если Лару и Камо забрала полиция, так где же тогда Нико и Рыжий? Если бы хоть кто-нибудь явился, то, взяв Зенджи с обеих сторон под руки, они отвели бы ее к врачу.

В дверь осторожно постучали.  Совсем тихонько. Словно скреблась кошка. Мика бросился к двери. Кто бы там ни был, хоть даже полицейские, Мика  был на все согласен. Главное, чтобы смогли вовремя доставить Зенджи к врачу. Это были обитатели дома, все, кроме Тоту и цыганки: Нико, Камо, Лара  и Рыжий... Как только дверь распахнулась, Лара шепотом спросила:

– Кто дома?

Мика удивленно посмотрел на них:

– Разве вас не увела полиция? Т.е. не всех, а только Лару и Камо...

– Кто это сказал?

– Тоту...

– А что сказала цыганка?

– Ничего, забрала все и сбежала... И Тоту за ней следом.

Услышав об отсутствии дома цыганки и Тоту, ребята начали звонко смеяться:

– Тоту соврал. Наверное, что-то задумал. Знаешь, куда мы ходили? – Мике не пришлось долго думать, чтобы ответить на загадочный вопрос Нико. Потому что Лара, приподнявшись на своих коротких ногах, кое-как наклонилась к уху Мики и сообщила:

– На карусели... Знаешь, как быстро они крутятся? Мчатся как ветер...

Весь дом был наполнен веселым смехом. Даже Мика и Мелисса, забыв на время о лежавшей в углу и стонущей Зенджи, окунулись в их, полный приключений, мир. Первым опомнился Мика:

– Ребята, вы о своей прогулке расскажете потом. Зенджи плохо. Она не в себе. Бредит. Ее надо доставить к врачу...

Все разом замолчали. Осторожно ступая своими босыми и грязными ногами по полу, они подошли к Зенджи:

– Почему ступаете так осторожно? Я же сказал, она не в себе. Ничего не понимает.

Зенджи бредила. Она все повторяла: «Меня в том старом автобусе ждет больной пес». У нее горели щеки. Нико, наклонившись, приложила руку ко лбу девочки:

– Надо спешить. Лоб горит.

Вопрос о том, чтобы отвести Зенджи к врачу, держа ее под руки, уже не стоило обсуждать. Девочка не могла поднять голову с подушки. Ни одно из предложений по доставке Зенджи к врачу не годилось.

Неожиданное предложение Мики было принято всеми. Ребята начали спешно действовать. Рыжий быстро отправился к мусорным свалкам. Вскоре он притащил оттуда две доски. Расставив их рядом, они привязали их друг к другу простыней. Поверх ветхой простыни постлали одеяло. Приподняв Зибу с пола, вместе с матрасом уложили на носилки. И, ухватившись каждый за один конец носилки, подняли и понесли ее.

 

11-ая часть

В суматохе Мелисса была совсем забыта. Она осталась одна. Но никого в этом не винила. Ей было страшно, но главное, чтобы доставили Зенджи к врачу. Кваканье лягушек, гул и завывание ветра, нескончаемый лай собак были слышны в комнате еще более отчетливо, чем обычно. Мелисса сидела, вся съежившись. Осмелевшие от ее безмолвия мыши беспорядочно бегали по полу. Внутри перевернутого цыганкой старого кресла был настоящий праздник. Мелисса никак не могла понять, что там искали мыши. Ведь ей никогда в жизни не приходилось быть мышью. Она не знала, что больше всего на свете мышам нравится грызть. Это их любимое занятие. А в этом кресле было столько  мест для этого. И мыши с удовольствием грызли... В это время изнутри кресла послышался звон. Потом что-то начало сыпаться на пол. Полутемная комната как будто осветилась. Мелисса смотрела, широко раскрыв глаза. Она была взволнована. Из кресла сыпались золотые монеты. Желтые, блестящие, сверкающие... Мыши тоже, казалось, были ошеломлены. Словно не надеясь найти в этой полутемной лачуге такие блестящие золотые монеты, они шумно и бойко веселились, подпрыгивая под этим золотым водопадом. Мелисса сразу все поняла. Золотые монеты принадлежали цыганке. Убегая, впопыхах она забыла забрать их...

Уже было далеко за полночь. Даже шум мышей прекратился. Лягушки тоже перестали квакать. Мелисса спокойно сидела. Скрип двери взволновал ее. Потом послышался шепот входящих ребят... Они толкались.

– Отойди. Ты наступил мне на ногу...

– Не бей, убери руку...

Камо и Рыжий толкались прямо в дверях. Мика старался их успокоить:

– Что с вами? Пройдите хотя бы внутрь, а потом деритесь.

– Не видишь его?

– А ты сам?..

Мика включил свет:

– У нас совершенно нет времени на драку. Столько всего надо обсудить.

Как раз в эту минуту он увидел Мелиссу. Он подошел и взял ее. Внимательно посмотрел ей в глаза. Потом погладил ее руки:

– Обиделась, да?.. Наверное, обиделась. Прости... Я так переживал за Зенджи, Аида, что даже забыл взять тебя с собой. А ты знаешь, что случилось? Зенджи отрезали ногу. Ту ногу, которую сломала цыганка. Она у нее сгнила. Если бы не отрезали, Зенджи могла умереть. Почему так смотришь? Не веришь. Сам видел собственными глазами. Мы оставили ее у ворот больницы и спрятались. Что еще могли делать? Нас бы всех забрали  и увезли как беспризорных. Не прошло и пяти минут, как поднялась такая шумиха. Зенджи прямо на носилках унесли внутрь. Потом я, крадучись, пробрался под окна кабинета врача и послушал весь их разговор. Первое же решение было: отрезать. Если не резать, то в скором времени выйдут из строя все органы. Ее унесли в операционную... Вот такие дела, Мелисса... Зенджи тоже ожидает участь Хала.

Мика плакал. И Мелисса тоже. Драчуны притихли. Вся комната огласилась громкими рыданиями Лары и Нико.

Вдруг неожиданно закричал Камо:

– Эй, помолчите, Посмотрите-ка туда.

Все обернулись в ту сторону, куда указывал Камо. То есть в сторону перевернутого кресла. Они не поверили своим глазам. Подошли поближе. Каждый старался, толкая другого, пройти вперед. Перед ними предстала завораживающая картина.

– Смотри, смотри, золото...

– Откуда они появились?

– Чьи они?

– Чьи же еще, как не цыганки?

– Получается, деньги забрала, а про золото забыла. Сколько же у нее золота!? Откуда она их взяла?

– Как откуда? Это все собранные нами деньги... Мы же каждый вечер сдавали ей собранные деньги...

– Этим золотом мы можем стать очень счастливыми... Это все накоплено нашим трудом. Честно заработанное нами золото...

После этих слов Камо все замолчали... Потом каждый заговорил о своей мечте:

– Купим квартиру в больших домах.

Глаза Лары засветились:

– Да, да, в домах  с  лифтом...

– Конечно. В домах, где живут богачи.

Нико тоже поделился своей мечтой:

– И машину купим. Черного цвета. Большую машину. Кто будет водить машину?

– Конечно, я, – выступил вперед Рыжий. – Кто еще, кроме меня, может водить машину?

– Знай свое место! – разозлился Камо. – А мы что? Не калеки же! Будем водить по очереди.

– Вначале купим для Зенджи ногу, – слова Нико застали всех врасплох...

– Как, то есть, ногу для Зенджи?

– Ну так... Купим ей новую ногу – ногу-робота... Что, нельзя разве? Я слышала... Есть такие ноги. На них могут передвигаться. Ходят, бегают, даже в футбол играют. Как человеческая нога. Такую ногу не все могут купить. Только богатые. Теперь и мы богатые. У нас столько золота. Почему Зенджи должна остаться без ноги?!

По лицам ребят было видно, что все согласны с Нико. Это были дети, которые умели пожертвовать всеми своими мечтами ради одной ноги для Зенджи.

 

12-ая часть

Вдруг с шумом и треском распахнулась дверь. Это был Тоту. Он нервничал и был взволнован. Словно кто-то гонялся за ним. Как только раздался голос Тоту, Лара тут же вскочила и уселась на груду золотых монет, прикрыв их по краям подолом платья. Тоту влетел прямо в комнату:

– Эй, ничтожества, что за собрание здесь устроили? Ну что? Что смотрите с таким ужасом? Может, призрак какой-то увидели? Ну-ка расступись? Освободите это кресло.

Ребята не сдвинулись с места. Тоту, взяв своими черными от грязи руками каждого за шею, отбросил в сторону. Лара изо всех сил ухватилась за кресло:

– Я не встану. Сижу себе. Что тебе надо?

Тоту, словно пораженный смелости Лары, окинул ее внимательным взглядом:

– Слушай, ты, лилипутка, кому ты перечишь? Вот возьму сейчас и оторву твою большую башку, тогда будешь знать. – Тоту одним рывком отшвырнул Лару в сторону, надавав ей пинков. Увидев золото, он, не сдержав волнения, дрожащим голосом прошептал: – Ах вот в чем дело, лилипутка... Теперь понятно, почему так упорно не хотела встать. Да, губа не дура! Я бы тоже не встал.

Мика сзади бросился на Тоту:

– Почему бьешь Лару?! А?..

Камо и Рыжий тоже осмелели. Набросившись на Тоту со всех сторон, они стали дубасить его руками и ногами...Но сильные и здоровые руки Тоту раскидали их как букашек в разные стороны. Не успокоившись на этом, он сорвал висевшую посередине комнаты веревку для сушки белья. Уложив всех ребят на полу, он скрутил им руки и связал веревкой.

– Вот так... Теперь будете сидеть спокойно, маленькие мышки. Вы только и можете грызть мою обувь.  Больше ни на что не годитесь...

Обезоружив ребят, Тоту опустился на колени. Взяв пригоршнями золотые монеты, он воскликнул:

– Ай да, цыганка... Какие сокровища накопила. Ай да молодец, старая ведьма. Всегда буду благодарен тебе. – Потом, обернувшись, посмотрел на сгрудившихся в углу ребят. – Вам тоже спасибо. Хорошо попрошайничали. Как  следует.

Тоту начал пихать золото в карманы. До последней монеты. Вскочив, устремился к дверям. Потом, что-то подумав, вновь вернулся. Вытащил из кармана горсть золота. Отобрав пять штук, остальные вновь опустил в карман. Оставшиеся в руке пять золотых монет он бросил в сторону сидевших в углу детей.

– Берите... Я не жадный. Каждому по золотой монете. Ешьте, кутите,  веселитесь. Да,  еще вот что. Живите своей жизнью. Цыганки больше нет... И не будет...

Тоту направился к дверям. Потом, вернувшись, подошел к месту, где сидела Мелисса. Склонив перед ней голову словно в поклоне, он произнес:

– Здравствуйте, барышня. Простите меня, поздно заметил вас. Думаю, в этом золоте есть и ваша заслуга. Ну и что, что молчите. Но вы тоже уходили утром вместе с Микой и возвращались вечером. Я совестливый вор.

При этих словах он опустил руку в карман и вытащил оттуда одну золотую монету.

– Бери, это тебе, – сказал он. Потом, что-то подумав, он вытащил из кармана еще одну монету. – Знаешь что, я дам тебе две золотых монеты. Потому что ты не человек. Богатство не испортит тебя. И кармана нет. Куда же мне их положить? – взяв Мелиссу в руки, он начал осматривать ее. В том месте, где голова была пришита к телу, он нащел маленькую прореху. Просунув золотые монеты через эту прореху внутрь Мелиссы, он повернулся, собираясь уходить. Но вдруг остановился. Взяв Мелиссу в руки, он заглянул ей в глаза:

– Не желаете ли пойти со мной, барышня? – он громко рассмеялся. – Более богатого жениха, чем я, тебе не найти. Пошли... – Потом, глядя на сгрудившихся в углу ребят со связанными руками, он сказал: – Вы тоже не бойтесь. Не умрете с голоду, брошенные здесь со связанными руками. Я не затягивал узел. Чуть подергаетесь, и руки развяжутся.

Он взял Мелиссу и сунул в карман. Комната огласилась криком Мики:

– Не уноси, Тоту. Не уноси Аиду. Умоляю тебя...

Тоту не обратил внимания на Мику. Мика плакал и кричал, дёргаясь на месте. В это время дверь хлопнула. 

 

13-ая часть

Тоту бежал по приморскому бульвару. Вдоль бульвара прогуливались люди. Тоту несколько раз с кем-то сталкивался или, стараясь обойти их стороной, спотыкался, но не сбавлял скорости. Золотые монеты в кармане его пиджака подскакивали и звенели, ударяя по лицу Мелиссы.

Мелисса была печальна. Несмотря на то, что она лежала в кармане на целой куче золота, печаль теснила ее грудь. Почему Тоту забрал ее, где теперь она найдет Мику, почему Тоту сказал, что цыганки уже нет, живите своей жизнью? У нее было много вопросов. Но кому их задать? Она совсем не любила Тоту и никогда бы не поверила, что кто-то когда-то может полюбить его. Вообще Мелисса всегда делила людей на три группы: люди, которых любят, которых когда-то полюбят и которых никогда не полюбят. Не знаю, смогла ли я в точности донести до вас мысли Мелиссы или нет... то есть для Мелиссы Тоту был из тех, кого никогда не полюбят. Мелисса даже  страстно желала, чтобы Тоту никогда не вынимал ее из кармана. Она согласна была вот так лежать на этих желтых кругляшках – металлических монетах без свежего воздуха, не любуясь ни цветами, ни птичками, лишь бы не видеть лица Тоту. Но все случилось не так, как она хотела. Тоту вытащил ее из кармана. Когда, утомившись и обессилев от бега, задыхаясь, он остановился передохнуть и перевести дух, то тут же сунул руку в карман и вытащил Мелиссу. Поднеся ее к своему лицу, он вытер ею стекающие с лица и из носа пот и сопли... От ужаса у Мелиссы вытаращились глаза. Но Тоту, не обращая никакого внимания на ее состояние, вновь поднес ее к носу. На этот раз, сильно сдавливая ее спинку двумя пальцами, он изо всех сил высморкался и сказал:

– Тьфу... От тебя пахнет пылью. Не годишься для сморканий, – потом он стал мять ее пальцами. – Хотя очень мягкая. Совсем мягкая. Можно использовать для других целей. Например, вместо подстилки.

С этими словами он положил Мелиссу на скамейку под деревьями и уселся... Да, да, мой друг, правильно понял. Уселся на Мелиссу. Мелисса погрузилась во мрак. Вонь и духота стеснили ей грудь. Тоту вытащил из кармана пачку сигарет, зажег последнюю оставшуюся в ней сигарету и начал пускать дым в воздух, разговаривая сам с собой:

– Если это и есть счастье, то получается, сейчас я счастлив. У меня столько денег и золота... А цыганка, ясное дело... Ее больше нет... Собирала, собирала и ушла, оставив все мне... Правда, ушла-то она не по собственному желанию. Я ей помог в этом... Ха ха ха... Думала, я ее очень люблю. Дуреха! А я выжидал, когда она много денег и золота накопит. И вот в один прекрасный день придумал одну уловку, вот и попалась в ловушку. А потом один удар по голове... и конец. Убралась ко всем чертям. Прямо в ад. И деньги достались мне... Теперь я стал миллионером... Миллионер...

Тоту поднялся. Бросил еще дымящийся окурок на асфальт и пошел своей дорогой. Он даже и не вспомнил о существовании Мелиссы. Зато раскрыл одну страшную тайну. Он сообщил о том, что цыганки уже нет в живых... Вот такие дела... Оказывается, Тоту убийца... Мелисса еще долго не могла поднять голову с камня, на котором лежала. Чем больше думала, тем страшнее ей становилось. Вот уже сколько времени она жила в одном доме вместе с убийцей...

 

14-ая часть

Мелисса провела всю ночь на скамейке. После Тоту сюда садился только один человек. Мужчина с широкополой шляпой на голове. Вначале он не обратил на нее внимания. Широко разведя руки, уперся ими в края скамейки. Втянул морской воздух в легкие. Задремал. Потом, взяв в руки висевший на шее фотоаппарат, сделал несколько снимков. Вдруг неожиданно он заметил Мелиссу. С интересом стал разглядывать ее:

– Кажется, тебя здесь забыли?! Ну что ж. Подыши полной грудью воздухом. Но только имей в виду, что люди ненадежны. На них полагаться нельзя. Может, и вовсе не придут за тобой. По лицу видно, что жизнь не очень баловала тебя. Что поделаешь, каждый живет как может. Вот видишь этот фотоаппарат? Знаешь, сколько человеческих изображений в его памяти: старых – молодых, женщин – мужчин, толстых – худых, высоких – низкорослых, умных – глупых, больных – здоровых, счастливых – несчастливых...  Каждый из них – целый мир. У каждого своя правда, своя ложь.. Постой, сейчас я сфотографирую и тебя. Не стану врать, таких, как ты, не было... Совсем не было...

Мужчина направил объектив фотоаппарата в ее сторону. Сделал несколько снимков. Потом посмотрел на снятые изображения. Пробормотал про себя: «Хмм... отлично. Такого снимка у меня точно не было. На фотовыставке так и напишу – «Забытая кукла». Потом встал, собираясь уходить. Уходя поднял и усадил Мелиссу:

– Вот и все добро, которое я мог для тебя сделать, милая. Прощай... – бросил он напоследок.

Шум от мчавшихся на большой скорости машин постепенно начал утихать. На небе появилась луна. Звезды рассеялись по небосклону. Корабли  следом друг за другом начали причаливать к пристани. Мелисса с интересом смотрела на корабли. Два белых корабля стояли бок о бок. У одного из них на борту были изображены черно-белые клавиши, как на пианино. «Интересно, почему корабль украсили такими клавишами пианино?» – подумала Мелисса. Но ответа не нашла. В этой жизни было столько вопросов, на которые она не находила ответа. На этих белых кораблях люди не спали. Они работали, двигались, о чем-то говорили. Мелисса опечалилась. Ей так хотелось на одном из этих белых кораблей, бороздящих океаны, уплыть далеко-далеко отсюда, вновь оказаться в той самой мастерской, полной всяких кукол, кусков ткани, разноцветных ниток и булавок, рядом с той старой кукольщицей, которая, тихо напевая песенку, создала ее. Вновь почувствовать на своем лице, шее, голове нежное прикосновение ее рук, целыми днями беззаботно спать, жить рядом с ней, подальше от всех опасностей и тревог, радоваться жизни. Мелисса плакала... Да, да, правильно слышишь. Она плакала. Эта одинокая кукла, беззвучно плачущая на берегу тихого, синего моря, все думала и думала о том, какие сюрпризы готовит ей наступающее утро...

 

15-ая часть

– Ты на нее смотри. Кто тебя здесь оставил? А? Ой, да ты вся пропиталась морской сыростью... Холодная как лед.

Мелисса проснулась на шум. Это была добрая женщина средних лет. Поставив метлу и совок у скамейки, она присела рядом с Мелиссой. Стала нежно гладить ее:

– Чья же ты, кукла, а? Кто тебя здесь оставил? Что мне теперь делать, не могу я оставить тебя здесь одну. И забрать не могу. Вдруг хозяин вернется за тобой. Не найдет на этом месте и расстроится...

Женщина встала. Хотела уйти. Потом вернулась.

– Посиди пока здесь. Согреешься немного на солнце. Высохнешь, – заглядывая в глаза Мелиссе, сказала она. – С вечера вся пропиталась сыростью. Я займусь своими делами. Вернусь, когда буду уходить домой. Если твой хозяин не заберет тебя, я возьму к себе домой в деревню. Останешься у нас. Ладно?

Забрав метлу и совок, женщина удалилась.  До самого вечера Мелисса с нетерпением ждала её возвращения...

...Женщина, как и обещала, вернулась перед уходом домой. Увидев ее, Мелисса очень обрадовалась. Может быть, она никогда так не радовалась. Кажется, женщина тоже была рада тому, что хозяин Мелиссы так и не появился. Она взяла Мелиссу, привела ее в порядок, потом уложила в целлофановый кулек.

– Что делать, – прошептала она чуть слышно. – Как мне оставить тебя здесь одну? Что с того, что кукла, все равно одиночество плохая вещь. Я тебя заберу в такую семью, что сама поразишься. В семью, где полно детворы, где есть бабушка и дедушка... Будешь жить хоть и в бедной семье, но в окружении добрых, отзывчивых людей. Не беспокойся, свой хлеб мы зарабатываем честным трудом.

Мелисса успокоилась. Это спокойствие говорило ей об избавлении от пережитых ею за все эти месяцы жизненных невзгод...

– Меня зовут Семен, – добавила женщина. – Будешь звать меня Семен хала. Мое имя может быть, единственное в этих краях. Знаешь, что означает «семен»? Это название цветка, похожего на тюльпан. Но мельче тюльпана и светло-оранжевого цвета. Может, многие и не знают названия этого цветка. Это имя мне дал мой покойный дед. И я полюбила свое имя. Только раз в жизни мне довелось увидеть этот цветок. Его мне показал дедушка. Мы ездили в селение Хыналыг. Он рос на отвесных скалах вдоль дороги, ведущей в горы. На каменистой скале. Он мелко дрожал. Я так и запомнила его. Дрожащий нежный цветок. Судьба моя тоже оказалась похожей на это имя. Жила словно среди каменистых скал, пробираясь через трудности и невзгоды жизни. Работала денно и нощно, не разгибая спины. Хваталась за любую работу. Мне не суждено было жить во дворцах, устланных шелковыми коврами. Но я никогда не унывала. Была довольна жизнью. Дарила свою любовь окружающим. Вот, имею чудесных детей, скромное, теплое гнездо – свой дом. Что еще нужно человеку в этом мире. Разве не так?

Мелисса спокойно слушала Семен халу. Ей вспомнилась злая и самодовольная хозяйка Хала. Ну и что с того, что она кукла. Может быть, никто бы так, как Мелисса, не понял бы той разницы между этими двумя женщинами...

Мелисса, лежа ничком в целлофановом кульке, глубоко вздохнула, с нетерпением ожидая встречи с семьей, куда она направлялась...

 

16-ая часть

Они ехали довольно долго. Ровные асфальтовые улицы города сменились кривыми переулками, узкими улочками. Дома стали более приземистые и неказистые, на улице все реже появлялись мчавшиеся на большой скорости автомобили. Не видно было магазинов с украшенными разнообразными рекламами витринами. На одной из очередных остановок Семен хала сошла с автобуса. Миновали несколько ворот. Наконец, остановились перед железными воротами, выкрашенными в голубой цвет. Ворота были открыты. Вошли во двор. Это был небольшой, утопающий в зелени, чистенький и пестрый дворик. Алычовое и персиковое деревья уже зацвели. Дворик был наполнен благоуханием розовых, белых, светло-розовых цветков. Первое, что попалось на глаза Мелиссе, была собачья конура в углу дворика. Хозяином конуры была сердитая собака темно-коричневой масти и с блестящими глазами. При виде Семен халы она раз-другой тявкнула, запрыгала... Но Мелисса сразу поняла, что это было просто-напросто «приветствие». Семен хала громко засмеялась:

– Ну что, проголодалась? Азиза не дала тебе поесть?

Услышав родной голос, собака завизжала от радости. Звеня цепью, запрыгала. Потерлась головой о ноги Семен халы...

На голос из дома следом друг за другом выбежали трое детей:

– Мама пришла... – весь дворик огласился их голосами.

Женщина расцеловала каждого по очереди, приласкала, нежно погладила их. Заданный ею вопрос удивил Мелиссу:

– Кто кого обижал?

– Никто никого не обижал, – размахивая своими косичками, начала отчитываться Азиза. – После обеда Фарид и Ада легли спать. Только что проснулись.

Фариду было примерно семь лет. Он старался вести себя серьезно. Ему не понравилось, что его имя назвали вместе с Ирадой. Выходит, что только Азиза здесь взрослая. А Фарид? Он тут же выразил свой протест:

– Ада спала, а я нет. Играл под одеялом.

Ада была пухленькой, как мячик, девочкой. Ее полное имя было Ирада. Когда она только-только начала говорить, то на вопрос: «Кто бабушкина принцесса?» отвечала «Ада». И поэтому все в доме с ее слов стали звать ее последним слогом ее имени, т.е. Адой. Собранные с обеих сторон на ее голове хвостики были похожи на антенну. Видно было, что она только что проснулась. То и дело терла глаза.

– Ада спит. Она знает, что если будет спать, то быстрее вырастет и будет умной девочкой.

Ада широко раскрыла свои сонные глазки. Она прижалась к ногам матери:

– Мамочка, ты мне что купила? – тихо спросила она.

Женщина вспомнила о Мелиссе лишь после вопроса Ады:

– Айй... Надо же, совсем забыла. Ведь у нас гостья.

Она вытащила Мелиссу из целлофанового кулька. Дети обступили Мелиссу со всех сторон:

– Какая красивая... И волосы розовые.

– Я такую не видела...

– Я тоже...

Говорили Фарид и Азиза. Ада, не произнеся ни слова, внимательно взирала на Мелиссу. Потом, собравшись с мыслями, она произнесла:

– Мамочка... Разве у девочек бывают розовые волосы?

Семен хала засмеялась:

– Нет, у девочек не бывают, а у кукол такие волосы бывают.

Ада захотела взять Мелиссу на руки. Мелисса чуть не закричала: «Не прикасайся, я грязная». Ведь Тоту вытер ею свое потное и сопливое лицо. Как хорошо, что Семен хала догадалась. Чтобы не огорчать Мелиссу, она тихо сказала:

– Ада, наша гостья с дороги, она устала. Пусть отдохнет, умоется, а потом поиграете.

Ада согласилась. Но она не могла оторвать глаз от Мелиссы. Семен хала хорошо понимала, что у Ады не хватит терпения долго ждать. И поэтому первым делом она начала приводить в порядок Мелиссу. Она хорошенько искупала ее шампунем прямо во дворе под краном. Потом высушила, пригладила ее волосы.

– Ну вот, кукла теперь чистенькая, – сказала она, обращаясь к Аде. – Но ей нужно немножко согреться на солнце. Она  промокла. Должна высохнуть.

Мелиссу уложили в сетчатую корзинку и повесили на веревке. Легкий ветерок раскачивал её. Сдуваемые ветром лепестки белых, розовых цветов сыпались на ее голову. Постепенно она становилась все легче, вода, которой было пропитано ее тело, стала испаряться.

 

17-ая часть

– Эй, Сенем, дочка… Почему этот ребенок сидит, уставившись на веревку? Уже стемнело. Иди забери ее отсюда.

Услышав голос бабушки, Сенем вышла на веранду. При виде Ады, которая, сидя во дворе, неотрывно смотрела на веревку, она громко рассмеялась:

– Пустяки, мам. Я нашла для Ады куклу. Вымыла и повесила ее сушиться. Вот она и сидит и ждет, когда та высохнет.

Бабушка приблизилась к веревке:

– Глаза плохо видят. А я думаю, что это с ребенком. – Она внимательно посмотрела на Мелиссу, раскачивающуюся в сетчатой корзинке. – Ой, боже мой. У нее же красные волосы...

– Не красные, а розовые, – Ада поправила бабушку.

– Какая разница, детка, главное то, что она не из наших.

Бабушка правильно догадалась. Мелисса приехала из далеких краев. Кто знает, может там у девочек волосы и в самом деле розового  цвета?

Все собрались за ужином. Вся семья плюс Мелисса. Это была чудесная картина. Во главе стола восседал дедушка – толстый мужчина с пышными усами. Лицо его было добродушным. Вообще - то в этой семье не было злых и сердитых. Позже Мелисса, глядя на них, думала:

«Как случилось, что в такие тяжелые времена эти люди сумели сохранить в своей душе такую красоту?» Рядом с дедом сидела бабушка, после нее – отец, рядом с ним – Семен хала, потом Азиза, Фарид, Ада и Мелисса... Вкусный запах еды распространился по всему дому. Дымящийся в тарелках суп возбуждал аппетит.

Молчание за столом прервал дедушка:

– Кхи – кхи – кхи... – засмеялся он хриплым голосом, потом добавил: – Сегодня в нашей семье прибавление. У нас появилась еще одна чудесная девочка.

– Вот она, – Ада подняла Мелиссу над головой. – Девочка с розовыми волосами...

– Добро пожаловать, – с улыбкой произнес и отец. – Думаю, что Аде было скучно, и она нуждалась в такой подружке.

– И правда, скучала... – серьезным тонам произнесла Ада. – Фарид никогда не играл со мной. Ни разу.

– Потому что ты маленькая, да еще и девочка. Не умеешь водить машину, играть в футбол...

– Как будто бы ты умеешь водить машину? – рассердилась Ада. – И в футбол тоже не умеешь играть. Ты знаешь, сколько голов забила Азиза в твои ворота?

Если бы в их перепалку вмешалась и Азиза, то разговор затянулся бы надолго. Вот почему бабушке пришлось прервать их спор:

– Дети, а ведь у нас сегодня гостья. Успокойтесь. Ужин остывает...

...Мелисса почувствовала себя за ужином, первым в этом доме, несказанно счастливой. В первую же ночь она позабыла обо всех горестях, пережитых ею в лачуге цыганки. Ада ни на минуту не выпускала ее из рук, пока не легла спать. Во что-то завернула ее, потом распеленала и вновь завернула, взяла гребешок и попыталась причесать ей волосы, но не получилось. Потом принесла несколько книжек. Стала что-то читать, разъяснять ей. Своими маленькими пухленькими ручонками постаралась накормить Мелиссу едой, «сваренной» в игрушечной кастрюльке. Каждое действие этой маленькой девочки доставляло Мелиссе, пережившей множество страшных и опасных моментов в своей жизни, радость и умиротворение. Мелисса была главной героиней ее игр, куклой ее мечты. Любовь, которую дарили ей добрые обитатели этого дома, напоминала этой розововолосой кукле дни, которые она прожила в доме у Зохры. С тех пор прошло столько лет... Интересно, где сейчас находится Зохра, чем занимается? Когда она, уставив свои большие черные глаза на Мелиссу, взяла ее на руки и унесла к себе домой, ей было столько же лет, что и Аде...

 

18-ая часть

Самой чудесной традицией этого дома были ночные сказки. Каждую ночь... Мелисса с нетерпением ждала наступления ночи. Она лежала, обхваченная ручонками Ады, в полутемной тесной комнатке и с упоением слушала волшебные сказки, которые рассказывала бабушка своим тихим и мягким голосом. Во время сказки все слушали затаив дыхание, не издавая ни звука. Даже Фарид. Фарид так увлекался сказкой, что даже забывал о своих бесконечных спорах ради доказательства чего-то, весь отдавшись загадочно-волшебному миру сказок.

В первую же ночь пребывания Мелиссы в этом доме, Ада успела шепнуть ей:

– Ночью бабушка расскажет сказку. Будем вместе слушать.

Ночью все ложились спать, кроме детей, которые ждали бабушку. Открыв дверь, бабушка тихонько входила в комнату и в шутку спрашивала:

«Кому сон снится, а кому не спится?» Каждый, добавляя свое имя, отвечал: «Все спят, а Азизе не спится», или же: «Все спят, а Фариду не спится». Ада отвечала дважды. Один раз: «...Кукле не спится», а другой раз: «Аде не спится». Бабушка, радуясь тому, что все ждали ее появления, с удовольствием приступала к новой сказке. Бывало и так, что на самом захватывающем месте сказки бабушка вдруг засыпала и дети чуть подождав, начинали со своих мест дружно тормошить и будить ее. Два-три раза в день бабушка месила тесто в большом медном тазу, потом разжигала находившийся во дворе тендир и лепила в нем лепешки. Лепешки  получались румяные, блестящие. Аромат от хлеба распространялся по всему двору. Дедушка забирал и увозил лепешки на продажу. Таким путем они зарабатывали себе на хлеб. Эти два трудолюбивых старика ни минуты не сидели без дела. Вот почему бабушка бывала усталой, и порой сказки прерывались на самом интересном месте... Войдя в комнату, бабушка тут же приступила к сказке.

 

Сказка про Солнце и волшебный платок

Давным-давно на свете был один город. В этом городе дни бывали короткими, а ночи очень длинными. Людям никак не хватало времени на работу, а в темные долгие ночи мучились до утра от бессонницы.

Однажды царь города отдал такой приказ: «Внимание, внимание. К сведению всех уверенных в себе смельчаков. Народ страдает от коротких дней и длинных ночей. Страна охвачена голодом и нищетой. Вся надежда только на это. Кто-то должен пойти и найти Солнце и поговорить с ним. Он должен убедить его в том, чтобы в этой стране дни стали длиннее, а ночи – короче. Кто это сумеет сделать, я выдам за него свою дочь и передам ему свой престол».

Все молодые люди страны переполошились. Кто-то, подпоясавшись, бросился в бой, кто-то, скача на коне, поднимал его на дыбы, другие, натянув тетива, метили в мишень. Каждый стремился убедить окружающих в своей силе и ловкости. Но дело было не в этом. Сильным будет считаться лишь тот, кто сможет пойти и поговорить с Солнцем...

Спустя несколько дней после указа царя царская дочь – писаная красавица, вся иссохла и пожелтела от слез, подобно опавшим осенним листьям. Ведь у нее был свой возлюбленный, юноша, которого она любила, и если бы кто-то пошел и нашел Солнце и, поговорив с ним, подарил бы стране длинные дни и короткие ночи, то она должна была бы выйти за того замуж. Она несколько раз, заливаясь слезами, умоляла отца, чтобы тот убрал из предложения «выдам дочь за него и передам ему свой престол» в изданном им указе слово «дочь». Но царь отказывался:

– Зачем же ты, доченька, заставляешь меня изменить свой указ? Ведь ты все равно за кого-то должна выйти замуж. Почему же этим кто-то должен быть не тот, кто подарит стране Солнце, а другой человек? Если я уберу слово «дочь» из своего указа, то лишусь всех своих богатств, моя казна окажется в чужих руках. Лучше ты перестань упорствовать, плакать. Моли Всевышнего, чтобы поскорее наступил день, когда появится тот отважный смельчак, который принесет стране Солнце...

– Нет, отец, нет, я не смогу это сделать...

– В таком случае, прости, дочь моя, но я тоже отказываю тебе в твоей просьбе, моя дорогая...

Видавший виды царь не стал спрашивать дочь о причине ее печали, разъедавшей ее душу... Дочь тоже не призналась ему. Все ночи напролет она проливала слезы, горевала. Как же она могла сказать отцу, что безумно влюблена в сына водовоза Мурада. Разве отец простил бы ее? Никогда...

Многие уверенные в себе юноши этой страны, мечтая заполучить царевну и завладеть престолом, отправились на поиски Солнца, став добычей зверей и бесследно исчезнув в далеких краях. Пока что ни один из ушедших не вернулся с хорошей вестью. В один прекрасный день в окно спальни принцессы постучали. Девушка тут же бросилась к окну. Это был Мурад:

– Я ухожу, любимая. Береги себя. Знай, что пока не найду Солнце, не вернусь назад. Или умру, или добьюсь тебя.

Принцесса залилась горькими слезами. Она хорошо понимала, что оттуда, куда направляется ее возлюбленный, обратной дороги нет. Наконец, собравшись с силами, она промолвила:

– Иди, Мурад. Ради нашей любви. Я верю, что ты доставишь свет в нашу страну...

Мурад попросил подарить ему что-то на память. Девушка отдала ему свой платок со словами:

– Пусть этот платок будет твоим парусом в жару, одеялом в холод, избавителем от беды, опорой в трудную минуту. Пусть проложит тебе дорогу, ведущую к Солнцу, придаст силу твоим рукам... – при этих словах из глаз девушки хлынули слезы, которые, стекая, падали на платок. И неожиданно для них платок стал волшебным...

Приложив платок к сердцу, Мурад двинулся в путь. Он шел и шел по бесконечным дорогам... В тот день, когда Мурад попал под внезапный ливень, он не поверил своим глазам. Произошло чудо. Платок царевны взмыл в небо и раскрылся над головой Мурада как зонтик... На Мурада не упала ни одна капля дождя... Потом небо прояснилось. Лучи солнца засверкали как алмазы... Платок упал на землю. Он расстелился на лужайке перед Мурадом в виде скатерти. В один миг скатерть была уставлена всякими блюдами... Таким образом платок оберегал Мурада от всех бед. При наступлении холодов превращался в теплый тулуп, в жару раскрывался над его головой в виде зонтика. Как бальзамом покрывал его раны. Одно чудо сменялось другим...

Но одно событие сильно расстроило Мурада. Леса превратились в джунгли, преградив ему дорогу. Мурад денно и нощно трудился. Он рубил деревья, кустарники, прокладывая себе дорогу. Таскал камни, прочищая свой путь. Из-под каждого камня выползала гремучая змея. Но Мурад не отступил. И однажды утром подул слабый ветерок... Шумели и колыхались леса, подобно морю, на полях светились налитые колосья. Неожиданно Мурад почувствовал себя легким как перышко... Открыв глаза, увидел, что находится в воздухе. Он летал на платке подобно волшебному ковру. Они летели в сторону Солнца... Это было необычное путешествие среди белоснежных облаков. На своем пути к Солнцу их бросало то в жар, то в холод. Стремительно пролетая между различными планетами, сталкивались с небесными телами. Они попадали то под снег и град, то на них оседала роса. Когда проходили через семь цветов радуги, перед ними возник поток белого света. Следуя за этим световым потоком, платок начал реять в небе. Постепенно поток света увеличивался. Потом вместе со светом усилилась и жара. Стало невыносимо жарко. Мурад почувствовал, что от сильного яркого света у него темнеет в глазах, начинает терять сознание. Как раз  в этот момент платок начал развеваться еще сильнее... По телу Мурада пробежала прохлада. Потом края платка начали сворачиваться. Обхватив Мурада со всех сторон, он начал охлаждаться, потом затвердел и превратился в лед. Находясь внутри этого ледяного платка, Мурад полетел прямо к Солнцу. Самым удивительным было то, что за это время лед не растаял, а Мурад не почувствовал солнечного жара. Лишь ощутил в своем теле небольшое тепло. Он уловил запах весеннего ливня. Потом платок наполнился дождем. Мурад внимательно посмотрел на дождь. С неба падало расплавленное золото. Разлетающиеся по небу сверкающие крупинки падали на платок. Мурад уже по горло был зарыт внутри золота... Еще чуть-чуть, и он мог задохнуться. Он начал кричать, размахивать руками... Крик Мурада был услышан Солнцем. Оно несколько раз распустило и вновь собрало обратно свои лучи. Потом появилась одна пери. Словно родилась из крупинок падающего золотого дождя.

– Миллионы лет никто не приближался к Солнцу так близко как ты, – сказала пери Мураду. – Стоило кому-то приблизиться, как жар Солнца испепелял его. Но ты пришел. Тебя уберегла большая любовь царской дочери. Иди, Мурад, после этого твоя страна превратится в край длинных и солнечных дней... А собранные в платке крупинки золотого дождя – это подарок тебе от Солнца.

В один миг пери исчезла. Мурад еще долго смотрел вслед ей, рожденной из золотого дождя... Потом он вернулся в свою страну. Теперь он был богаче всех царей на свете. А самым большим богатством была любовь царевны...

Дети уже спали. Бабушка всех по очереди укрыла. Взглянув на Мелиссу, лежавшую на руках у Ады, она улыбнулась:

– Ты еще не спишь?

Мелисса хотела поблагодарить бабушку. Сказка, рассказанная ею этой ночью, доказала Мелиссе одну истину: обретение любовью бессмертия. За то, что пройдя через все испытания и трудности, ей удалось выстоять и выжить, она была обязана своей большой любви в душе к людям.

 

19-ая часть

Папа был болен... В доме все были расстроены. Требовалась срочная операция на сердце. Но денег на операцию не было. Даже сложив все имевшиеся в доме деньги, их все равно не хватало. Впридачу надо было оставить деньги и на пропитание семьи... Бабушка с дедушкой делали все, что было в их силах. Теперь уже тендир разжигался пять раз в день, все испеченные лепешки продавались. Но все равно собрать необходимую сумму не получалось. Состояние отца становилось хуже. Он стал трудно дышать, ничего не мог делать. Вот уже сколько дней как его мотоцикл с фургоном, которым он управлял, не трогался с места. Ада каждый день, взяв Мелиссу на руки, подходила к мотоциклу  и, открывая его тяжелые дверцы, говорила:

– Скучаешь, да? Не бойся, мой папа выздоровеет. И потом он снова каждый день будет садиться на тебя и уезжать...

Когда Мелисса слушала этот разговор, у нее болело сердце за Аду. Как она могла помочь ей? Мелисса была просто-напросто куклой. Она не могла ни работать нигде, ни зарабатывать деньги. Чем же она могла помочь Аде, кроме как сильнее прижаться к ней? Но, оказывается, в действительности все было не так. Мелисса очень здорово смогла помочь Аде, вернее, этой семье. Она и сама поразилась тому, что она сделала. Это было так неожиданно...

Ада, взяв Мелиссу на руки, то и дело открывала и закрывала двери комнат. Обращаясь к Мелиссе, она говорила:

– Я уже выросла. На следующий год пойду в школу. Тогда с кем я тебя оставлю? Значит, что ты должна сделать? Ну-ка скажи. А, не знаешь. Ты должна пойти в детский сад. И поэтому мы должны получить для тебя справку о здоровье. Все врачи должны обследовать тебя и сказать: «Эта кукла совершенно здорова и может ходить в детский сад».

Ада водила ее по комнатам и проводила врачебное обследование. В этих комнатах она сама и была врачом. В одной из комнат становилась хирургом:

– Входи, входи. Какая ты хорошая девочка. Как тебя зовут? Теперь стой ровно, проверим, не искривлен ли позвоночник. Неее... Все хорошо. Ровный. А ноги? Дай проверю ступни твоих ног. Вот спасибо, дочка. И плоскостопия нет... Ты можешь ходить в детский сад.

В другой комнате становилась врачом-окулистом:

– У тебя очень красивые глаза! Внимательно посмотри на висящую на стене доску. Что ты видишь там? В первом ряду.

Потом вместо Мелиссы сама слабеньким голосом отвечала:

– Звезду, цветок, жука...

– Вот молодец. Правильно. Можешь ходить в детский сад. Ты здорова.

В комнате зубного врача Ада пугалась самой себя:

– Посмотри, какие зубы у доктора! Видишь, ни один из них не почернел. Видишь, какие у доктора здоровые зубы. А теперь ты открой рот, я посмотрю. Пошире открой, еще шире. Скажи аааа... Хорошо ухаживай за зубами! Мне кажется, ты не чистишь зубы зубной щеткой. Правду говорю, не так ли?..

Потом они вошли в кабинет терапевта. Ада что-то вдела в уши. Уложив Мелиссу, она приложила к ее груди конец вдетого в уши шнура. Начала внимательно слушать:

– Сделай вдох. Теперь не дыши. Сделай выдох. Вот так... в груди какой-то шелест. Простудилась. – Потом она приставила конец шнура в руке к другому месту на груди. В этом месте что-то стукнуло. Мелисса и сама это почувствовала. Из-за шума в ее груди Ада решила отвести ее на рентген. По замыслу Ады, рентгена в комнате не было. Но судя по фантазии Ады, она предполагала, что он должен быть. – У тебя в груди что-то стучит, Мелисса. Это может быть очень опасно. Поэтому ты обязательно должна пройти рентген. Когда мне делали манту, рука немного распухла. Мама отвела меня на рентген. А я твоя мама. Да?

Не дождавшись ответа Мелиссы, она продолжила:

– Теперь я тоже отведу тебя на рентген.

Ада забрала Мелиссу и вышла во двор. Она была взволнована. Что же так стучало в груди куклы? «Лишь бы она не заболела», – так размышляя, девочка вышла во двор. Солнце обжигало своими лучами. Обычно весной бывало прохладно, но сегодня во дворе было удивительно жарко. Она встала прямо посередине двора, примерно определив место, куда больше всего падали солнечные лучи.

– Ну вот, это и есть рентген. Я буду осматривать тебя под лучами солнца. Ты будешь просвечивать насквозь.

Она подняла Мелиссу вверх. Держа ее на солнце, прищурила глаза. Внимательно посмотрела. И действительно, в груди у Мелиссы просматривались два круглых темных пятна. Опустив Мелиссу, она сдавила пальцами то место, где обнаружила два темных пятна:

– Бедненькая ты моя... Болит? Сильно болит, да, Мелисса?

Мелисса, естественно, ничего не ответила. Но от радости она готова была обрести крылья и улететь, как и в той сказке бабушки, прямо к Солнцу. Она вспомнила, что у нее было в груди, что означали эти два темных пятна. Это были золотые монеты. Те самые, которые Тоту запихнул ей в грудь через прореху на шее. Какое счастье! Мелисса, и сама того не зная, помогла этой семье. Эти две золотые монеты были как нельзя кстати для операции отца Ады.

На крик Ады выскочили и Азиза с Фаридом. Ада, подержав Мелиссу под солнечными лучами, показала им темные пятна на ее груди:

– Вот здесь. Видите? Фарид, не нажимай пальцем так сильно, ей же больно. Бедная Мелисса.

Детей сильно взволновала судьба Мелиссы. Азиза, как старшая сестра, посчитала своим долгом решить эту проблему. Она предложила отнести и показать бабушке. И Ада согласилась. Бабушка в это время сгребала в кучу угли на дне тендира, собираясь  разжечь его. Увидев приближение детей, она замахала рукой:

– Не подходите. Тысячу раз говорила, не крутитесь вокруг тендира. Идите играйте в другом месте.

– Не сердись, бабушка, – Азиза постаралась объяснить бабушке, в чем дело.

– Ада обнаружила в груди нашей куклы два темных пятна.

– Не поняла. Какие еще темные круглые пятна? – смягчилась бабушка.

– Да, бабушка, она правду говорит, – подтвердила слова сестры Ада. – Сама смотрела.

Бабушка подняла голову. Вытерев руки фартуком, забрала Мелиссу у Ады. Повертела в руках. Ничего не нашла.

– Бабушка, потрогай вот здесь, – Ада указала пальцем на одну точку на груди Мелиссы. – Но поосторожней, ей больно.

Бабушка сдавила между двумя пальцами то место, на которое указала Ада. И действительно, там что-то было. Что-то твердое:

– Да, ты права. Здесь что-то есть.

Дети были взволнованы. Взяв Мелиссу, бабушка подошла к стоявшему посреди двора железному столу, ножки которого уходили в землю. Она села:

– Азиза, детка, иди и принеси мне мои очки.

В очках ей стало все ясно. Вернее, бабушка решила, что у Мелиссы в груди застряли две медные копейки. Ее совершенно не интересовало, каким образом эти медяки оказались там. Просто она посоветовала оставить их там же. Чтобы никто их не трогал.

– Бог знает, с каких пор они там. Если до сих они не помешали Мелиссе, то пусть там и останутся.

Но Ада думала иначе:

– Нет, бабушка, прошу тебя, вытащи их оттуда. Очень прошу. Они будут причинять ей боль. Я точно знаю. Обязательно причинят боль.

У бабушки дел было невпроворот. К тому же все ее мысли были заняты операцией отца. Никакого желания заниматься этими копейками в груди Мелиссы у нее не было. Но ей также не хотелось видеть слез Ады. Она решила оставить все свои дела. Уж если эти копейки так беспокоят Аду, их надо вытащить. Фарид отправился за ножницами, а Азиза – за иголкой и нитками. Ада ни на минуту не расставалась с Мелиссой, крепко держа ее в руках:

– Бабушка, я подержу ее, а ты будешь вытаскивать. Пусть она будет у меня на руках. Тогда ей не будет так больно. Ведь жалко ее.

Бабушка согласилась. Прямо на руках у Ады она чуть-чуть распорола шов у шеи Мелиссы. Потом кончиком ножниц осторожно начала выталкивать монеты. Две золотые монеты, со звоном упав на стол, закатились... Все с удивлением уставились на упавшие монеты. Хотя дети не сразу поняли, что это такое, бабушка не могла поверить своим глазам. Взяв монеты, она повертела их в руке.

– Две десятирублевые золотые монеты... Наверное, это послал детям сам Всевышний... Чтобы спасти их отца...

Ада не знала, что и сказать. И не только Ада, но и бабушка, и Азиза, и даже Фарид, который любил болтать без умолку. Бабушка молча вдела нитку в иголку. Осторожно зашила распоротые места у шеи Мелиссы. Она даже поцеловала Мелиссу в щеку, передавая ее Аде. Это был знак благодарности ей от всей семьи... В тот день в своей ночной сказке бабушка рассказывала о золотых монетах. Войдя в спальню к детям, бабушка, прежде чем приступить к сказке, обратилась к ним со словами:

– Дети, творить добро – это такое прекрасное чувство, которое не всем дано познать. Сегодня я еще раз убедилась, что каждый может совершить добро, будь то живое или неживое существо. В действительности она – обыкновенная кукла. Но то добро, которое она совершила сегодня, в этой семье будут помнить долгие годы. Она спасла жизнь вашему отцу. И сама обрела славную жизнь. Жизнь куклы, способной совершать добро. Этой ночью я буду рассказывать свою сказку в её честь. Это японская сказка.

Все с волнением стали ждать сказки в честь Мелиссы. Наконец, бабушка своим тихим, мелодичным голосом приступила к сказке.

 

20-ая часть

Дни пролетали так быстро... Золотые монеты Мелиссы стали настоящим спасением для семьи. Отец детей уже выздоровел. Он спокойно дышал, при ходьбе не страдал одышкой. Дети тоже были счастливы. Жизни отца уже не угрожала никакая опасность. С завтрашнего дня мотоцикл с фургоном опять заработает. Но пока что в его фургоне Ада играла в домики. И Мелиссу усадила в этом домике. Что-то готовила в своей маленькой пластмассовой кастрюльке, непрерывно помешивая и, обращаясь к Мелиссе, говорила:

– Что, моя маленькая, проголодалась? Сейчас еда будет готова. Потерпи чуть-чуть. Ну что, потерпишь?

Мелисса с интересом смотрела на еду, приготовленную Адой из травы, листьев и мелких камешек. И даже иногда чувствовала во рту ее вкус. Ада увлеченно хлопотала.

Бабушка по одному вытаскивала из тендира лепешки и, очистив их от гари, собирала в медный таз. Ада тоже, то и дело что-то добавляла в еду:

– Может, добавить немного мяса? А, как ты думаешь? Чтоб вкуснее было.

Вместо мяса Ада бросила в кастрюлю несколько камешков. Потом, будто пробуя на вкус, взяла ложку и поднесла ко рту:

– Отличный вкус. Ах, ах, ах. На, ты тоже попробуй. Вкусно, да?

Бабушка испекла все лепешки. Она вытряхнула тюфяк, на котором сидела, и скатерть из-под лепешек. Сложила и убрала. Забрав медный таз, двинулась домой. В это время Ада тоже объявила, что еда готова:

– Обед готов. Я накрыла стол. Пойду принесу немного хлеба.

Ада расставила тарелки. Ножи и вилки тоже были на месте. Не хватало только хлеба. Девочка спрыгнула с фургона вниз. Башмаки на маленьких ножках разлетелись в разные стороны. Она быстро подобрала их и надела на ноги. Бегом направилась к дому. Словно выжидая ее ухода, одна аистиха, прилетев откуда-то, села на край фургона. Сперва удивленно посмотрела на игрушки Ады: пластмассовые тарелки, ложки и вилки, кастрюлю, наполненную травой, камешками, разноцветные стеклышки, несколько книжек с картинками, цветные карандаши и Мелиссу... Аистиха смотрела на Мелиссу не отрывая глаз... Постояла, вытянув шею, несколько замялась в нерешительности и, внезапно схватив Мелиссу за розовые волосы, поднялась в воздух. Это произошло как раз в тот момент, когда Ада, держа в руке хлеб, бегом приближалась к фургону. Но Аистиха уже была в воздухе. Позади остались крики Ады: «Мелиссааааа...» Но аисты не любят возвращать то, что  присвоили. Аистиха находилась в небе. Но все еще слышала крики и рыдания Ады: «Не улета-а-а-ай!..»

 

21-ая часть

Аистиха летала долго, делая время от времени остановки. Вначале она села на стог сена, положив Мелиссу на желтую сухую траву. Внимательно посмотрела на нее, переворачивая клювом в разные стороны. Потом вновь молча схватила ее за розовые волосы и поднялась в воздух. Находившиеся на земле люди и дома становились все меньше и меньше. Уже не слышно было и голоса Ады. Но Мелисса была уверена, что Ада все еще плачет. Ее никак не могут унять и успокоить. Но вместе с тем, она не решалась обвинять в этом Аистиху. Наверное, каждый аист имел право на приобретение куклы для своих птенцов. Но, конечно же, не таким путем. Это было настоящим похищением. Ада покинула свой домик всего на несколько минут. Аистиха без спросу «напала» на ее домик и, взяв в свой клюв ее любимую Мелиссу, улетела. Но, с другой стороны, что оставалось делать Аистихе? Ведь не все живые существа так удачливы, как люди, Т.е. ни змея, ни лягушка, ни слон, ни кит или аист не могли, как люди, отправиться в магазин и сказать: «Барышня, будьте добры, дайте мне вот эту куклу с розовыми волосами. У моей дочки или сына нет куклы». Вот почему те, кто относит вопросы грабежа и воровства и к животным, должны быть несколько осторожны, чтобы не влезать в их права. Конечно же, это были лишь мысли Мелиссы, но в данный момент Мелисса сильно скучала по Аде. Она представляла те счастливые минуты, когда они, сидя напротив друг друга, ели еду из той пластмассовой кастрюльки, и ей становилось грустно. Не знала как быть, обвинять или не обвинять в этом Аистиху, которая утащила ее в своем клюве. Ведь и Семен хала тоже забрала ее для своих детишек. Аист тоже утащила ее для своих птенцов. Мелисса сравнивала этих двух матерей с матерями брошенных детей, живших в лачуге цыганки. Как случилось, что они не смогли полюбить своих детей подобно этой Аистихе?  Мелисса много размышляла над этими вопросами. Ещё находясь в доме цыганки, она наблюдала за жизнью беспризорников, полной страданий и истязаний. Но впервые она думала об этом, находясь в  воздухе, к тому же, в клюве аиста…

Они летели довольно долго… Наконец, Аистиха покружила вокруг одного красивого дома. Она опустилась чуть ниже, потом, внезапно развив скорость, взмыла вверх. Полетела и опустилась в большое гнездо, свитое на высоком электрическом столбе. Гнездо было свито из нагроможденных друг на друга веток деревьев. Внутри гнездо было устлано травой, усеянной перьями. Наверное, чтобы гнездо было тёплым и мягким.

Птенцы Аистихи, завидев их, пришли в движение. Запищали, захлопали крылышками. Аистиха положила Мелиссу в самую середину. Это означало, мол, поиграйте все трое. Птенцы не обратили на Мелиссу особого внимания. Раскрыв свои клювы, они ждали еды от матери. Аистиха словно была несколько озадачена. Подхватив Мелиссу своим клювом, она вновь положила её посередине, словно объясняя им: «Детки, ну сколько можно есть, человеческие дети играют в куклы, так увлекаются книгами, занимаются чтением и письмом, что начинают управлять миром. Вы тоже займитесь этим…» После этих действий Аистихи её птенцы словно очнулись. Раскрыв крылья, они стали бить Мелиссу по шее, лицу. Потом начали клевать и толкать её. Наверное, это была манера игры аистят. Мать-аистиха, оставив птенцов за игрой, сама вновь  улетела. На этот раз обязательно за пищей. Как только Аистиха исчезла из виду, из щелей гнезда выглянули разнообразные мелкие птицы. Они вышли из крохотных, с ладонь, гнёздышек. Воробьи, галки, скворцы… Мелисса была восхищена гостеприимством семейства аистов. Вытянув головы между аистятами, они клевали и щипали Мелиссу. Мелисса не знала, плакать ей или смеяться. Возможно, что в гнезде других птиц и можно бы было спокойно пожить. Но в гнезде аистов уж очень было шумно и много народу…

 

22-ая часть

Мелисса проводила в гнезде аиста свою первую ночь. Было странное ощущение. Над её головой не было крыши. Лишь тёмное небо, усеянное звездами. Светила луна. Больше ничего. Мелисса как будто начала любить такую жизнь. Но иногда её голову посещали такие мысли: «Птицы живут в домах без крыши. Как уличные дети-беспризорники. Но у них хотя бы есть гнёзда. А у Мики и его друзей – только улицы. Холодные улицы без тепла и защиты…» Сравнивая жизнь Мики с друзьями и семьи Ады, Мелисса хотела поблагодарить родителей, сумевших построить гнездо своим птенцам. И хозяев этого гнезда – отца-аиста и мать-аистиху.

Слышны были голоса летучих мышей. То и дело мелькали их тени. Время от времени то отец-аист, то мать-аистиха, подняв голову, вскакивали с места, зорко уставив свои глаза в сторону шума. И только убедившись в отсутствии опасности, они вновь засыпали. А Мелисса не могла заснуть. Она с удовольствием созерцала небо и звёзды. На небе какая-то светящаяся точка летела на большой скорости. Внимательно приглядевшись, Мелисса поняла, что это самолёт. Она вспомнила тот день, когда прилетела на самолёте в эту страну. Честно говоря, она совсем не сожалеет об этом. Солнечная, тёплая страна. Доброжелательные и гостеприимные люди. Но она вновь вспомнила ту старую кукольщицу. Её заботливые руки и мелодичный голос. И Мелисса заснула…

– Мама, мама, скорей, аист упал… Мама…

Мелисса открыла глаза. Голос шёл снизу. Это был детский голос. Он плакал и кричал.

– Мама, аист упал… Скорей. Кажется, его ток ударил…

В гнезде тоже все были встревожены. Мать-аистиха, махая крыльями, издавала странные звуки. Встревоженные птенцы, кидаясь из стороны в сторону в гнезде, старались прижаться к матери. Воробьи, галки, скворцы, стоя на разных этажах в гнезде, наперебой кричали.

Они перепрыгивали с прутика на прутик, не зная как помочь этой доброй семье, приютившей их. Внизу голосов стало больше. Кто-то встревоженно говорил:

– Не бойся, сынок, не бойся. Ничего не случится с аистом… Смотри, видишь, он жив… Не плачь, детка, я сейчас же доставлю его к доктору.

Этот голос показался Мелиссе настолько родным, что в порыве увидеть того, кому принадлежал этот голос, она чуть не выпрыгнула из гнезда. Кто же это был?

Внизу послышался шум мотора:

– Видишь, сынок, я взяла его. Сейчас положу в машину и доставлю к ветеринару. У птиц есть свой доктор. Ветеринар обязательно вылечит его… Обещаю тебе. 

Машина выехала со двора. Мать-аистиха тоже, взмахнув крыльями, поднялась в воздух. Она начала летать над машиной. Мелисса всё ещё находилась под действием услышанного голоса. И вот это событие… Отец-аист прикоснулся к электрическому проводу. Но Мелисса была уверена, что птица выживет. Ей казалось, что жильцов этого гнезда должны миновать все беды. Потому что они были очень милосердны. Приютили в своём гнезде столько птиц. Большая часть пищи, которую они приносили, доставалась приютившимся в этом гнезде птицам. За всё это добро обязательно должно быть вознаграждение. Тревожные минуты ожидания сменяли друг друга. Внизу говорили двое детей:

– Ты видел, когда упал аист?

– Да, я был во дворе. Вдруг увидел, как из проводов появилась искра. И аист камнем упал на землю. Мама говорит, что выживет.

– Может быть…

– Не говори так. Обязательно выживет. Наверное, у него там в гнезде остались птенцы.

– Возможно… Не знаю.

– Да, есть. Они целыми днями таскают в гнездо корм… Значит, там есть птенцы…

Потом послышался гул машины:

– Мама вернулась…

Голоса детей взволновали и Мелиссу. Птенцы аиста тоже пищали. Вновь послышался родной голос:

– Аист жив, сынок. Но он пережил травму. Потому пока слаб. И ещё…

– Да, мамочка, что ещё?

– Он так сильно ударился об землю, что сломал себе ножку.

– Ножку? Мама…

– Что поделаешь. Главное, что он жив. И ветеринар оказал ему необходимую помощь. И мы тоже будем ухаживать за ним, чтобы поскорее выздоровел.

Стало тихо. Потом вновь послышался голос мальчика:

– Мама, можно попросить тебя об одной вещи?

– Конечно, можно, сынок.

– Мама, давай перенесём гнездо аиста в другое место. В безопасное место. Чтобы не жили под электрическими проводами…

Послышался голос матери, так взволновавший Мелиссу:

– Верно говоришь. Обязательно надо. Мы должны были сделать это уже давно. Тогда бы не случилось всего этого. Хорошо, сынок, завтра скажем отцу, чтобы он вызвал каменщика. Мы построим для них в безопасном месте во дворе башню. И переселим гнездо на её крышу.

Они прошли в дом. Голоса прекратились. Мать-аистиха опустилась в гнездо. Вытянула шею вперёд и птенцы прижались к ней. Мелисса думала и гадала, кому мог принадлежать этот родной голос. Перед её глазами пронеслась вся её жизнь. Стала копаться в памяти. Вывод, к которому она  пришла, заставил её содрогнуться.

И не будь она куклой, даже всплакнула бы. А может, и на самом деле всплакнула. Уж наверняка растрогалась до слез. И вытянутая вперед голова Аистихи припала к ее щеке. Мелисса забыла обо всем. Сейчас самое главное было позаботиться об этой семье, стать ей опорой. А это Мелисса умела лучше всех...

 

23-я часть

– Мама, мы сегодня будем переселять гнездо аиста?

– Да, сынок, вечером. После работы...

Мелисса услышала их разговор.  Значит, этим вечером... Семейство аистов  избавится от опасности. И Мелисса, наконец-то, увидит хозяйку этого голоса... Время как будто остановилось. День показался Мелиссе таким долгим. И не только Мелиссе, но и тому мальчику с девочкой, живущих в этом красивом доме.

– Что-то мама опаздывает...

– Не опаздывает. Они всегда приходят в это время... Мы же сейчас в ожидании…

И поэтому нам кажется, что долго...

Папа с мамой вернулись. И не одни. Вслед  за их машиной двигался большой подъемный кран. Желтый, величественный. Из подъемного крана вышли двое. На голове у них был шлем, и одеты они были в служебную спецодежду – комбинезон желтого, как и сам кран, цвета.

– Вы должны быть крайне осторожны. Мы должны сделать так, чтобы птицы поверили в доброжелательность наших намерений. Не то они могут покинуть гнездо и улететь.

Папа с мамой подходили к нескольким крановщикам и, обратив внимание на их одежду, поведение, манеру разговора, примерно предположили, какое впечатление они могут произвести на птиц. Наконец, они посчитали приехавших с ними крановщиков подходящими для предстоящей работы. Приветливый, дружелюбный молодой человек и толстый мужчина средних лет с поседевшей раньше времени головой. Они поставили подъемный кран рядом с электрическим столбом. Кран поднялся вверх, остановившись прямо рядом с гнездом. Молодой человек находился внутри ковша крана. Толстяк управлял краном. Он действовал по указанию парня. Кран осторожно приблизился к гнезду. Парень вначале улыбнулся. Потом, наклонившись головой вперед вытянул руки в сторону гнезда. Аистихи в гнезде не было. Маленькие аистята и другие обитатели гнезда без умолку шумно галдели. Прежде чем снять со столба гнездо, парень должен был забрать птенцов и спустить их вниз. Остальные жильцы – воробьи, галки, скворцы были чрезвычайно проворные и подвижные. Заметив парня, они тут же вспорхнули и разлетелись в разные стороны. В гнезде оставались три птенца и Мелисса. Парень осторожно, посвистывая, взял птенцов в руки и опустил их в корзину. Потом крикнул вниз:

– Здесь еще и кукла есть... – там, внизу, его не услышали. – Эге-гей! Я с вами говорю, здесь еще и кукла есть. Брать или не брать?

– Что, кукла, говоришь? – удивились внизу.

Мальчик с девочкой оживились:

– Мама, что, у птиц тоже бывают куклы?

– Впервые слышу... – не смогла скрыть удивления мама. – Наверное, бывают. Потом она добавила, задрав голову кверху: – Бери, конечно же, бери. Забирай и куклу птиц.

Парень, посвистывая, забрал и Мелиссу. Повертев ее в руке, не удержался:

– Ну, спасибо вам, птицы. Хороший вкус у вас. Красивая куколка...

По знаку парня толстяк опустил ковш крана вниз. Все столпились у ковша. Первой, кто ахнул, была мама.

– Это ты... Кукла птиц! Моя милая Мелисса.

Мама плакала. Дети удивленно взирали на нее.

– Мама, мама, что с тобой, почему так плачешь?

– Мама, тебе жалко птиц, да? Ведь мы не разорили их гнездо. Просто перенесли в безопасное место.

Молодая женщина прижала Мелиссу к груди:

– Моя дорогая. Знаешь, сколько я тебя искала. Долго искала. В тот день шел дождь. Не дождь, а настоящий ливень, Но я бродила по улицам. Везде искала тебя. Моя Мелисса... Но тебя нигде не было. Ты ушла...

Мелисса не ошиблась. Услышав в первый раз ее голос, она, несмотря на то, что прошло много лет, узнала Зохру. И теперь слезы Зохры падали ей на лицо. Как и в детстве. Когда плакала, всегда прижимала Мелиссу к лицу, чтобы никто не видел ее слез. Слезы Зохры заливали лицо Мелиссы. Как и сейчас. Все с удивлением смотрели на них. Дети, папа, молодой парень и мужчина-толстяк. Зохра не могла оторваться от Мелиссы:

– Не удивляйтесь, дети. Это Мелисса. Моя кукла. То есть кукла вашей мамы. Ее купил мне отец. В большом магазине со стеклянной витриной. Она лежала внутри железной сетчатой корзинки. Сама выбрала ее. А потом потеряла. В то время я была, как и вы, маленькой девочкой. И Мелисса была моей самой близкой подружкой...

Кран вновь направился в сторону гнезда на электрическом столбе. Теперь в ковше находились парень вместе с отцом детей. Они должны были так осторожно снять гнездо, чтобы из него не выпал ни один прутик. Осторожно. Нежно. С любовью...

 

Эпилог

Семейство аистов уже несколько дней жило по новому адресу. В безопасном месте, под наблюдением заботливых людей. Отец-аист тоже был с ними. Абсолютно здоровый. Сильный и гордый. Птенцы были счастливы. Гнездо огласилось их веселым щебетом. Целый день они своим щебетанием обсуждали какие-то важные для них вопросы. Кто-то из них в знак согласия пищал, кто-то в знак несогласия качал головой, взъерошив перья. Но к концу дня, кажется, они смогли прийти к общему решению. Мать-аистиха величественно встала. Как и в первый день появления Мелиссы в гнезде, Аистиха, схватив ее своим клювом за розовые волосы, подняла вверх. Потом стала подносить ее по очереди к каждому птенцу. Птенцы начали тереться об нее своими клювами. Мелисса поняла, что это прощание по-птичьему. Самый маленький и чуть более хилый из птенцов, схватив своим клювом Мелиссу за розовые волосы, потянул ее к себе. Отец-аист, собираясь что-то сказать, начал раскрывать и закрывать свой клюв. Слабенький и хилый птенец согласился с ним и отпустил волосы Мелиссы. В последний раз он припал головой к ее лицу... Мать-аистиха, держа Мелиссу в клюве, поднялась в воздух...

Мама с папой вернулись с работы. Дети бегали по двору, помогая выносить вещи из машины. Это произошло в одно мгновение. Мать-аистиха закружила над их головами. Все начали следить за странным поведением Аистихи. Аистиха опустилась перед мамой. Она положила Мелиссу на землю и улетела... Зохра подняла Мелиссу. Она внимательно посмотрела вслед за улетающей Аистихой и чуть слышно прошептала:

– Спасибо тебе, Аистиха. Это для меня самый чудесный подарок на свете...

Перевод Эльшады Азизовой

 

Sevinc Nuruqızı

                                      Melissa

    Haqqında danışacağım yumşaq gəlincik uzaqdan gəlmişdi. Haradan, heç özü də bilmirdi. Bircə onu bilirdi ki, lap uzaqdan gəlib. Çünki onları təyyarəyə yükləyəndə minlərlə gəlinciyin içindən yalnız o, çəhrayı xalça saçaqlarına bənzəyən saçlarla dolu başını çıxardıb ətrafa baxa bilmişdi. O saat da soyuqdan tir-tir əsmişdi:

— Qar yağıb. Çox soyuqdur...

   Əsə-əsə yenidən çəhrayı saçlı başını çıxartdığı deşikdən çəkib içəri salmış və təyyarəyə mindiyi üçün harayasa çox uzağa getdiyini anlamışdı. Təyyarə bir xeyli uçmuşdu. Sonra hara isə enmişdi. Və həmin yumşaq bədənli gəlincik yumşaq çəhrayı saçlı başını yenə də həmin deşikdən çıxardıb baxmış və demişdi:

— Günəş çıxıb, qar da yoxdur. Hər tərəf də yamyaşıldır.

Sonra gəlinciklər bir-birini itələyib demişdilər:

— İstidir... Çəkil, mənə toxunma. Qoy baxım.

Sonra onları bu günəşli ölkənin ən yaxşı mağazalarından birinə gətirmişdilər. Hər gələn uşaq çəhrayı saçlı gəlinciyin yanından başqalarını seçmiş, o isə qalmışdı...

Amma bir dəfə gəlincik neçə gündən bəri yaşadığı böyük tor səbətin dəmir millərindən tutub həsrətlə gəlib-gedənə baxırdı. Bir də gördü qarşısında yekə parlaq gözləri olan bir qız dayandı. Qız gözlərini ona zilləmişdi. Çəhrayı saçlı gəlinciyə:

— Ata, bax, gör nə gözəldir...

Gəlincik  bu sözlərdən necə kövrəlmişdisə, əlləri dəmir millərdən qopmuş və o, kəlləmayallaq səbətin dibinə gəlmişdi. Qızçığaz onu balaca əlləri ilə qaldırmış, sığallaya-sığallaya atasına göstərmişdi:

— Ata, xahiş edirəm, al da bunu mənə...

Atası gülümsəmişdi... Qzcığaz onu balaca əllərində aparmışdı. Çəhrayı saçlı gəlinciyi. Adını üstünə yapışdırılmış kağızdan oxumuşdu  — Melissa...

Onlar artıq neçə il idi ki, birlikdə idilər. Qız böyümüşdü. Melissa isə əksinə, bir az köhnəlmiş, bir az əzilmiş, balacalaşmışdı. İndi onu qızın əlində görənlər gülürdülər:

— Bunu haradan tapmısan? Çox köhnədir...

Belə sözləri eşidəndə Melissa kədərlənir, qız isə onu daha ürəkdən sinəsinə qısıb deyirdi:

— Gəlinciklər heç vaxt köhnəlmir. Melissa da təzədir. Həm də gözəldir. Ondan gözəl gəlincik Yer üzündə yoxdur...

Amma bu, çəhrayı saçlı gəlincik haqqında nağılın heç də sonu deyil. Sonu isə çox kədərlidir.

      Bir gün Melissa eyvanın məhəccərinin üstündə oturub rəfiqəsini gözləyirdi. Hər gün olduğu kimi. Günəş şüaları onun çəhrayı saçları ilə oynayırdılar. Sonra haradansa bir oğlan peyda oldu. Oğlan məhəccərə yaxınlaşdı. Eyvana boylandı. Melissanı gördü. Görən kimi də gülməyə başladı:

— Ha, ha, ha... Buna bax. Lap əldən düşüb ki...

Sonra o, Melissanın çəhrayı saçlarından tutub fırlatdı. Melissa həyətin tozlu küncünə çırpıldı. Oğlan ona yaxınlaşdı. Saçlarından qaldırıb bir də baxdı:

— Fu, nə gündəsən...

Dedi... Və onu ayaqları ilə həyətin o tərəf bu tərəfinə atdı. Melissanın çəhrayı saçları qapqara oldu... Həmişə gülümsəyən gözləri tozla doldu... Günəş batdı. Kədərlə qapqara buludların arxasında itdi. Sonra yağış yağmağa başladı. Yağışdan qaçan oğlan Melissanı ayaqları ilə vura-vura həyətdən çıxartdı...

     Qız isə hələ də onu axtarır. Hətta müsahibə verdiyi bir qəzetin müxbirinə də belə demişdi: “Mənim bir gəlinciyim vardı. Adı Melissa idi. Mən onu çox sevirdim... ”

Bu sözləri deyəndə isə qara gözləri yaşla dolmuşdu...

    Belə... Dostum, yəqin ki, bu əsəri, yəni “Melissa”nı yazdığım üçün özümü uzun illər qınayacağam. Bilirsən niyə? Buradakı bir gəlinciyin həyatını təsvir etməklə səni kədərləndirdiyim üçün. Amma bu əsəri yazmaqla sənə həyatın görmədiyin tərəflərini göstərmək istədim. Müxtəlif şəraitlərdə yaşayan yaşıdlarının – sənin kimi oğlan və qızların həyatından bəzi epizodlar danışdım. Göstərmək istədim ki, bu Yer kürəsi adlanan planetdə heç də hamı xoşbəxt deyil...  

                                               

                                                    1-ci hissə

 

   Melissanın həyatındakı bütün çətinliklər elə bununla başladı. Bəli, düz eşitdin, bütün çətinliklər... İnsanların həyatında olduğu kimi bu çəhrayı saçlı gəlincik Melissanın həyatında da aclıq, susuzluq, göz yaşı və əzab-əziyyət bir-birini əvəz etdi. Bəlkə də Melissa bunların hamısına çox rahat dözə bilərdi, təkcə qapqara gözləri, yanağına dəyən kirpikləri olan sahibi Zöhrə yanında olsaydı... Melissa çox darıxırdı. Qəlbində mərhəmət olmayan dəcəl bir oğlanın ayaqları ilə təpiklənib həyətlərindən çox uzağa atılan həmin o Melissa...

   Buludlar ona baxıb ağlayırdılar. Dostunu və isti mənzilini itirmiş Melissaya. Ən azından, Melissa belə düşünürdü. O, üstünə ələnən yağış damcılarından ağırlaşmışdı. Parça bədəninə doldurulmuş pambıq islanıb onu asfalta doğru çəkirdi. Azca üşüyürdü. Bədəni su ilə dolmuşdu...

   Həm də darıxırdı. Zöhrə üçün. Onun başqa gəlinciklərdən fərqi onda idi ki, Melissa sevə bilirdi. Hərdən ona elə gəlirdi ki, bu yerlərdən çox-çox uzaqlarda, içi cürbəcür kukla, parça kəsikləri, rəngbərəng saplar və sancaqlarla dolu olan bir emalatxanada nəğmə deyə-deyə onu hazırlayan qoca kuklaçı-qadın imkan tapıb onun pambıqla dolu bədəninə döyünən, nəfəs alıb-verən, balaca, lap balaca, tutaq ki, sərçə ürəyi boyda bir ürək yerləşdirə bilmişdi. Yoxsa Melissa Zöhrəni, yaşadığı mənzili, o mənzildəki geniş, yumşaq döşəkli çarpayını bu qədər ürəkdən sevə bilməzdi... Hərdən Melissanın yadına dünyaya gəldiyi günün kəsik-kəsik hissələri, kino dili ilə desək, fraqmentləri düşürdü. O fraqmentlərin birində Melissanı düzəldən qoca kuklaçı-qadının oxuduğu nəğmə gizlənmişdi. O nəğmə hərflərə, hecalara, sözlərə bölünüb Melissanın zərif yaddaşının müxtəlif künclərinə səpələnmişdi. Və Melissa xoşbəxt günlərində gecələr yatağında, Zöhrənin geniş, yumşaq döşəkli çarpayısında uzanıb xəyala dalanda yaddaşının künc-bucağındakı hərfləri, hecaları, sözləri yığıb yan-yana düzə bilmişdi. Və nəticədə həmin o qoca kuklaçı-qadının Melissanın çəhrayı xalça saçaqlarına bənzəyən saçlarını yumşaq parça başına tikə-tikə zümzümə etdiyi nəğmə meydana gəlmişdi:

                            Bu dünyada xoşbəxt olan

                            Çəhrayısaç gəlincik var.

                            Qəlbi sevgi ilə dolan

                            Çəhrayısaç gəlincik var.

Bəlkə də Melissanın sevgisi elə bu sözlərdən yaranmışdı. Yəni ilk gündən, hələ saçları, başı, bədəni, qolları və ayaqları bir-birinə birləşməmişdən öncə eşitdiyi söz SEVGİ olmuşdu...

     Yağış getdikcə sürətlənirdi. İri-iri damcılar acımasızcasına onun bədəninə çırpılır və ətrafa sıçrayırdılar.

– Gəl, gəl, tez elə, qaçaq. Tez ol.  Elə et ki, anam gəlincə biz evdə olaq.

İt xaltasınının ipini çəkib onun əlindən çıxartmaq istəyirdi. Oğlan yalvarırdı:

  • Gəl də, Xal. Səninlə deyiləm. Necə dostsan?!

Melissa yağış selinin arxasından danışanları güclə görürdü. 7-8 yaşlarında oğlan uşağı idi. Yanında da qara xalları olan ağ, işıltılı dərili yekəqulaq köpək. Melissa köpəyi görən kimi onun dalmatin olduğunu ayırd edə bilmişdi. Çünki onu hazırlayan həmin o kuklaçı-qadın dalmatınləri çox sevirdi. Sevə-sevə hazırladığı oyuncaqların arasında irili-xırdalı onlarla dalmatin vardı.  Oğlan köpəyin xaltasından çəkib aparmağa çalışırdı. Köpək isə daşa dönüb qalmış, gözlərini bir nöqtəyə zilləmişdi:

  • Xal, xahiş edirəm. Gedək, Xal. Gedək. Bax elə indicə anam işdən gələcək.

Gedək çataq evə. Kombinezonunu da geyindirməmişəm. Xəstələnsən, ikimiz də cəzalanacağıq.

Xal isə baxırdi. Ahhh... Bu nədir? Melissa işin nə yerdə olduğunu indicə anladı. Xal gözünü ona zilləmişdi. Çəhrayı saçları asfalta səpələnmiş Melissaya. Bəli, bəli, düz eşitdin. Xal Melissaya baxırdı. Gözlərini qırpmadan. Yağışa və ona yalvaran sahibinə əhəmiyyət vermədən. Melissa elə o saat qorxudan bütün ağrılarını unutdu. Yerdən qalxıb var gücü ilə qaçmaq istədi. Amma alınmadı. Bədəninə o qədər su hopmuşdu ki, tərpənə bilmirdi. Xal ağzını buldozer çanağı kimi açıb ona yaxınlaşırdı. Melissa nə qaça bilirdi, nə də geri çəkilə. Dəhşətlə ona tərəf uzanan xallı, ağ və parıltılı başa, tərpənən bir cüt qulağa baxırdı. Qışqırırdı:

  • .. Qorxuram...

Artıq onun su hopmuş bədəni Xalın cəngləri arasında idi. Sallanan ayaqlarından və qollarından çirkli su süzülürdü. Oğlan ayaqlarından tutub çəkir, onu Xalın ağzındn qopartmağa çalışırdı. Melissa hönkürürdü... Elə bu vaxt düz yanlarında Xalın özü kimi ağappaq və parıltılı maşın dayandı. Mühərrikin uğultusu Melissanın qulaqlarında səsləndi. Maşından bir qadın düşdü. Düşən kimi də maşın mühərriki kimi uğuldadı:

  • Burda nə gəzirsiniz? Xalın gəzinti zamanı deyil axı. Oğlum, niyə icazəsiz çıxmısınız? Səninlə deyiləm?!

Oğlan Melissanın ayaqlarını buraxdı. İslanmış əllərini şalvarının ciblərinə qoydu:

  • Kuklanı götürüb buraxmır.
  • O, kukla deyil, çirkli zibildir. Anladın, oğlum? Sən Xalı hara gəldi aparırsan. O da zir-zibili alır ağzına...

“Onlar mənim haqqımda danışırlar. Mənəm zir-zibil?”, – deyə Melissa kədərləndi. Melissanın bədənindən axan su ona düşünmək şansı vermişdi. Su süzüldükcə hafizəsi itilənirdi.

– Xal, at yerə onu... Tez elə. Sənin gözəl-gözəl oyuncaqların var. Niyə küçə gəlinciyi ilə oynayırsan?!

 

Melissa “küçə iti”, “küçə uşağı” ifadələrini eşitmişdi, amma “küçə gəlinciyi”ni ilk dəfə idi. Qadın isə susmur, elə hey uğuldayırdı:

– Xal, mikrob qapacaqsan. O steril deyil. Spirtlə obrabotka olunmayıb...

Melissa heç nə anlamırdı. Steril və obrabotka sözlərindən başı çıxmırdı. Xal da deyilənlərə əhəmiyyət vermirdi. Qadın da mübarizə aparmağın mənasız olduğunu görüb, dedi:

– Gedək evə. Xal da, sən də, o çirkli gəlincik də oturun maşına...

   Həyətə girəndə Melissa hələ də Xalın dişləri arasında idi. Divarboyu yamyaşıl küknar ağacları əkilmişdi.  Həyət mərmərlə döşənmişdi. Qapının ağzında az qala Zöhrəgilin evi boyda gözətçi məntəqəsi vardı. Maşının səsi gələn kimi oradan hündür bir oğlan çıxdı. Yaxınlaşıb Xalın xaltasından yapışdı. Onun ağzındakı Melissaya təəccüblə baxdı. Qadın onun nə soruşmaq istədiyini anladı:

– Xalın tərbiyəsi lap pozulub. Ağzındakını küçədən götürüb. Ona yeni kinoloq-təlimçi axtarmaq lazımdır.

Melissa “kinoloq” sözünü də başa düşmədi. Gecələr Zöhrə ilə yataqda uzanıb baxdığı kinofilmlər düşdü yadına. Amma kinonun Xalın tərbiyəsi ilə necə əlaqəli olduğunu anlamadı. Qadın gəlib Xalın qarşısında dayandı. Üzünə mehriban ifadə verib dedi:

 – Mənim ağıllı köpəyim, ver onu mənə. O, çirklidir, çirkindir. Sənin qəşəng gəlinciklərin var...

Melissa hamıdan küsdü. O, çirkli və çirkin gəlincik olmaq istəmirdi. Bütün insanlardan. Hətta deyim ki, Zöhrədən də...

– Xal, ver... Ver bura onu.

Qadın Melissanı dartışdırdı. Xal qəzəbləndi. Oğlan dedi:

– Ana, dartma. Verməyəcək. Ona yavaşca söz ver ki, gəlinciyi atmayacaqsan. Yuyub, təmizləyib ona qaytaracaqsan.

 

                                        2-ci hissə

    

      Melissa paltaryuyan maşının barabanında sürətlə fırlanırdı. Sonuncu mərhələ idi. Sıxma mərhələsi. Maşının işəsalma düyməsi –çıqq eliyib dayananda Melissa diyirlənib maşının tən ortasına düşdü. Maşının illüminatora bənzəyən şüşəli qapısına bir burun, iki göz, iki qulaq söykənmişdi. Xal idi. Onu gözləyirdi.

     Melissa tərtəmiz idi. Yuyucu toz və ağardıcı vasitə onu ağappaq eləmişdi. Xal pəncələrini maşının qapısına çırpırdı. Nəhayət, qapını açdılar. Xal başını uzadıb barabanın içindən onu götürdü. Qadının səsi gəldi:

– Çox tərbiyəsiz olmusan, Xal. Götür, yaxşı özün götür. Dincəldin? İndi get yeməyini ye...

   Xal sevinclə o biri otağa keçdi. Melissanı divanın üstündə onunçun qoyulmuş yumşaq, dayaz səbətə qoydu. Özü də səbətə girib oturdu. Dərindən nəfəs aldı...

      Xal Melissa ilə xoşbəxt günlər yaşayacağını düşünürdü. Çünki bu oyuncağı özü seçmişdi. Heç kim almamışdı onun üçün. Heç kim bəyənməmişdi. Xal özü görmüşdü və o saat anlamışdı ki, onunla dost ola bilər...

   Amma Melissanı öz dayaz səbətinə oturtduğu gün aradan çox az keçdi və qarşılarında qarnı özündən bir metr qabaqda gedən, başında şlyapa və gözündə eynək olan biri dayandı. O, fışıldaya-fışıldaya nəfəs alır, arabir  xorultulu səs çıxardırdı. Xal onu görən kimi Melissanı dişlərinin arasına aldı:

– Hə, narahatdır... Bədənində qorxu var...

Kişi Xalı və Melissanı diqqətlə nəzərdən keçirdi.

– Hmmm... Bilirsiz, vəziyyət necədi, xanım. İtin psixologiyasında ciddi dəyişikliklər yaranıb.

–Yaranıb, əlbəttə... Bu çirkli və çirkin küçə gəlinciyini tapdığı gündən.

       Melissanı, yəni...

– Bilirəm. Ona görə də əvvəlcə bu gəlincik evdən kənarlaşdırılmalıdır...

Qadın qəzəblə Melissaya baxdı:

– Onu Xalın əlindən almaq mümkün deyil.

Kinoloq-təlimçi kinayə ilə gülümsündü:

– Alarıq... Yatızdırıb elə yaxşı alarıq ki...

Xala iynə vurdular. Nə isə baş verəcəyindən həyəcanlanmış Xal çox mübarizə apardı. Amma sonda yuxuladı. Onun qapqara gözləri yumulan kimi kinoloq-təlimçi Melissanı götürüb şalvarının cibinə basdı.

– Yolda ataram zibil yeşiyinə. – Sonra qadınla bir xeyli danışıb sağollaşdı.

– Narahat olmayın, məşğələlərimizdən sonra Xal dünyanın ən mədəni köpəyi olacaq.

Xal isə mışıl-mışıl yatırdı...

                                               

                                                  3-cü hissə

 

     Xalın nə zaman oyandığından xəbərim olmadı. Oyanıb Melissanı yanında görməyəndə nə etdiyindən də... Heç Melissa haqqında da sənə ürəkaçan heç nə deyə bilməyəcəyəm. Kinoloq-təlimçi oradan çıxanda kefi kök idi. Fısıldaya-fısıldaya hansısa bir nəğməni zümzümə edirdi. Qarşıda üstü milçəklərlə dolu zibil yeşikləri vardı. Onları görən kimi onun yadına Melissa düşdü. Əlini cibinə salıb Melissanın ayağından dartıb çıxartdı. Sonra onu yuxarı qaldırdı:

–Hmmm... Saçlarına bax. Xalça saçaqları... Amma sağ ol. Mənə xeyrin dəydi. Sən olmasan, belə varlı ailə köpəyinə təlimçi axtarmayacaqdı. Amma buna baxmayaraq, mən səni zibil yeşiyinə atacam. Çünki daha mənə lazım deyilsən.

Bunu deyib, o, Melissanı var gücü ilə atdı. Melissa sürətli uçuş etdi. Ona elə gəldi ki, uçub sərhədlər keçəcək, gedib düşəcək onu düzəldən qoca kuklaçı qadının emalatxanasına. Bir anlığa sevindi də. Amma belə olmadı. O düşdü...

Düşdüyü yer isə zibil yeşiyi deyildi.  Zibil qablarının üstü ilə uçub xeyli uzağa düşmüşdü...

Kimsə onu yerdən qaldırdı. Xeyli o tərəf, bu tərəfinə baxdı. Melissa da onu gördü. Qoca və eynəkli bir kişi idi:

– Kim atdı səni bura, gözəlçə? Və niyə atdı? Sən mənə lazım deyilsən, axı...

O, Melissanı yekə ovcunun içində sıxdı. Quru ağac budaqlarına bənzəyən barmaqları ilə qolunu, başını, ayaqlarını əzdi,  ovcaladı və dedi:

–Yox, lazım olarsan. Yupyumşaqsan. Səni divara mıxlayıb üstünə iynələrimi taxaram...

Melissa təbii ki, heç nə demədi. Heç qoca çəkməçi də onun razılığını gözləmədi.

Budkasına girib Melissanın başını çürbəcür gülümsəyən qız şəkilləri yapışdırılmış divara tutdu, yekə bir mismarı onun alnının ortasından qoyub çəkiclə bircə zərbə vurdu: “Tarapp”.

    ...Melissa bir neçə saatdan sonra özünə gəldi. Tərpənə bilmirdi. Hər tərəf qaranlıq idi. Qoca çəkməçi işıqları söndürüb, qapıları bağlayıb evinə getmşdi. Melissa qorxudan titrədi. Arabir xışıltı və ciyilti səsləri gəlirdi. Çəkməçinin yoxluğundan istifadə edən siçanlar köhnə, bozarmış ayaqqabıların arasında qaçışırdılar. Melissa onu divara mismarladığı üçün çəkməçiyə ürəyində təşəkkürünü bildirdi. Çünki siçanlardan bərk qorxurdu...

    Günlər keçirdi. Melissa köhnə ayaqqabı, mum və dəri iyi verən çəkməçi budkasında elə asıldığı yerdə asılmışdı. Hər gün çəkməçinin quru ağac budaqlarına bənzəyən barmaqları dəfələrlə onun qarnına, başına, harasına gəldi, iynə sancır və çıxardırdı. Melissa daha əvvəlki kimi ufuldamırdı da. Adət eləmişdi. Saçlarına qonan toz onları ağırlaşdırmışdı. Ona elə gəlirdi ki, başı bədəninə ağırlıq edir. Qoca çəkməçinin fasiləsiz çəkdiyi tütünün iyindən nəfəsi daralır, rəngi qaralırdı. Amma Melissa bədbəxt deyildi. Heç də... bəzən o niyə özünü bədbəxt hiss etmədiyi haqqında saatlarla düşünürdü. Xalla birlikdə yaşadığı parıldayan ev hara, qapqara, taxta, dəmir və faner parçalarından tikilmiş yamaq-yamaq çəkməçi budkası hara?! Melissa anlamağa başlamışdı ki, xoşbəxt olmaq üçün yaşadığın yer deyil, əhatəndə olan insanlar daha böyük rol oynayır. Düzdür, qoca çəkməçi acıdil və sərt adam idi. Bəlkə heç özü də bilmirdi ki, Melissaya nə qədər ağrı verir. Melissa əmin idi ki, bilsə, ona bircə dənə də olsa iynə batırmaz. Amma qəlbində böyük bir sevgi vardı.  Artıq Melissaya “gözəlçə” demirdi. Tütünün tüstüsünü hafaya üfürüb ona tərəf baxır, gülümsünür:

– Necəsən, gözəlim, – deyirdi. –Yerin rahatdımı? Narahat olsa, de mənə, çıxardım atım o lənətə gəlmiş mismarı.

Təbii ki, Melissa da cavabında heç nə demir, sakit-sakit baxırdı. Qoca çəkməçi də ona baxa-baxa elə hey danışırdı:

– İnanırsan ki, bu saat ən rahat yer oradır. Kaş kimsə məni də mıxlayaydı divara, deyəydi otur burda. Qulağın kar olsun, dilin lal, gözün kor. Bu dağılan, uçub-tökülən dünyanı görmə. Ağzına bir tikə qoyanda ac olanın dərdini çəkmə, bir şey alıb geyinəndə lüt olanın... Amma neynim, yoxdur da məni ora mıxlayan...

Melissanın xoşuna gələn o idi ki, çəkməçi onunla canlı insan kimi dərdləşirdi. Onun hər şeyi anladığını gözəl bilirdi.

– Vidinnnən-fasonunnan bilirəm ki, buralı deyilsən. Hansısa başqa məmləkətdən gəlmisən. Doğrudur? –Bir az onu dinləyən kimi azacıq fasilə verib əlavə edirdi. –Hə görürsən, nə düz tapmışam. Buralı deyilsən. Elə bilirsən, sən gəldiyin ölkənin bütün insanları xoşbəxtdir? Yox. Səhv düşünürsən. Oranın da acı var, toxu var, xəstəsi, sağlamı var. Dünyanın hər yerində dərdin bir adı var, o da elə dərddir. Nə cür səslənir-səslənsin...

    O, fasiləsiz danışırdı. Yalnız qapısını döyən olanda fasilə verir, gələni yola salandan sonra yenə də üzünü Melissaya tutub ürəyini boşaldırdı. Həm də lap bu günlərdə ona qoyduğu adla müraciət edirdi:

– Hə ay Çiçək, sən də lal-dinməzsən. Susub dayanmısan. Amma elə buna görə sağ ol. Yəni susmağına görə. Evdəki arvad o qədər danışır ki, başım şişir. Sən də danışsan, dözə bilmərəm...

Melissa da küsmürdü. Yaxşı bilirdi ki, onun adını Zöhrədən başqa heç kim bilmir.

Qoca çəkməçi ona elə həvəslə Çiçək deyirdi ki, Melissa hətta təzə adını sevməyə də başlamışdı...

    Hə, onu da deyim ki, bu çəkməçi budkasına gəldiyi ilk gündən Melissa hər gün kiminsə onu təqib etdiyindən şübhələnirdi. Şübhələri əsassız deyildi. Budkanın kiçik, his basmış, qaralıb tutqunlaşmış şüşəsindən saçları pırpız, ağzı-burnu çirkli bir baş boylanır, diqqətlə ona baxır-baxır və kürəyini divara sürtə-sürtə uzaqlaşırdı.

Melissa həmişə onun pis adam olmadığını düşünürdü. Amma oğrun-oğrun baxmağı, saçlarının pırpız və kirli olmağı onda azacıq şübhə yaradırdı. İlkin ehtimalına görə o uşaq idi. Çünki  pəncərədən pəncələri üstə qalxmış kimi asılırdı. Bəzən pəncərədən ona baxan gözlər saatlarla donub qalır, hətta Melissaya elə gəlirdi ki, kimsə onu da başından tutub pəncərəyə məxlayıb. Amma bu fikirdən çox tez əl çəkirdi. Həyətdə xırıltılı və kal bir qadın bağırtısı eşidilən kimi:

 – Sən yenə də ora yapışmısan? Dayan bir. Səni öz əllərimlə parça-tikə edim, sən də gör...

Elə bu qorxulu və dəhşətli səs uçalan kimi də baş pəncərədən qopub top kimi kənara atılır və yox olurdu. Melissa günlərlə bu başla bu səsin arasındakı əlaqəni axtarıb tapmağa çalışır, amma bacarmırdı. Hər dəfə də o səs yüksəlib, pəncərədəki baş yox olanda qoca çəkməçi Melissaya tərəf dönüb baxır və deyirdi:

– Bu küpəgirən qarı yazıq uşaqların qanını içir.

Melissa Zöhrənin oxuduğu nağıllardan bilirdi ki, küpəgirən qarı necə olur. Amma onların yalnız nağıllarda olduğunu düşünürdü. İndi isə həyətlərdən birinin tən ortasında bir səs ucalır və bu səsin sahibinin küpədiən qarı olduğu deyilir.

– O sənə baxır. Yəqin istəyir ki, onun gəlinciyi olasan. Uşaqdı da... Bütün uşaqların gəlincik oynatmaq haqqı var. Mən səni ona bağışlaya bilərəm. Amma düşünürəm ki, səninçün çətin olar...

Qoca çəkməçi izah etmirdi ki, niyə onunçun çətin olar... Melissa da ha düşünürdi, bir cavab tapa bilmirdi.

                                      

                                             4-sü hissə

 

      Həmin gün bir qədər hava sərin idi. Bayırda dəhşətli külək əsirdi. Çəkməçi budkası cırıldayır, uçacaqmış kimi o yan bu yana yellənirdi. Kənardan baxan bəlkə də hiss etməzdi, amma Melissa divara mismarlandığı üçün bunu daha yaxşı hiss edirdi. Divar başının altında o tərəf, bu tərəfə yellənirdi.

Axşam idi. Günəş çoxdan batmış, küçələrdəki fənərlər hələ yandırılmamışdı.

 Melissa səsini içinə çəkib dayanmışdı. Küləyin uğultusu ona elə bil indicə hansısa pis bir hadisənin olacağını xəbər verirdi. Əvvəlcə Melissaya elə gəldi ki, qaranlıq pəncərədə hər gün ona baxan baş göründü... Baş görünən kimi də yox oldu. Sonra budkanın cırıldayan, kohnə  paslanmış kilidlə bağlanan qapısı xırıldadı. Kimsə qapını içəri və çölə bir neçə dəfə dartdı. Sonra dəmir taqqıltısı və tappıltı gəldi. Elə bil kimsə kilid bağlanmış iki dəmir halqanın birini qopartdı. Halqadan asılan kilid guppultiu ilə qapının üzü ilə sürüşdü... Melissa vahimə içində dondu.

Sonra zəif işıq düşdü. İçəri kimsə girdi. Əlindəki fənərin işığı divarboyu sürüşdü. Və o rahatlıqla Melissanı tapdı. Gülümsündü. Qolunun dalı ilə burnundan axan suyu sildi. Pəncələri üstə qalxıb pırpız başını irəli uzatdı. Üzünü Melissanın üzünə söykəyib bir xeyli dayandı. Sonra əlini cibinə salıb bir kəlbətin çıxartdı. Arıq qollarına güc verib Melissanın başına vurulmuş mismarı çəkib çıxartdı:

– Mənimlə gedəcəyik, – dedi.

Onlar bayıra çıxanda göz-gözü görmürdü. Oğlan onu sinəsinə sıxmışdı. Çəhrayı saçları küləkdə uçuşurdu. Melissa uzun illərdən bəri ilk dəfəydi ki, havaya çıxırdı.

– Mən sənə çoxdan baxıram, lap çoxdan... Bilirsənmi?! Amma sən məni görmürdün.

Melissa deyə bilmədi ki, onu elə ilk baxdığı gündən görmüşdü...

– Bilirsən, nə vaxt tapdım səni?! Bacım öləndən azca sonra. Sən mənim bacıma oxşayırsan. Sakit, səssiz, kədərli...

O qaça-qaça danışırdı. Və qəfildən Melissanın üzünə bir damcı düşdü. O elə bildi ki, yağış yağır. Amma səhv düşünmüşdü. Oğlan ağlayırdı.

– Bacım xəstə idi. Onu sağaltmaq üçün anam hər şeyimizi satdı. Hətta evimizi də. Amma o sağalmadı. Əvəzində anam da xəstələndi. Bacımın həsrətindən.

Damcılar daha sürətlə axdı. Onlar Melissanın üzünə, boynuna, qollarına düşdü. Oğlan hıçqırdı:

– Amma o sağalacaq. Səni aparıb ona bağışlayacam və o sağalacaq. Çünki sən eynilə mənim bacımsan... Bilmirəm, sən bizdə yaşaya biləcəksən, ya yox?! Amma xahiş edirəm, kədərli olma. Birlikdə anamın həyatını qutaraq. Sonra söz verirəm, özüm öz əllərimlə səni gətirib asacam çəkməçi budkasına.

Oğlan böyük bir binanın qapısından girəndə əvvəlcə ayaq saxladı. Diqqətlə o tərəf bu tərəfə göz gəzdirdi:

– Ehtiyatlı olmalıyam. Bura girdiyimi heç kim görməməlidir...

Onlar binanın girişindən girib işiq və rahatlıq vəd edən yuxarı mərtəbələrə deyil, qaranlıq və rütubət qoxuyan zirzəmiyə endilər. Bura küçədən azca işıqlı idi. Bir xeyli içəri doğru irəlilədilər. Sonra mələfələr, karton və taxta parçaları ilə ayrılmış bir otağa daxil oldular. Oğlan həyəcanlı idi. Narahat nəzərlərlə otağı süzdü. Başda dəmir çarpayıda saçları ətrafa səpələnmiş arıq, zəif və ağır nəfəs alan bir qadın yatmışdı. Oğlan onu göstərib pıçıltıyla Melissaya dedi:

– Mənim anamdı. Görürsən, necə gözəldi?! Dünyanın ən gözəl anası. Biz onu sağaltmalıyıq. Sən və mən. Mənə kömək edəcəksən?

Melissa ona cavab vermək üçün çox səy göstərdi. Bu səy onun üzündə sanki bir təbəssüm yaratdı.

Oğlan sevindi:

– Çox sağ ol. Mən bilirdim ki, sən mənə kömək edəcəksən. Gəl tanış olaq. Adım Mikayıldır. Qısaca Mika... Sən yəqin ki, adını mənə deyə bilməyəcəksən. Ona görə də icazə ver, səni bacımın adı ilə çağırım: Aida.

  Melissanın heç vaxt anası olmamışdı. Heç vaxt... O qoca kuklaçı-qadın onu tikmiş, birləşdirmiş və Melissa etmişdi... İndi o kiminsə qızını əvəz edəcəkdi. Kimsə onun anası olacaqdı... Həyəcanlı idi. Birdən çarpayıda yatan qadın onu qızı kimi qəbul etməsə?! Bəs onda necə olacaqdı. Mika son ümidini Melissaya bağlamışdı axı. Bəs onda Mika nə edərdi?!

Melissa ilk dəfə idi ki, həyat hadisəsi üzərində bu qədər düşünürdü. İlk dəfə idi...

Mika onunla pıçıltı ilə danışırdı:

 – Mən ilk dəfə oğurluq etdim. Səni oğurladım. Qoca-çəkməçi babanın budkasının qapısını açdım. Amma mən oğru deyiləm. Bu müqəddəs oğurluqdur. Anamı yaşatmaq üçün. Günlərin bir günü mən gedəcəm çəkməçi budkasına, qoca çəkməçidən üzr istəyəcəm. Müqəddəs oğurluğuma görə...

Melissa bilirdi ki, çəkməçi onu bağışlayacaq. Çünki qoca və sərt çəkməçinin ipək  kimi yumşaq ürəyi vardı...

Qəfildən hıçqırıq səsi gəldi. Səs getdikcə güçləndi. Mika cəld yerindən qalxdı. Melissanı əlinə götürdü:

  – Anam durdu...

Onlar ikisi də çarpayının önündə idi: Mika və Melissa. Mika ehtiyatla, qayğı və nəvazişlə anasının saçlarını sığalladı:

– Ana, anacan, ağlama, aç gözlərini.

Qadın gözlərini açdı. Bəbəkləri oynadı. Kirpikləri çırpıldı. Əlləri əsdi:

 – Gözəl anam, bütün analardan gözəl anam. Bir buna bax...

Mika Melissanı yuxarı qaldırdı. Onun gözlərinin önünə tutdu. Melissa tir-tir titrəyirdi... Daha doğrusu, Mikanın Melissanı tutan əli titrəyirdi. Qadının gözləri Melissaya zilləndi. Yanağı aşağı göz yaşı süzüldü. Dodaqlarını güclə tərpədib dedi:

– Aida... Bapbalaca... Aida...

Mika istədiyinə nail olmuşdu.

 Həmin gecə bu yarıqaranlıq zirzəmidə hamı xoşbəxt idi. Mika da, anası da, hətta Melissa da. Mika çarpayının önünə qoyduğu kiçik masanın ətrafına artıq iki stul  qoymuşdu. Biri də Melissadan ötrü. Melissa stulun üstündə rahatca əyləşmişdi. İnsanlara kömək etdiyi üçün bir qədər özündənrazı görkəmi var idi. Mikanın anası nəvazişlə onun başını sığallayırdı. Mika mətbəx dediyi arakəsməyə tez-tez girib-çıxır, hər gətirdiyini masaya qoyanda deyirdi:

– Ana, bu sənin, bu Aidanın, bu da mənim.

Çay süzülmüş fincanlar artıq yerini tutmuşdu. Melissanın qarşısındakı sarı rəngdə qulpu qırıq, kənarı zərli fincan idi. Üstündə çəhrayı kəpənək vardı. Fincan Melissanın xoşuna gəlmişdi.

Mika növbəti dəfə gətirdiyi peçenyeləri də iki-iki ayırıb üç yerə qoydu:

– Bu anamın, bu bacımın, bu da mənim...

Melissa düz eşitmişdi. Mika ona “bacım” demişdi. İlk dəfəydi... Onun ilk dəfə qardaşı var idi.

Mika həvəslə peçenyedən dişləyir, çaydan içir və danışırdı:

– Ana, ye də... Dadlı peçenyedir. O, böyük supermarket var ha, oradan almışam. Aida, sən də ye...

Sonra o peçenyenin birini götürüb Melissanın ağzına yaxınlaşdırıb dedi:

– Ye Aida, sən bu peçenyeni xoşlayırsan... Ye, ye, bir az böyük dişlə. Bilirəm ki, xoşun gəlir...

Sonra Melissanın ağzına qulpu qırıq sarı fincanı yaxınlaşdırır və deyir:

– İç, İç. Çay da iç. Yeməsən, içməsən, böyüməzsən, bunu bilirsən ki...

Melissa artıq bir neçə ay idi ki, bu zirzəmidə yaşayırdı. Hər səhər Mika durub anasının yatağına yaxınlaşır, əvvəlcə onun, sonra isə yatağın bir küncündə yatmış Melissanın üzündən öpür və deyirdi:

– Sağ olun, əzizlərim, mən getdim pul qazanmağa.

Mika həmişə “pul qazanmaq”, – deyirdi. Heç vaxt “dilənmək”, – demirdi. O, özünü bu ailənin kişisi hesab edirdi. Düşünürdü ki, bu ailənin qayğısını çəkmək onun borcudur. Melissa ilə söhbətləşəndə də bunu deyirdi:

– Nə yaxşı ki, anam yaşayır, sən yanımızdasan, Aida. Əgər siz olmasanız, mənim ailəm olmaz. Və mən Qaraçının yanında qalmağa məcbur olaram. Onun yanında yaşamaq istəmirəm, Aida. Başa düşürsən, məni...

Melissa məhz onda bildi ki, Mika niyə onu zirzəmiyə gətirəndə deyirmiş:”Ehtiyatlı olmalıyam. Bura girdiyimi heç kim görməməlidir...” Deməli, Mika Qaraçı adlanan qadından və yaxud kişidən qorxurmuş.

Və günlərin bir günü zirzəminin hər axşamçağı cırıltı ilə açılan ağır qapısı açılmadı. Bu o demək idi ki, Mika evə qayıtmadı. Çünki bu qapı gündə cəmi bir dəfə açılır və bir dəfə də örtülürdü. Yalnız Mika pul qazanmağa gedəndə və gələndə. Gecəni səhərə qədər Melissa Mikanın anasının ağır-ağır nəfəs alan sinəsinə qısıldı. Onu ovutmağa çalışdı. Amma təbii ki, Melissa yataq xəstəsi olan bu qadının bir çox ehtiyaclarını ödəyə bilmədi. Yalnız diqqətlə onun söhbətlərini dinlədi:

– Sənin adını özüm qoymuşam, Aida. Mən opera müğənnisiydim. “Aida” operasında Aidanın vokal partiyalarını oxuyurdum. Adını da elə ona görə Aida qoydum... Mika gəlmədi...

     Qadın səlis danışırdı. Elə bil aylardan bəri susan qadın deyildi. Çünki bu söhbətlərə qədər Melissanın ondan eşitdiyi bircə cümlə olmuşdu. Onu da bu zirzəmiyə gəldiyi ilk gün eşitmişdi:”Aida... Bapbalaca... Aida...”. Vəssalam. Amma indi danışırdı. Əməlli-başlı. Onun söhbət edəcəyi günü həsrətlə gözləyən Mika isə artıq üçüncü gecə idi ki, yoxa çıxmışdı. Ondan heç bir xəbər yox idi. Melissanın qulağı qapıda idi...

Mikanın həvəslə çay, peçenye ilə bəzədiyi balaca masanın ətrafı boş qalmışdı. Ac-susuz qalmış xəstə anası get-gedə gücdən düşürdü. O, indi yalnız bir cümləni təkrarlayırdı:

– Mikanı Qaraçı apardı...

Melissa onun nə demək istədiyini tam anlamasa da, bununla artıq ikinci dəfə eşitdiyi Qaraçı sözü ona nə isə pıçıldayırdı...

    Bir gün səhər oyananda Melissa gördü ki, Mikanın anası artıq ağır-ağır nəfəs almır. Və yaxud ümumiyyətlə nəfəs almır... Melissa bunun nə demək olduğunu anlamağa çalışdı. Diqqətlə qadının bir nöqtəyə dikilmiş gözlərinə baxdı, nə vaxtsa “Mikanı Qaraçı apardı...”, – deyəcəyini gözlədi. Amma olmadı. Qadın daş kimi sakit və səssiz idi. Elə həmin gün zirzəminin ağır qapısı cırıldadı. Melissa elə indicə Mikanı görəcəyi üçün çox sevindi. Düşündü ki, nə yaxşı ki, gəldi. İndi onu görüb yəqin ki, anası da ağır-ağır nəfəs alar. Amma gələn Mika olmadı.  Zirzəmiyə enib binanın su xətlərini təmir edən iki usta idi. Onlardan biri Mikanın quraşdırdığı evin mələfə qapısını aralayıb içəri baxdı və dedi:

– Bura bax... Burda yaşayış var ki...

O biri də mələfə qapıdan içəri keçdi. Çarpayıya yaxınlaşıb Mikanın anasını gördü və dedi:

– Qadına bax... Deyəsən...

O birisi usta yaxınlaşıb Mikanın anasının əlini qaldırdı. Barmağı ilə nəbzini tutmağa cəhd etdi. Tez də buraxdı:

– Xəbər vermək lazımdır... Gəlib aparsınlar. Yiyəsizdir...

Az sonra təcili yardım maşını gəldi... Və Melissa o gündən bu qaranlıq və dəhşətli zirzəmidə tək qaldı...

                                               5-ci hissə

    

    Bu günlər ərzində o çoxlarını xatırladı. Bütün uşaqlığını onunla keçirib böyüyən Zöhrəni,  dövlətli evin dəcəl və ərköyün köpəyi Xalı, qəzəbli və xeyirxah qoca çəkməçini və nəhayət, anasını ölümdən xilas etmək üçün Melissanı zirzəmiyə gətirən Mikanı... Xatirələri bitəndə isə zirzəmi siçovullarının fasiləsiz səs-küyü və dəhşətli zülmət Melissanı elə qorxudurdu ki, o nə edəcəyini bilmir və zirzəmi həyatından azad olacağı günü gözləyirdi. Amma yəqin ki, sonra nələrin şahidi və iştirakçısı olacağını bilsəydi, elə günlərlə bu zirzəmidə qalmağa üstünlük verərdi...

Bu hadisə baş verəndə səhər yenicə açılmışdı. Hətta, təsəvvür edirsinizmi, zirzəmi siçovulları belə yuxuda idilər. Çünki onların aramsız xışıltı və ciyiltisi eşidilmirdi. Bu dəfə qapı elə dəhşətlə cırıldadı ki, Melissa onu açanın Mika olmadığına adı kimi əmin oldu. Qapıdan girən şəxs o saat vulkan kimi püskürdü:

– Hə buyur... Bu da sənin malikanən. Dilənçi oğlu dilənçi. Elə bilirdim məndən gizlətdiyin pullarla saray ucaltmısan...

Melissa gözünün ucu ilə baxdı. Qara, arıq, axsaq və qozbel qarı idi. Ağ saçları yanaqlarından sallanır, qara çirkli əlləri ilə tutduğu əsa titrəyirdi. Qarının iyrənc görkəmi var idi. Melissa hətta ömründə belə birini görüb-görmədiyi barədə də düşündü.

Elə bu vaxt kimsə qarının arxasından çıxıb çarpayının üstünə atıldı. Ağlaya-ağlaya yorğanı qaldırdı, yastığı götürdü. Yataqda iynə axtarırmış kimi eşələndi:

– Anam... Mən gedən gün anam burda yatmışdı. Bax burda... Bu çarpayının üstündə. İndi yoxdur... Yoxdur anam.

Mika idi. Ağlayırdı. Həyəcandan götürüb atdığı yorğanın arasından sıçrayıb kənara düşən Melissanı belə görməmişdi. Bayaqdan qışqıran qarı onun ağlamağına əhəmiyyət vermədi:

– Yoxdur yoxdur da. Böyük iş olub. Durub gedib işinin-gücünün dalınca.

– O gəzə bilmirdi...

Qarı yenə də susmadı:

– Onda məlum məsələdi də nə olub...

Mika qışqırdı... Ağladı... Qarı titrəyən əsanı qaldırıb onun harası gəldi vurmağa başladı:

– Bəsdir. Qurtar. Məni sənin anan heç bir damcı da maraqlandırmır. Bildin?! Anladın, küçük?! Məni səni yığdığın pullar maraqlandırır. De görüm, onları harada gizlətmisən? Bu saat deməsən, səni öldürəcəm.

O, Mikanın üstünə gəlirdi. Mika ağlaya-ağlaya geri çəkilir və deyirdi:

– Yoxumdur. Heç bir qəpiyim də yoxdur. Hamısını bacımla anamın dərmanlarına vermişəm. Amma onların ikisini də itirdim... – Qəfildən gözü yerdəki Melissaya sataşdı. Cəld onu götürdü. –Ayyy... Aida, bağışla. Sən burdaymışsan. Anam hanı?!

   Bütün baş verənlərin tək şahidi olan Melissa təbii ki, gördüklərini ona danışa bilmədi. Amma Mika artıq hər şeyi anlamışdı...

    O gündən Mika Melissa ilə zirzəmidən daha dəhşətli bir yerdə – qara, arıq, axsaq və qozbel qarının  – Qaraçının yanında yaşamağa başladılar.

 Melissa bəzən düşünür və bundan dəhşətli bir həyatın olmadığını fikirləşirdi. Qaraçının daxması şəhər kənarında idi. Gözdən-nəzərdən uzaq bir yerdə. Nəhayətsiz zibilliklər və qamışlıqlar arasında. Gecələr qurbağa qurultusu və yorğun, döyülmüş, təhqir edilmiş uşaqların iniltisi Melissaya rahatlıq vermirdi. Mika bu daxmaya son gələnlərdən idi. Ona görə daha güclü və daha sağlam idi. Qalan uşaqlar Qaraçının zülmü altında çoxdan yaşayanlar idi: cılız və çil-çil Niko (Nigar), onun qardaşı, qaragözlü və arıq bədənli Kamo (Kamran), Kürən deyə çağırılan sarısaçlı və mavigözlü Rüstəm, Lara ləqəbli liliput Ləman, qapqara və qıvrımsaç olduğu üçün Zənci adlanan Ziba və nəhayət, bu uşaqlara Qaraçıdan betər zülm edən Totu, yəni Toğrul...

Qaraçı bu dəstənin rəhbəri idi. Səhər çıxıb, axşam gələn bu uşaqların əldə etdiyi qazancdan paylarına bir qarın yemək və bu rütübətli daxmada gecələməkdən başqa bir şey düşmürdü.

    Daxmada saysız-hesabsız davalar olurdu... Bu davalarda ən çox döyən Totu, döyülən isə yerdə qalanlar olurdu. Totu Qaraçının sağ əli və xəbər aparıb-gətirəni idi. Hər axşam yeməkdən öncə hesabat saatı olurdu. Bu saatlarda Melissa insan olmadığı üçün sevinirdi.

– Niko və Zənci, bir addım qabağa...

Böyüklü-balacalı nizamsız sıradan bir addım qabağa çıxan iki qız yumaq kimi büzüşmüşdülər. Nikonun saçları burnunun üstünə qədər sallanmışdı. Saçların arasından qorxu içində oynayan bəbəkləri və pörtmüş çilli yanaqları görünürdü. Əllərini kirli şalvarının cibinə qoymuşdu. Burnunun suyu dodağının yanı ilə süzülüb çənəsini islatmışdı.

– Çıxart əllərini cibindən...

Niko əllərini çıxartdı. Yumulu ovuclarını gizlətməyə yer axtardı.

– Aç ovcunu... Aç deyirəm sənə...

Qaraçının əsası havada oynadı. Sonra aşağı endi. Nikonun qolları qırılmış ağac budağı kimi şaqqıldadı. Və o saat da yumulu ovucları açıldı. Diyirlənən qəpiklər döşəməyə səpildi...

– Niyə pulu səbətə qoymamısan?

Səbət qapının ağzında idi. Sınıq-salxaq kətilin üstündə. İçəri girən hər kəs ciblərini bura boşaldar və keçib öz küncündə oturardı. Niko bu gün bu qaydanı pozmuşdu. Xəbəri Qaraçıya Totu çatdırmışdı:

– Sualıma cavab ver, niyə pulu səbətə qoymamısan?

Nikonun gözlərindən axan su burnunun suyu ilə birləşib bütün üzünü islatmışdı. Saçları islanıb çilli yanaqlarına yapışmışdı:

– Qoymuşam. Bir azca saxlamışdım. Kukla istəyirəm. Mikanın kuklasından...

Qaraçı Nikonun saçlarından tutdu... Kamo bacısını onun arıq, quru ağac budaqlarına oxşayan əllərindən almaq istədi. Qaraçı onların ikisini də kötəklədi... Sonra ayağa qaldırıb nizamsız sirada öz yerlərinə qaytardı:

– Zənci...

Zibanın dodaqları əsdi. Qışqırıb ağlamağa başladı. Qaraçı onun ağzına bir sillə çəkdi:

– Niyə ağlayırsan?! Hələ bilmirsən axı səndən nə soruşacam. Günün yarısını harada olmusan?! Cavab ver...

– Sınıq avtobusda...

– Harda?

– Qarajların yanındakı sınıq avtobusda.

– Nə edirdin orda?

– İtimə yemək aparmışdım... Mənim orda itim var. Xəstə, xal-xal köpək. Ayağını maşın aparıb. Mən onu yoldan tapmışam. Sınıq avtobusda yer düzəltmişəm ona...

Qaraçı az qala dəli kimi bağırdı:

– Buna bir bax?! Bunun iti var. Sən elə özün itsən də... Səni mən saxlayıram, sən kimi saxlayırsan? İndi ayağını vurub sındıraram, qalarsan sürünə-sürünə... Onda baxarıq, xəstə, xal-xal köpəyə kim yemək aparacaq...

Qaraçı dediyi kimi də elədi. Zəncinin ayağına əsası ilə elə bir zərbə vurdu ki, qız yıxıldığı yerdən qalxa bilmədi...

 – Totu, sürü bunu at yatağına...

Burada olduğu ilk gecənin əhvalatları Melissanı sarsıtmışdı. Şam etmək üçün masanın arxasında yığılanlar arasında Niko ilə Zənci yox idi. Cəzalanmışdılar. Bu gecə ac qalacaqdılar. Masanın üstündə bir neçə əzilmiş soğan, hərəyə bir qaynadılmış kartof və üç yumurta var idi. Şam yeməyi bunlardan ibarət idi. Süfrədə olan üç yumurtanın birini Qaraçı, birini isə Totu yedi. Qalan bir yumurta dörd yerə bölündü və Mika, Kamo, Lara və Kürən hərə yumurtadan öz payına düşəni götürdü. Melissa Kamonun götürdüyü yumurtanı ağzına yox, cibinə qoyduğunu görən tək şahid oldu. Mika da payına düşən yumurtanı ovcunda gizlətdi, sonra ovcunu masanın üstü ilə ehtiyatla sürüşdürüb aşağı saldı. Şalvarının cibinə salıb yumurtanı qoydu. Necə ağlına gəlməmişdi əvvəlcədən? Niko ilə Zənci ac idilər axı. Kamran yəqin ki, cibinə qoyduğu yumurtanı Nikoya verəcəkdi. Mika da Zibaya verərdi. Ancaq hamı yatandan sonra. Qaraçı görsə, aləmi qatardı bir-birinə. Oturanların başı mümkün qədər cəld olub masadakılarla qarnını doydurmağa qarışmışdı. Kim geciksə, gecəni ac yata bilərdi.
Səhərə qədər Zəncinin iniltisi eşidildi. Gecəyarı, Qaraçı yuxuya gedəndən sonra, Mika yavaşca Zənciyə tərəf süründü...

– Bərk ağrıyır?!

– Hə, elə bil bıçaqla kəsirlər ayağımı.

Mika mələfədən uzun bir şırım cırdı. Zəncinin ayağının hər iki tərəfinə bərk karton qoyub sarıdı.

–Yat... İndi rahatlaşacaqsan. Yox, dayan, – Mika əlini şalvarının cibinə saldı. Saxladığı yumurta kəsiyini çıxartdı. Sarısı yox idi. Yəqin ovulub Mikanın cibinə tökülmüşdü. – Al bunu ye. Bu da çörək.

Mika çörəyi də o biri cibindən çıxartdı. Necə olmuşdu ki, bunları götürəndə Totu görməmişdi?! Zənci yumurta ilə çörəyi, yalan olmasın, bir udumda yedi. Sonra elə yumurtalı dodaqları ilə sakitcə Mikanın üzündən öpdü:

– Sağ ol. Dadlıydı.

Mika qayıdıb yerinə uzanmaq istəyəndə Zənci onu saxladı:

–Mika, səndən bir xahişim var. Sabah gedə bilərsən sınıq avtobusa? İtimə yem aparmaq lazımdır. O, elə xəstə və gücsüzdür ki, bir-iki gün yeməsə, öləcək.

Mika düşünmədən cavab verdi:

–Yat, mütləq apararam.

Zənci rahatlıqla gülümsədi. Və yatdı... Mika isə bir xeyli yata bilmədi. Zəncinin onu necə öpdüyünü xatırladı. Əlini yanağında gəzdirdi. Sonra nələrsə haqqında bir xeyli düşündü. Yuxuya gedəndə ay da, ulduzlar da çəkilib getmişdi səmadan. Dan yeri qızarmışdı.

                                        6-cı hissə

   

    Mika bu gün həmişəkindən daha tez durdu. Küncdə qoyulmuş su qabından bir stəkan soyuq su töküb içdi və Melissanı cibinə basıb çıxdı.

Onlar Mikanın “pul qazandığı” əraziyə tez çatdılar. Mika papağını çıxardıb qarşısına qoydu və ayaqlarını altına yığıb vitrinində rəngbərəng uşaq paltarları asılmış mağazanın yanındakı səkinin kənarında oturdu. O həmişə belə edirdi. Heç vaxt kiminsə qabağına qaçıb sədəqə istəmirdi. Melissa da adəti üzrə Mikanın dizinin üstündə yerini aldı. Bura onun xoşuna gəlirdi. Bütün günü gözünü qırpmadan paltarlara baxır, özünü o paltarlarda təsəvvür edirdi.

Keçənlərdən bəzisi Mikanın papağına qəpiklər qoyurdu. Amma hamı yox. Onlara tərəf əyri-əyri baxıb keçənlər də çox olurdu. Melissa az qalırdı onları geri qaytarsın, yalvarıb desin ki, ay insanlar, niyə keçirsiniz? Axı orda bir itin həyatı təhlükədədi. Biz gedib özümüzü ona çatdırmalıyıq. Amma deyə bilmirdi. Hərdən öz-özünə düşünürdü:”Üzərində sayrışan işıqları olan təcili yardım maşınları xəstə insanların köməyinə tələsir... bəs xəstə itlər, pişiklər, gəlinciklər... Niyə onları xilas etmək üçün təcili yardım maşınları yoxdur?”

      Onlar qarajların yanına çatanda günəş artıq buludların arxasında gizlənmişdi. Sınıq avtobusu tapmaq üçün Mika həyəcanla dörd bir tərəfə göz gəzdirdi. Ətraf qorxulu idi. Heç kəs gözə dəymirdi. Qurbağaların qurultusundan qulaq tutulurdu. Tez-tez qamışlıqdan bir dəstə quş pırrr eləyib havaya qalxır, qorxunc uğultu səsi yayılırdı. Melissa Mikaya daha bərk qısılır, bu cəhənnəmdən qaçıb can qutarmaq istəyirdi. Hətta ona elə gəlirdi ki, bu yer Mikagilin qaldığı zirzəmidən daha dəhşətli və müdhiş bir yerdir. Çünki o zirzəmi yepyekə bir binanın altında yerləşirdi. Və bu binada insanlar yaşayırdı. İnsanlar çox olan yerdə Melissa özünü güvənli hiss edirdi. Bura isə qurultu və fışıltı ilə dolu kimsəsiz bir məkan idi. Mikadan başqa insan deyilən bir kimsə yox idi ətrafda.

Aha... Zəncinin dediyi sınıq avtobus bu idi, deyəsən. Eyni anda sınıq avtobusu Mika da görmüşdü:

– Tapdıq, Aida, budur sınıq avtobus.

Avtobusun içindən zingilti səsi gəlirdi. Mika irəli atıldı. Avtobusun açıq qapılarından içəri dolan külək vıyıltı ilə pəncərələrin sınıq şüşələrinin arasından çıxmağa cəhd edir və vəhşi uğultu yaradırdı.

Avtobusa girən kimi Melissa gördüyü mənzərədən dəhşətə gəldi. Bu ki Xal idi. Xaaaal... Dəhşət. Xal idi. Melissa adı kimi əmin idi. Ayağı Zəncinin əynindəki mavi güllü donun ətəyindən cırılmış əski ilə sarıqlı, xəstə və halsız Xal.

Mika cəld Melissanı avtobusun oturacağına qoyub, köpəyin yanına gəldi. Üstünə kirli cır-cındır sərilmiş döşəmədən onu qaldırdı. Qucağına götürdü:

– Soyuqdur, hə... Sənə soyuqdur?

Mika onu sinəsinə sıxıb qızışdırmağa cəhd etdi. Xal isə dartınır, onun qucağından, düşmək istəyirdi. O, Melissanı görmüşdü...

Nəhayət, Xal özünü Mikanın qucağından yerə atdı. Sınıq ayağını sürüyə-sürüyə oturacağa yaxınlaşdı. Zingildədi... Gözlərini qaldırıb Melissaya baxdı. Sonra güclə də olsa, qabaq pəncəsini qaldırdı. Oturacağın üstündən Melissanı götürdü. Sinəsinə qısdı. Həyəcanla burnunu onun üzünə və saçlarına sürtdü.

Xal ağlayırdı. O dostunu tapmışdı. O Melissaya bütün baş verənləri danışmaq istəyirdi. Kinoloq-təlimçi Melissanı cibinə basıb o parıldayan saraydan çıxdığı gecənin səhərindən, ta bu günə kimi, bütün olub-keçənləri... Səhər ayılıb Melissanı görməyəndə necə kədərləndiyini, günlərlə yerindən tərpənmədən uzanıb qaldığını, yemədiyini və içmədiyini və nəhayət, fürsət tapıb parıldayan sarayı necə tərk etdiyini... Elə həmin gün veyil-veyil çox dolaşmışdı Xal. Ac və susuz. Və elə həmin gün də sürətlə keçən maşınlardan biri onun ayağını aparmışdı... Zənci onu tapıb sınıq avtobusa gətirəndə Xal özündə deyildi. Pəncəsi qopmuş ayağından axan qan kəsmirdi. Zənci onu sınıq avtobusa qoyub aptekə qaçmış, yod və tənzif alıb gətirmiş və ayağını sarımışdı... Elə o gündən də sınıq avtobusda xəstə və tənha həyat yaşayırdı...

   İşə bir bax. Həyatda nə qəribə təsadüflər olur?!

 

                                             7-ci hissə

  

     Mika maraqla Xalla Melissanın görüşünü izləyirdi. Xalın göz yaşları Melissanın xalça saçaqları ilə dolu başına düşür, oradan süzülüb parça bədənində izlər buraxırdı. Artıq Mika anlamışdı ki, onları ayırmaq Xal üçün böyük sarsıntıya səbəb olacaq. Bəs onda necə etsin? Xalla Melissanı bu soyuq və sınıq-salxaq avtobusda qoyub hara getsin? Xalı qaraçının yanına aparmaq olmazdı. Ağrıdan ilk zingiltidə Qaraçı onu boğub öldürə bilərdi.

    Melissanın gözləri Mikada qalmışdı. O da yaxşı bilirdi ki, Mika özü küçədə, soyuqda və qaranlıqda, ac və susuz qalmalı olsa belə, Xalı burada qoyub getməyəcəkdi. Bəs onu hara aparsın?! Axı Mika da Zəncinin taleyini yaşaya bilərdi. Bunları Melissa çox yaxşı anlayırdı. Və qəfildən ağlına gələn fikirdən bütün sifəti işıqlandı. Hətta ona elə gəldi ki, başındakı bozarmış xalça saçaqları, parıltılı-çəhrayı işıqla doldu, sayrışdı...

Mika diqqətlə ona baxdı:

  • Yüz faiz əminəm ki, nəsə düşündün, hə, Melissa. Gedəcəyimiz yer haqqında. – Melissa gülümsündü. Hə... Hə... Əməlli-başlı gülümsündü. Mika sanki onun qəlbindəkini oxudu. – Qoca çəkməçinin yanına. Düz tapmısan. Başqa gedəcəyimiz yer yoxdur. Əla. Ağıllı qızsan. Amma...

Melissa gözlərini ona zillədi:

  • Axı, mən səni ondan oğurlamışam. Necə gedim yanına?! Nə deyim?! Başqa əlacımız isə yoxdur. Getməliyik.

Mika Melissanı şalvarının cibinə qoydu, Xalı altına sərilmiş əskiqarışıq qucağına götürdü:

  • Getdik, Xal.

Xal necə də xoşbəxt idi. Sınıq  avtobusda soyuq, qurbağa qurultusu, külək uğultusu, aclıq, ağrı və qorxu dolu günlərin nə vaxtsa sonu olacağını ağlına belə gətirməzdi.

 

                                           8-ci hissə

   

     Onlar çəkməçi budkasına çatanda toran qovuşurdu. Tələsmək lazım idi. Evə gec dönsəydilər, Qaraçı Mikanı döyəcəkdi. Mika budkaya çatıb dayandı. Nəfəsini dərindən aldı. Bir qədər ayaq saxladı. Amma düşünməyə vaxt yox idi. Melissa da əmin idi ki, qoca çəkməçi onları pis qarşılaya, hirslənə, Mikanı Melissanı qaçırdığı üçün töhmət edə bilərdi, amma xəstə və yaralı Xalı onun qucağına verib heç vaxt geri qaytarmazdı. Qoca çəkməçinin yupyumşaq ipək kimi ürəyi vardı. Buna Melissa adı kimi əmin idi.

    Mika içəri girəndə çəkməçi əlindəki ayaqqabının dabanına sonuncu mismarını vururdu ki, yığışıb evinə getsin. Dilindəki acını da elə o mismarın üstünə tökürdü:

  • Ay səni lənətə gələsən. Ay sənin içinə... Tfu... Niyə əyilirsən axı?! Ölürsən əyilməksən ötrü. Bu dəfə cəkici başından elə vuracam ki, bir də o əyilməkdən nazilmiş boynunu qaldıra bilməyəsən. Al gəldi... Tapppp...

Çəkicin zərbəsi ilə Mikanın içəri girməyi bir oldu:

  • .. A bala, yavaş. Nə olub elə. Bir qapını tıqqıldat, bir icazə istə...

Mika özünə gəldi. Azca pərt oldu:

     – Bağışlayın.

– Bağışlamağa bir şeyim yoxdur... Nə istəyirsən? Ver bura ayaqqabını baxım. Amma gecdir artıq, sabaha qalacaq. Gedirəm indi...

Mika ayaqqabı əvəzinə cibindən Melissanı çıxartdı. Qoydu qoca çəkməçinin stolunun üstünə. Çəkməçi səksəndi. Nə qədər ciddi olmağa çalışsa da, sevincini gizlədə bilmədi:

– Çiçək... Ay səni. Hara getmişdin? Bəs adam qoca babanı qoyub gedərmi heç?

Sonra diqqətlə Mikaya baxdı. Elə bil ona yalnız indi çatdı ki, Çiçək özü heç yerə gedə bilməz. Onu bu balaca yaramaz aparıb. Qəfildən ayağa durdu. Sifəti ciddiləşdi. Mika bir neçə addım geri çəkildi:

– Sən oğurlamışdın? Budkanın kilidini də sən qırmışdın. Ay səni... Yaxşı düşmüsən əlimə. Gəl bura. Qulağını yerindən çıxardacam indi sənin.

Amma qoca çəkməçinin Mikanın qulağına doğru gedən əli havada asılı qaldı. Gözü onun qucağındakı yaralı Xala sataşdı.

  • Buna nə olub? Ver bura görüm. Ay yazıq...

Və sonra hər şey aydın oldu. Mika Melissanı nə üçün qaçırtdığını, hara apardığını, Xalı harada və hansı şəraitdə tapdığını qoca çəkməçiyə danışdı.

Amma ona Qaraçı haqqında bir kəlmə belə demədi. O yaxşı bilirdi ki, Qaraçı Mikaya görə qoca çəkməçini tapıb, mütləq qisasını alacaqdı. Sonuncu sözü bu oldu:

  • Baba, xahiş edirəm, Xalı bir neçə günlüyə saxla. Mən indi onu apara bilmərəm...

Amma qoca çəkməçi artıq qərarını vermişdi. O Xalı nəinki saxlayacaq, həm də veterinarın yanına aparıb müalicə etdirəcəkdi...

Mika Xalı qocaya verəndə köpək yuxulamışdı. Mika qala bilməzdi. 10-15 dəqiqə də keçsəydi, Qaraçı ilə Totu onu əməlli-başlı kötəkləyəcəkdi. Qoca çəkməçi Xalı qucağına aldı. Həyəcandan səsi titrəyə-titrəyə dedi:

– Get bala... Get. İstəyirsən Çiçəyi də götür. – Gözləri doldu. Udqundu. –Axı indi sənin tək həyanın odur. Xaldan nigaran qalma. Mən bu saat onu həkimə çatdıracam.

Qoca çəkməçi Xalı bu vəziyyətdə görməsəydi, yəqin ki, mütləq Mikanı sorğu-suala tutar, onun harada yaşadığını, nə yeyib-içdiyini öyrənməsəydi, əl çəkməzdi.

Mika Melissanı götürdü. Sonuncu dəfə Xala baxıb budkadan çıxdı.

 

                                             9-cu hissə

 

   Mika elə bərk gedirdi ki, Melissanın başı o yan bu yana yelləirdi. Az qalırdı ki, cibdən üzüyuxarı qışqırsın:

– A bala... Aaa... Boynum qırıldı ki. Yavaş get də...

Amma qışqırmırdı. Yaxşı bilirdi ki, geciksə, Mikanın özünün boynu Qaraçı tərəfdən üzüləcəkdi... Ona görə də Melissa dözürdü. Mika isə bircə dəqidə də olsa oturub istirahət etmir, elə hey qaçır, qaçırdı. Budur, o gəlib artıq nəhayətsiz qamışlıqlar və zibilliklər səltənətinə çatmışdı. Boğuq qışqırıq səsi gəlirdi. Mika cəld özünü içəri atdı. Qaraçı yenə Zəncini döyürdü. Amma bu dəfə bir az aşağı əyilməli olmuşdu. Çünki Zənci ayaq üstə dayana bilmirdi. Qaraçı donqar belini bir az da əyib onu təpikləyir və qışqırırdı:

– Buna bax, mənim üzümə ağ olur. Ayağın ağrıyır, gözümün ikisi də aydın. Sənə mən demişdim ki, yığdığın pulun yarısını gizlət? İndi cəzanı çək. Dilənməyə gedə bilmirsən, sürünə-sürünə get zibillikləri dolaş. Uzağa get demirəm ki, hər yan zibillikdi də. Nə yığarsan yığarsan da. Qənimətdi...

“Nə yığarsan, yığarsan”, – deyəndə plastmass butulka, şüşə bankaları nəzərdə tuturdu.

Zənci yerindən tərpənə bilmir, inildəyirdi. Melissa onun ayağına baxan kim Xal yadına düşdü. Xalı Zənci qurtarmışdı ölümdən, bəs Zəncini kim? Ayağı şişmişdi. Kötüyə dönmüş, qıpqırmızı qızarmışdı. Zənci yerdə uzanıb titrəyirdi. Dişləri bir-birinə dəyir, arıq bədəni yarpaq kimi titrəyirdi. Əsə-əsə küncə tərəf sürünür, Qaraçının təpiklərindən can qurtarıb rahatlanmağa çalışırdı. Amma Qaraçı dayanmaq bilmirdi... Vurur, vururdu.

Kimsə qapını taybatay açdı... Az qala qapı yerindən çıxacaqdı. Hər tayı bir tərəfə çırpıldı. Sonra Totu güllə kimi içəri atıldı. Qışqırdı:

– Nənə, tez ol, çıxmaq lazımdı burdan... Lara ilə Kamonu polis apardı... Yəqin indi gəlib buranı dağıdacaqlar...

 

    Qaraçı vəlvələyə düşdü. Zəncini unudub otağın içində fırlanmağa başladı. Nəyi və necə götürəcəyini fikirləşdi. Tez otağın başındakı üzü-başı cırıq-cırıq, süngəri didilib ətrafa səpilmiş kresloya tərəf qaçdı. Cəld hərəkətlə kreslonu üzüüstə çevirib aralığından cır-cındıra bükülmüş bir torba çıxartdı. Necə sürətlə çəkdisə, torbanın ağzı açıldı. Sayılıb ayrı-ayrı bağlanmış pul topaları ətrafa səpələndi. Qaraçı dəli kimi o tərəf bu tərəfə qaçdı, onları sürətlə torbanın içinə yığıb, arxasına baxmadan otaqdan çıxdı. Totu da onun dalınca...

     Melissa tərpənmirdi. Həyəcandan dili-dodağı qurumuşdu. Mika titrəyən Zəncini çəkib yerdə saldığı döşəyin üstünəaparmağa çalışırdı:

  • Bir az döz. İndi üstünü örtüb, sənə isti çay verəcəm. Üşütmən keçəcək...
  • Mika, tərpətmə... Ayağım bərk ağrıyır. Mika... Offf...

Mika evdə nə vardısa, hamısını Zəncinin üstünə salmışdı. O isə titrəyirdi. Mikanın süzüb gətirdiyi çayı içə bilmir, kənara itələyirdi:

– Mika, istəmirəm, ürəyim bulanır.

  • İç... Üşütmən keçsin...

   Zəncinin halı getdikcə pisləşirdi. Melissa oturduğu yerdən tərpənmir, gözlərini Zəncidən ayıra bilmirdi. Ona elə gəlirdi ki, sinəsində nə isə sıxılır, ağrıyır, darıxır. Həmişə belə anlrda kiminsə köməyinə çata bilməyəndə sinəsində belə ağrılar hiss edirdi. Hərdən düşünürdü ki, insanlar da darıxanda, kədərlənəndə, sarsılanda əllərini sinələrinin üstünə qoyub bir müddət susur və sonra deyirlər:”Ürəyim sıxılır”. Bəlkə elə onun da qəlbində sıxılan elə həmin ürək deyiləndi. Axı hərdən ona elə gəlirdi ki, bu yerlərdən çox-çox uzaqlarda, içi cürbəcür kukla, parça kəsikləri, rəngbərəng saplar və sancaqlarla dolu olan bir emalatxanada nəğmə deyə-deyə onu hazırlayan qoca kuklaçı-qadın imkan tapıb onun pambıqla dolu bədəninə döyünən, nəfəs alıb-verən, balaca, lap balaca, tutaq ki, sərçə ürəyi boyda bir ürək yerləşdirə bilmişdi... Bütün bunları, yəni Melissanın ürək haqqında düşüncələrini bir dəfə artıq danışmışam. Amma indi, Zəncinin çəkdiyi iztirabları görəndə və sinəsində nə isə sıxılanda bu çəhrayısaç gəlinciyə yenə də elə gəlmişdi ki, bütün bunlara sakitcə baxıb, heç bir əzab çəkməsəydi, o, əsil gəlincik olardı. Amma Zənci ilə birlikdə bütün bu ağrıları yaşayırsa, deməli o qeyri-adi gəlincikdir. Qəlbində mərhəmət, sevgi, nəvaziş daşıyan yarıgəlincik, yarıinsandır. Nə isə... yenə eyni söhbətə qayıdıram, deyəsən... Zənci isə elə Melissanın və bapbalaca ömrü əzablar arasında keçmiş Mikanın gözü qarşısında ağrıdan və yüksək hərarətdən qıvrılırdı. Melissa tam əmin idi ki, əgər Zənci titrəyirsə, deməli onun yüksək hərarəti var. Bunu dəfələrlə, hələ çox xoşbəxt günlərində, Zöhrənin anasından eşitmişdi:”Üşüyürsən? Dayan, bu saat hərarətini ölçüm. Qızdırman olmasa, titrəməzsən”.

    Melissanın başqa düşüncələri də var idi... Elə indicə, Zəncinin əzablarına baxa-baxa düşünürdü ki, niyə bəzi insanlar övladlarını küçəyə atırlar?! Bax elə bu Zəncinin anası kimi. hətta kuklaçı-qadın belə öz düzəltdiyi oyuncaqları qayğıyla sığallayır, hər gün tozunu silib parıldatdığı rəflərdə rahatca yerləşdirir, hər səhər:”Salam mənim, əvəzedilməzlərim” və yaxud “Yuxudan durmusuz, yer üzünün ən gözəl oyuncaqları?”, – deyib salamlayar, hər axşam ”Mən getdim yatmağa. Sizin yuxunuz da rəngbərəng və sevinc dolu olsun, əzizlərim”, – deyib, yavaşca işığı söndürər və qapını azacıq aralı qoyub gedərdi. Bilirsiniz niyə aralı qoyardı, ona görə ki, onun sevə-sevə düzəltdiyi oyuncaqlar gecə qorxmasın. Bax belə... Bəs insanlar necə öz canlı körpələrini ata bilir küçələrə?! Bu cür düşüncələri çox idi Melissanın. Həddindən artıq çox.

                  

                                           10-cu hissə

  

    Mika Melissadan da pis vəziyyətdəydi. Nə edə bilərdi? Zənciyə necə kömək göstərəydi axı. Yaxınlıqda yaşayış məntəqəsi yox idi. Zəncini isə mütləq həkimə aparmaq lazım idi. Artıq qızdırmadan sayıqlayır, kəsik-kəsik, əlaqəsiz sözlər deyirdi. Zənci özü gedə bilməzdi. Ayağı şişib qıpqırmızı qızarmışdı. Yaxşı, Lara ilə Kamonu polis aparıbsa, bəs onda Niko ilə Urus hardadılar? Bircə nəfər, hansı olursa olsun, gəlib çıxsaydı, hərəsi bir tərəfdən Zəncinin qoluna girib həkimə apara bilərdilər.

    Qapı astaca döyüldü. Çox astaca. Elə bil pişik cırmaqladı. Mika qapıya atıldı. Hər kim olur olsun. Lap polislər olsun. Mika hər şeyə razıydı. Təki Zəncini həkimə çatdıra biləydi. Qapıdakılar evin sakinləri idi. Totu və Qaraçıdan başqa hamısı: Niko, Kamo, Lara və Kürən... qapı açılan kimi Lara pıçıltıyla soruşdu:

– Kim var evdə?

Mika onlara təəccüblə baxdı:

– Bəs sizi polis aparmamışdı? Yəni ki, hamını yox, Lara ilə Kamonu...

– Onu kim dedi?

– Totu...

– Bəs Qaraçı nə dedi?

– Heç nə, hər şeyini yığıb qaçdı... Totu da onun dalınca.

   Uşaqlar Qaraçı ilə Totunun evdə olmadığını eşidib cingilti ilə gülməyə, zarafatlaşmağa başladılar.

–Totu yalan deyib. Yəqin nəsə başqa kələyi var. Biz bilirsən, hara getmişdik?

Nikonun müəmmalı sualına cavab vermək üçün Mika çox düşünməli olmadı. Çünki Lara gödək ayaqları üstə qalxıb, birtəhər ağzını Mikanın qulağına yaxınlaşdırdı və dedi:

–Karuselə... Bilirsən necə fırlanır? Külək kimi sürətlidir...

Uşaqların şən civiltiləri evi başına götürdü. Hətta bir anlıq Mika və Melissa da küncdə uzanıb inildəyən Zəncini unudub onların bir günlük əyləncə dolu dünyasına səyahət etdilər. Mika tez özünə gəldi:

–Uşaqlar, getdiyiniz yer haqqında sonra danışarsınız. Zəncinin halı pisdir. Özündə deyil. Sayıqlayır. Onu həkimə çatdırmaq lazımdır...

Sanki qurbağa gölünə daş atıldı. Uşaqlar susdular. Yalın və kirli ayaqlarını ehmalca döşəməyə basa-basa Zəncinin yatağına yaxınlaşdılar:

–Niyə asta gəlirsiz? Demirəm, heç nə başa düşmür. Özündə deyil.

Zənci sayıqlayırdı. Dediyi söz də bu idi:” Məni sınıq avtobusda xəstə köpək gözləyir”. Zənci bir bilsəydi ki, özü nə vəziyyətdədir. Yanaqları od tutub yanırdı. Niko aşağı əyilib əlini onun alnına qoydu:

–Tələsmək lazımdır. Alnı od kimidir.

Artıq Zəncinin qoluna girib həkimə aparmaq məsələsi müzakirə edilməyə dəyməzdi. Çünki Zənci başını yastıqdan qaldıra bilmirdi. Onu necə aparmaq haqqında edilən təkliflər işə yaramırdı.

Mikanın qəfil etdiyi təklif hamının ağlına batdı. Hərəkətə keçdilər. Lap başlarını itirmişdilər. Kürən cəld zibilliyə yollandı. Onun az bir müddətdə tapıb gətirdiyi iki payanı bir-birindən azca aralı qoyub üstlərinə mələfə bağladılar. Mələfənin tamam üzülüb cırılmağa az qaldığını görüb, onun üzərindən adyal çəkdilər. Zibanı elə döşəkqarışıq götürüb xərəyə uzatdılar. Və hərəsi xərəyin bir qulpundan tutub qaldırdılar.

                                           

                                                    11-ci hissə

 

         Melissa yaddan çıxıb qalmışdı. Tək-tənha. Amma buna görə heç kimi günahlandırmırdı. Heç kimi deyəndə ki, yəni Mikanı. Qorxurdu, amma əsas o idi ki, Zəncini həkimə çatdırsınlar. Otaqda qurbağa qurultusu, külək uğultusu, fasiləsiz it hürüşü səsləri sanki həmişəkindən daha aydın eşidilirdi. Melissa büzüşüb oturmuşdu. Onun səssizliyindən ruhlanan siçanlar ortada qaçışırdılar. Qaraçının üzü üstə çevirdiyi köhnə kreslonun içində əməlli-başlı bayram idi. Siçanların orada nə axtardığını Melissa ha düşünürdü tapa bilmirdi. Axı Melissa ömründə heç vaxt siçan olmamışdı. O bilmirdi ki, siçanların ən sevimli işi gəmirməkdir. Bu kresloda da gəmirməli o qədər yer var idi ki... Və siçanlar da ləzzətlə gəmirirdilər... Elə bu vaxt kreslonun içindən cingilti səsləri gəldi. Sonra nə isə axıb yerə tökülməyə başladı. Cinnnnng-cirinnng-cinnnng... Sanki yarıqaranlıq otaq işıqlandı. Melissa gözlərini qırpmadan baxırdı. Həyəcanlı idi. Çünki kreslodan axıb yerə tökülən qızıl pullar idi. Sapsarı, parlaq, işıltılı... Siçanlar özləri də mat qalmışdılar sanki. Bu qaranlıq daxmada belə işıq saçan qızılllar tapacaqlarına ümid etmirmişlər kimi şən və qıvraq idilər. Süzülən qızıl selinin altında hoppanıb-düşürdülər. Melissa o saat başa düşdü. Qızıllar Qaraçının idi. Qaçanda onları götürməyi unutmuşdu...

      Gecədən xeyli keçmişdi. Hətta siçanların belə səsi kəsilmişdi. Qurbağalar da susmuşdular. Melissa sakitcə oturmuşdu. Qapı cırıltısı onu həyəcanlandırdı. Sonra içəri girən uşaqların pıçıltısı gəldi... İtələşdilər:

– Çəkil də... Ayağımı tapdaladın...

– Vurma, çək əlini...

Elə qapının ağzındaca Kamo ilə Urus itələşdilər. Mika onları sakitləşdirməyə çalışdı:

– Nə oldu sizə? Bir içəri keçin sonra dalaşarsız da.

– Görmürsən bunu?

  • Elə sən də...

Mika işığı yandırdı:

  • Dava etməyə heç vaxt yoxdu. O qədər müzakirə etməli məsələ var ki.

Elə bu vaxt ilk gördüyü Melissa oldu. Yaxınlaşıb onu götürdü. Diqqətlə gözlərinin içinə baxdı. Sonra əllərini sığalladı:

  • Küsmüsən, hə... Yəqin küsmüsən. Bağışla... Zəncinin halına elə ürəyim

yanırdı ki, Aida. Hətta səni də götürməyi unutdum. Heç bilirsən nə oldu? Zəncinin ayağını kəsdilər. Qaraçı vurub sındırdığı ayağını. Çünki çürümüşdü. Əgər kəsməsəydilər, Zənci sağ qalmayacaqdı. Niyə elə baxırsan? İnanmadın. Özüm gördüm. Öz gözlərimlə. Biz onu xəstəxananın qapısının ağzında qoyub gizləndik. Başqa nə edə bilərdik ki?! Bizim hamımımızı küçə uşağı kimi yığıb aparacaqdılar. Aradan heç beş dəqiqə keçmədi. Hay-küy düşdü. Zəncini elə xərəyin üstündəcə içəri apardılar. Sonra mən həkim otağının pəncərəsinin altında oturub onların söhbətini dinlədim. İlk qərarları bu oldu: kəsilməlidir. Kəsilməsə, tez bir zamanda bütün bədən üzvləri sıradan çıxacaq. Onu əməliyyat otağına qaldırdılar... Belə Melissa... Zənci özü də Xal yaşadığı taleni yaşayacaq.

     Mika ağlayırdı. Elə Melissa da. Dalaşanlar da susmuşdular. Lara ilə Nikonun hıçqırığı bütün otağı başına götürmüşdü. Qəfildən Kamo qışqırdı:

  • Ey, susun. Bir ora baxın.

Hamı Kamo göstərən tərəfə boylandı. Yəni üzüüstə çevrilmiş kresloya tərəf. Sonra gözlərinə inanmadılar. Yaxına gəldilər. İtələşdilər. Bir-birindən qabağa keçmək istədilər. Maraqlı və cəlbedici mənzərəydi.

  • Qızıllara bax...
  • Bunlar haradan çıxıb belə?
  • Kiminkilərdir?
  • Kimin olacaq, Qaraçının.
  • Deməli, pullarını götürüb, qızılları isə unudub. Gör nə qədər qızılı var? Haradan alıb bunları?
  • Haradan alacaq? Bizim yığdığımız pullardır da... Bəs hər gecə hamı yığdığını ona verirdi də...
  • Biz bu qızıllarla çox xoşbəxt olarıq... Bizim əməyimizin məhsuludur. Halal qızıllarımız...

Kamonun bu sözlərindən sonra hamı susdu... Sonra hərə öz arzusunu dilə gətirdi:

  • Böyük binalarda ev alarıq.

Laranın gözləri işıqla doldu:

  • Lift olan binalarda, hə...
  • Əlbəttə. Varlılar yaşayan binalarda.

Niko da arzusunu bildirdi:

  • Maşın da alarıq. Qara rəngdə. Yekə maşın. Kim sürər maşını?

Kürən özünü qabağa verdi:

  • Əlbəttə mən. Başqa kim sürə bilər ki?

Kamo hirsləndi:

  • Danışığını bil. Bizə nə olub? Əl-ayağımız bişməyib ki. Növbəylə sürərik.

Nikonun arzusu hamının sözünü kəsdi:

     –   Əvvəlcə Zəncinin ayağını alarıq...

  • Necə yəni Zəncinin ayağını?
  • Yəni də... Ona təzə ayaq alıb qoyarıq. Robot-ayaq... Olmaz ki?! Mən eşitmişəm... Elə ayaqlar var. Hərəkət edə bilirlər. Gəzirlər, qaçırlar, hətta futbol da oynayırlar. İnsanın öz ayağı kimi. Onu hər adam ala bilmir. Ancaq varlılar alır. İndi biz də varlıyıq. Bu qədər qızılımız var. Niyə Zənci ayaqsız olmalıdır?!

   Susanların üzündən görünürdü ki, hamı Niko ilə razıdır. Onlar bütün xəyallarını Zəncinin bir ayağına qurban verməyi bacaranlar idi...

 

                                          12-ci hissə

 

Qapı qəfil açıldı. Gurultuyla. Hər tayı bir divara çırpıldı. Totu idi. Əsəbi və

həyəcanlıydı. Elə bil kimsə onu qovurdu. Totunun səsini eşidən kimi cəld Lara qalxıb qızılların üstündə oturdu. Donunun ətəyini kənarlara açdı. Totu birbaşa otağa keçdi:

  • Ey, yetimlər, nə məclis qurmusuz burda? Hə, nə var? Nə dəhşətlə baxırsız? Qulyabanı zad görmüsüz? Tərpənin görüm. Boşaldın bu kreslonun ətrafını.

Uşaqlar tərpənmədi. Totu qara kirli əlləri ilə onları bir-bir boynunun dalından itələyib kreslodan araladı. Lara əlləri ilə kreslodan bərk-bərk yapışdı:

  • Mən durmuram. Oturmuşam da. Nə istəyirsən e?

Totu Laradakı cəsarətə mat qalmış kimi onu diqqətlə süzdü:

  • Bura bax, lilipudun biri lilipud. Kimə etiraz edirsən hə? İndi sənin o yekə

başını balaca bədənindən ayıraram, görərsən nə var. – Totu Laranı elə bir həmlədəcə qaldırıb kənara atdı. Təpiklədi... Sonra çevrilib  Laranın altındakı qızılları titrəyə-titrəyə süzdü və pıçıldadı. – Hə, lilipud... Bildim niyə durmursan. Az bilmirsən ki?! Mən də durmazdım.

Arxadan Mika Totunun boynuna atıldı:

  • Niyə döyürsən Laranı?! Hə...

Kamo ilə Kürən də cəsarətə gəldilər. Hərəsi bir tərəfdən Totunu dümsüklədi, təpiklədi... Amma Totunun böyük və güclü qolları onları bapbalaca qarışqalar kimi pərən-pərən saldı. Bununla ürəyi soyumadı. Otağın tən ortasından çəkilmiş paltar zivəsini dartıb qırdı. Uşaqları yerə yıxıb bir-bir qollarını bağladı.

– Hə bax belə... İndi sakit durarsız. Balaca siçovullar. Siz mənim ayaqqabılarımı gəmirməkdən başqa heç nəyə yaramazsınız...

Uşaqları tərksilah edəndən sonra Totu dizləri üstə yerə çökdü. Qızıllları

ovuclayıb yuxarı qaldırdı.

  • Hə, Qaraçı... Gör bir necə sərvət yığmısan. Afərin sənə, qoca kaftar. Sənə

həmişə minnətdar olacam. – Sonra dönüb küncə yığdığı uşaqlara baxdı. – Siz də sağ olun. Yaxşı dilənmisiz. Necə lazımdır. – Totu qızılları ciblərinə doldurmağa başladı. Son dənəsinə kimi. Sürətlə qapıya tərəf qaçdı. Sonra nə düşündüsə, yenidən otağa qayıtdı. Cibindən bir ovuc qızıl çıxartdı. Beş dənəsini seçib götürdü, qalanını qaytarıb cibinə qoydu. Ovcunda qalan beş qızılı küncdə oturan uşaqların üstünə atdı. – Alın... Mən görməmiş deyiləm. Hərənizə bir qızıl. Yeyin-için, kef eləyin, caniklər. Hə bir də bir söz deyim sizə... Həyatınızı yaşayın. Daha Qaraçı yoxdur... Olmayacaq da...

    Totu qapıya tərəf getdi. Sonra geri qayıdıb Melissanın oturduğu yerə yaxınlaşdı. Təzim edirmiş kimi baş əydi:

– Salam, xanım. Bağışlayın, a... Sizi gec gördüm. Düşünürəm ki, bu qızıllarda sizin də də haqqınız var. Nə olsun ki, dilənməmisiniz. Amma Mika ilə səhər çıxıb axşam gəlmisiniz. Mən insaflı oğruyam.

Bunu deyib əlini cibinə saldı. Oradan bir dənə qızıl pul çıxartdı. Dedi:

– Al, bu da sənin. – sonra nə isə düşündü və cibindən bir qızıl da götürdü. – Bilirsən nə var, sənə iki dənə qızıl verəcəm. Çünki insan deyilsən. Qızılın çox olsa da, qudurmazsan.Cibin də yoxdur. Bəs hara qoyum? – Totu Melissanı götürüb o tərəf bu tərəfinə baxdı. Başı ilə bədəninin birləşdiyi yerdə balaca sökük yer tapdı. Qızıl pulları sökük yerdən Melissanın bədəninə saldı. Çevrilib getmək istədi. Dayandı. Melissanı qoyduğu yerdən götürdü, gözlərinin içinə baxıb dedi:

– Mənimlə gedərsinizmi, lütfən?! – Sonra bərkdən güldü. Qəhqəhə çəkdi. – Məndən dövlətli adaxlı tapa bilməzsən. Getdik... – Sonra əllərini bağlayıb küncə yığdığı uşaqlara baxdı və dedi. – Siz də qorxmayın. Əli-qolu bağlı qalıb acından ölməzsiniz. Düyün vurmamışam. Bir azca çalışsanız, açılacaq qollarınız.

O Melissanı götürüb cibinə basdı. Mikanın qışqırığı otağa yayıldı:

–Aparma, Totu. Aparma, Aidanı. Xahiş edirəm...

Totu Mikaya əhəmiyyət vermədi. Mika ağladı, qışqırdı. Çabaladı. Və qapı çırpıldı...

 

                                        13-cü hissə

 

   Totu qaçırdı. Dənizkənarı bulvar ilə. Yolboyu insanlar gəzişirdi. Totu kiminləsə toqquşur, kiməsə dəyməmək üçün yan keçməyə çalışır, büdrəyir, amma sürətini azaltmırdı. Qızıllar pencəyinin cibində yellənir və cingildəyir, Melissanın üzünü əzirdilər. Melissa kədərli idi. Baxmayaraq ki, bir cib qızılın üstündə uzanmışdı, amma kədər qəlbini sıxırdı. Totu onu niyə götürdü, indi o Mikanı haradan tapacaq, Totu niyə dedi ki, daha Qaraçı yoxdur, həyatınızı yaşayın. Sualları çox idi. Amma kimə verəydi, axı. Totunu heç sevmirdi və kiminsə nə vaxtsa Totunu sevə biləcəyinə heç vaxt inanmazdı. Ümumiyyətlə, Melissa insanları həmişə üç qrupa ayırırdı: sevilənlər, nə vaxtsa seviləcək və heç vaxt sevilməyəcək insanlar. Bilmirəm, Melissanın düşündüklərini  olduğu kimi çatdıra bildim, ya yox... Yəni Totu heç vaxt sevilməyəcək biri idi Melissa üçün. Hətta Melissa çox arzu edirdi ki, Totu onu heç vaxt cibindən çıxartmasın. O eləcə üzüüstə bu yumru-yumru sarı metal pulların üstündə yatar, nə hava görməz, nə də gül-çiçək, təki bircə Totunun sifətini görməsin. Amma arzuladığı kimi olmadı. Totu onu cibindən çıxartdı. Qaçmaqdan yorulanda, nəfəsi təngiyəndə, boğazı quruyub, ağzından-burnundan selik töküləndə o dayandı, əlini cibinə salıb Melissanı çıxartdı. Melissanı üzünə doğru aparıb ağzının-burnunun seliyini onunla sildi... Melissanın dəhşətdən gözləri bərəldi. Amma Totu onun halına heç bir əhəmiyyət verməyib, onu yenidən burnuna doğru apardı, bu dəfə iki barmağı ilə Melissanın kürəyindən basıb burnuna yaxınlaşdırdı. Var gücü ilə sıxdı və dedi:

–Tfu... Toz iyi verirsən. Burun silməyə yaramadın, – sonra barmaqları ilə onu əzişdirdi. – Amma qəşəng yumşaqsan. Yupyumşaq. Başqa məqsədlə istifadə etmək olar. Məsələn, döşəkcə kimi.

    Bunu deyib, o Melissanı ağacların altındakı skamyanın üstünə qoydu və oturdu... Bəli, dostum, düz başa düşdün. Melissanın üstündə oturdu. Melissa qaranlığa qərq oldu. Üfunət və havasızlıq onun canını sıxdı. Totu cibindən bir siqaret qutusu çıxartdı, içindəki sonuncu siqareti yandırıb tüstüsünü havaya buraxmaqla məşğul oldu. Öz-özünə danışmağa başladı:

– Xoşbəxtlik budursa, belə çıxır ki, indi mən xoşbəxtəm. Bu qədər pulum və qızılım var... Qaraçı da ki, o məsələ. Daha yoxdur... Yığdı, yığdı və mənə verib

getdi hamısını... Düzdür, öz xoşuyla getmədi. Mən kömək etdim... Hahahha... Elə bilirdi onu çox istəyirəm. Səfeh. Mən gözləyirdim ki, o çoxlu pul yığsın və bir də qızıl. Və bir gün balaca bir yalan uydurdum düşdü tələyə. Sonra da başından bir zərbə və son... Qaraçı cəhənnəmə vasil oldu. Pulları da qaldı mənə... İndi mən milyonçuyam... Milyonçu...

   Totu ayağa qalxdı... Siqareti asfaltın üstünə atdı. Tüstülənə-tüstülənə qoyub yoluna düzəldi. Melissanın bu həyatda varlığını belə xatırlamadı. Əvəzində,  dəhşətli bir sirrin  üstünü açdı. Qaraçının artıq həyatda olmadığını dedi... İşə bir bax, deməli Totu qatil imiş... Melissa bir müddət qoyulduğu daşın üstündən başını qaldıra bilmədi. Düşündükcə dəhşətə gəlirdi. Aylardır o, qatillə bir evdə yaşayırdı...

 

                                        14-cü hissə

   

     Melissa gecəni skamyanın üstündə keçirdi. Totudan sonra burada yalnız bir nəfər oturdu. Başında kənarları enli qara şlyapa olan bir kişi. Kişi əvvəlcə ona heç fikir vermədi. Qollarını geniş açıb skamyanın kənarlarına qoydu. Dəniz havasını ciyərlərinə çəkdi. Mürgülədi. Sonra boynundan asılmış fotoapparatı götürüb bir-neçə şəkil çəkdi. Qəfildən gözü Melissaya sataşdı. Maraqla onu xeyli süzdü:

  • Sənu burda unudublar, deyəsən?! Nə olar. Doyunca hava al. Amma onu bil

ki, insanlar etibarsızdılar. Bəlkə də heç dalınca gəlmədilər. Sir-sifətindən o qədər də gözəl həyat keçirən birinə bənzəmirsən. Nə etməli, hərə bir cür yaşayır. Bax, bu fotoapparatı görürsən. Onun yaddaşında bilirsən nə qədər insan surəti var: qoca-cavan, qadın-kişi, kök-arıq, uzun-gödək, ağıllı-ağılsız, xəstə-sağlam, xoşbəxt-bədbəxt... Hərəsi bir aləmdi. Hər birinin öz həqiqəti, öz yalanı var... Dayan, indi səni də çəkəcəyəm. Yalan nə deyim, səndən yox idi... Heç yox idi ha...

 Kişi fotoaparatın obyektivini ona doğru tuşladı. Melissanı bir neçə dəfə çəkdi. Sonra çəkdiyi şəkillərə baxdı. Öz-özünə mızıldandı:” Hmm... əla. Heç bundan olmamışdı. Foto-sərgidə elə belə də yazacağam – unudulmuş gəlincik”. Sonra durub getməyə hazırlaşdı. Gedəndə Melissanı qaldırdı. Oturtdu. Və dedi:

– Mənim sənə edə biləcəyim yaxşılıq yalnız bu ola bilərdi, əzizim. Sağ ol...

    Sürətlə şütüyən maşınların səsi getdikcə azalmağa başladı. Ay çıxdı. Ulduzlar səmaya səpələndi. Gəmilər bir-bir limana yan aldılar. Melissa maraqla gəmiləri seyr etdi. İki ağ gəmi yan-yana dayanmışdı. Birinin yanında piano dilləri kimi ağ-qara klavişlərin şəkilləri var idi. Melissa düşündü: “Görəsən gəmini niyə belə piano dilləri ilə bəzyiblər?” Cavab tapmadı. Onun bu həyatda cavab tapmadığı o qədər sualı var idi ki. Ağ gəmilərdə insanlar yatmamışdılar. Onlar işləyir, hərəkət edir, söhbətləşirdilər. Melissa kədərləndi. Bu ağ gəmilərin birində okeanı yara-yara üzüb buralardan getmək, bu yerlərdən çox-çox uzaqlarda, içi cürbəcür kukla, parça kəsikləri, rəngbərəng saplar və sancaqlarla dolu olan bir emalatxanada nəğmə deyə-deyə onu hazırlayan qoca kuklaçı-qadının əllərinin həzin sığalını üzündə, boynunda-boğazında bir daha hiss etmək, onun yanındaca, hər bir təhlükədən uzaq və rahat bir məkanda günlərlə qayğısız yatmaq, yaşamaq, sevinmək istəyirdi. Melissa ağlayırdı... Hə, hə, düz eşitdin. Ağlayırdı. Səssiz, sakit, mavi dənizin sahilində ağlayan bu tənha gəlincik üzünə açılacaq səhərin ona nə sürprizlər gətirəcəyini düşünür və düşünürdü...

 

                                            15-ci hissə

 

– Sən bir buna bax. Səni bura kim qoyub? Hə? Ay səni, dənizin rütubəti hopub canına... Buz kimisən.

Melissa səsə oyandı. Orta yaşlarında, mehriban bir qadın idi. Qadın əlindəki süpürgəni və xəkəndazı skamyanın yanına qoyub, Melissanın yanında oturdu. Nəvazişlə onu sığallamağa başladı:

– Kimin gəlinciyisən, hə? Kim unudub səni burada? İndi mən nə edim, səni burda tək qoyub gedə bilmirəm. Apara da bilmirəm. Deyirəm, bəlkə sahibin dalınca gələcək. Sonra səni qoyduğu yerdə tapmaz, kədərlənər...

Qadın ayağa durdu. Getmək istədi. Sonra dala qayıtdı. Melissanın gözlərinin içinə baxa-baxa dedi:

– Hələlik otur burda. Qoy bir az da gün dəysin sənə. Bədənin qurusun.

Axşamdan bu yana nəm çəkmisən. Mən işimi görüm. Evə gedəndə gələcəm. Əgər səni sahibin aparmasa, götürüb aparacam kəndə. Evimizə. Qalarsan bizdə. Yaxşımı?

    Qadın süpürgəsini və xəkəndazını götürüb uzaqlaşdı. Melissa axşama qədər onun qayıdacağı anı səbirsizliklə gözlədi...

...Qadın söz verdiyi kimi, evə gedəndə gəldi. Melissa onu görəndə çox sevindi. Bəlkə də heç vaxt belə sevinməmişdi. Sözün düzü, deyəsən qadın da Melissanın sahibinin gəlib çıxmadığına şad idi. O, Melissanı götürdü, üstünü-başını səliqəyə saldı, sonra əlindəki sellofan kuloka qoydu. Dodağının altında pıçıldadı:

  • Səni burda təkcə qoyum hara gedim? Nə olar gəlincik olanda,

kimsəsizlik pis şeydir. Səni elə bir ailənin içinə aparacağam ki, mat qalacaqsan. Oğullu-uşaqlı, nənəli-babalı... Kasıb, amma mehriban, qayğıkeş insanların əhatəsində yaşayacaqsan. Narahat olma, bir tikə çörəyimizi alın tərimizlə qazanırıq. Haram tikə boğazımızdan keçməyib bu günəcən. Bundan sonra da Allah qismət eləməsin...

Melissa rahatlandı. Bu rahatlıq onun aylardan bəri keçirdiyi həyatın əzablarından qurtaracağını xəbər verirdi...

Qadın əlavə etdi:

– Adım, Səməndi. Mənə Səmən xala deyərsən. Mənim adım bəlkə də bu diyarda təkcə məndədi. Bilirsən səmən nə deməkdi? Laləyə oxşayan çiçək adıdı. Amma lalədən xırda və rəngi açıq-narıncı. Bu çiçəyin adını bəlkə də çoxu bilmir. Adı mənə rəhmətlik babam qoyub. Mən də sevmişəm adımı. Tək bircə dəfə səmən gülü görmüşəm həyatımda. Onu da mənə babam göstərib. Xınalıq kəndinə getmişdik. Dağların arası ilə gedən sıldırımlarda bitmişdi. Daşın-qayanın sinəsində. Tir-tir titrəyirdi. Elə də qalıb yadımda. Titrək və zərif çiçək. Taleyim də adıma oxşadı. Daş-qaya arasında, çətinliklərdən keçə-keçə yaşadım. Ayağım getdi, əlim işlədi. İpək xalılarla döşənmiş sarayların xanımı olmadım. Amma həmişə üzüm güldü. Həyatımdan razı oldum. Ətrafımdakıları sevdim. Çiçək-çiçək balalarım, sadə və isti yuvam – evim oldu. Daha insana nə lazımdı ki, bu dünyada. Elə deyil?

 Melissa sakitcə Səmən xalanı dinləyirdi. Yadına Xalın qəzəbli və özündənrazı sahibəsi düşdü. Gəlincik olanda nə olar, iki qadın arasındakı fərqi Melissa kimi bəlkə də heç kəs anlamazdı...

Melissa sellofan kulokda dərindən nəfəs aldı. Gedəcəyi ailəni səbirsizliklə gözlədi...

                                              16-cı hissə

Onlar çox getdilər. Şəhərin dümdüz asfalt yollarını ayri-üyrü dalanlar, dar küçələr əvəz etdi. Sonra evlər kiçilməyə, sadələşməyə başladı, sürətlə şütüyən maşınlar azldı. Vitrinləri növbənöv reklamlarla bəzədilmiş mağazalar gözə dəymədi. Və növbəti dayanacaqlardan birində Şəmən xala düşdü. Bir neçə qapı arxada qaldı. Nəhayət, mavi boya ilə rənglənmiş bir dəmir darvazanın önündə dayandılar. Qapı açıq idi. Həyətə girdilər. Balaca, yamyaşıl, tərtəmiz və rəngbərəng həyət idi. Alça və şaftalı ağacları çiçəkləmişdi. Çəhrayı, ağ, açıq-çəhrayı çiçəklərin ətri həyəti bürümüşdü. Melissanın gözünə ilk dəyən həyətin başındakı it damı oldu. Damın sahibi tünd-qəhvəyi rəngdə, qəzəbli və gözləri parıldayan bir it idi. O, Səmən xalanı görən kimi bir-iki ağız hürdü, atılıb-düşdü... Amma Melissa o saat anladı ki, bu sadəcə “salamlaşma”dı. Səmən xala ucadan güldü:

–Hə, nədi, acmısan? Əzizə sənə yemək verməyib?

İt doğma səsə sevindi. Zəncirini cingildədə-cingildədə o tərəf-bu tərəfə hoppandı. Başını Səmən xalanın ayaqlarına sürtdü...

Səsə evdən bir-birinin dalınca üç uşaq çıxdı:

–Anam gəldi... – səsləri həyəti başına götürdü.

Qadın onları bir-bir öpdü, sığalladı, əzizlədi. Verdiyi sual maraqlı oldu:

–Kim kimi incidib?

Əzizə qoşa hörüklərini yellədə-yellədə hesabat verdi:

–Heç kim heç kimi incitməyib. Günorta yeməyindən sonra Fəridlə Ada yatıblar. Elə indicə durdular.

Fəridin təxminən yeddi yaşı olardı. Özünü ciddi aparmağa çalışırdı. Adının İradə ilə çəkilməsindən razı qalmadı. Belə çıxır ki, təkcə Əzizə böyükdür. Bəs Fərid? Etirazını yerindəcə bildirdi:

  • Ada yatmışdı, mən yox. Yorğanın altında oyun oynayırdım.

 Ada yupyumru top kimi qız idi. Əsil adı İradə idi. Amma təzə dil açanda “Nənənin gözəli kimdir?” sualına “Ada”, – deyə cavab verdiyi üçün sonralar da hamı onu adının sonuncu hecası ilə, yəni “Ada” çağırmışdı.  Hər iki tərəfdən yığılıb bağlanmış saçları antenneya bənzəyirdi. Hiss olunurdu ki, yuxudan indicə durub. Tez-tez gözlərini ovxalayırdı.

  • Ada yatar. Bilir ki, çox yatsa, tez böyüyər və ağıllı qız olar.

Ada yuxulu gözlərini geniş açdı. Gəlib anasının ayaqlarını qucaqladı. Yavaşca soruşdu:

  • Ana, mənə nə almısan?

Melissa qadının yadına Adanın sualından sonra düşdü:

– Ayy... Görürsən bir, tamam unutmuşam. Qonağımız var axı.

O, Melissanı sellofan kulokdan çıxartdı. Uşaqlar Melissanı əhatəyə aldı:

– Nə gözəldir...  Saçları da çəhrayıdır.

– Mən beləsini görməmişəm...

– Heç mən də...

Danışan Fəridlə Əzizə idi. Ada bir kəlmə belə demir, diqqətlə Melissaya baxırdı. Sonra özünü topladı və dedi:

– Ana... Qızların da çəhrayı saçı olur?

Səmən xala güldü:

– Yox, qızlarınkı olmur, gəlinciklərin belə saçı olur...

Ada Melissanı əlinə götürmək istədi. Melissa az qaldı qışqırsın:”Əl vurma, çirkliyəm”. Axı Totu ağzının burnunun suyunu onun bədəninə silmişdi.

Nə yaxşı ki, Səmən xalanın da ağlına gəldi. Melissanı incitməmək üçün astaca dedi:

– Ada, qonağımız yol gəlib, yorulub. Qoy dincəlsin, yuyunsun, sonra oynayarsız.

Ada razılaşdı. Amma gözünü Melissadan çəkə bilmirdi. Səmən xala yaxşı başa düşürdü ki, Adanın uzun müddət gözləməyə hövsələsi çatmayacaq. Ona görə də ilk işi Melissanı qaydaya salmaq oldu. Onu elə həyətdəki kranın altındaca şampunla yaxşıca çimizdirdi. Sonra quruladı, saçlarını qaydaya saldı. Adaya baxıb dedi:

  • Hə, Melissa tərtəmizdir. Amma bir az günəşlənməyə ehtiyacı var. Bədəni

yaş olub. Qurumalıdır.

Melissanı tor zənbilə qoydular. Zənbili zivədən asdılar. Xəfif külək əsir,

Melissanı yellədirdi. Küləklə uçuşan ağ, çəhrayı çiçək ləçəkləri onun başına səpələnir, o getdikcə yüngülləşir, bədənindəki su buxarlanırdı.

 

                                                17-ci hissə

– Ay Səmən, ay bala... Bu qız niyə oturub gözünü zilləyib zivəyə axı? Şər

vaxtıdı... Gəl qaldır bu uşağı burdan.

Səmən nənənin səsini eşidib eyvana çıxdı. Həyətin ortasında oturub gözünü zivədən çəkməyən Adanı görüb ucadan güldü.

  • Heç, ay ana, Adaya bir gəlincik tapıb gətirmişəm. Yuyub asmışam ki, təmiz olsun. İndi oturub onun qurumağını gözləyir.

Nənə zivəyə yaxınlaşdı:

– Gözüm görür ki. Mən də deyirəm uşağa nə olub. – Diqqətlə tor zənbilin içində yellənən Melissaya baxdı. – Bıy başıma xeyir. Bunun saçları qırmızıdır ki...

Ada nənənin səhvini düzəltdi:

– Qırmızı deyil, çəhrayıdır.

– Nə fərqi var, a bala, axır ki, bizlərdən deyil.

Nənə düz tapmışdı. Melissa uzaq-uzaq diyarlardan gəlmişdi. Kim nə bilir, bəlkə orada qızların saçı elə çəhrayı rəngdə olur?!

...Şam yeməyinə birlikdə oturdular. Bütün ailə və üstəgəl Melissa. Gözəl mənzərə idi. Masanın lap başında baba əyləşmişdi. Baba gömbul və yekəbığ kişi idi. Qəzəbli deyildi. Ümumiyyətlə, bu ailədə qəzəbli heç kim yox idi. Melissa sonralar onlara baxıb düşünürdü:”Belə bir çətin zamanda bu insanlar necə olub ki, daxillərində bunca gözəllik saxlaya biliblər”. Babanın yanında nənə, nənədən sonra ata, atanın yanında Səmən xala, sonra Əzizə, Fərid, Ada və Melissa... Evi ləzzətli xörək ətri bürümüşdü. Nimçələrdə buğlanan şorba iştah açırdı. Söhbətə baba başladı:

  • Xiii-xiii-xii... – baba xırıltılı səslə güldü, sonra əlavə etdi. – Bu gün bizim ailənin sayında artım olub. Gözəl qızımızın biri də təşrif buyurub.

Ada Melissanı yuxarı qaldırdı:

– Budur. Çəhrayısaçlı qız...

Ata da gülümsündü:

– Xoş gəlib. Düşünürəm ki, Ada darıxırdı və onun belə bir dosta ehtiyacı vardı.

Ada ciddi görkəm alıb dedi:

– Düzdür, darıxırdım... Fərid mənimlə heç vaxt oynamırdı. Heç vaxt.

Fərid əlavə etdi:

  • Çünki sən balacasan və qızsan. Maşın sürmək bilmirsən, futbol oynamaq bilmirsən...

Ada hirsləndi:

– Güya sən maşın sürə bilirsən? Heç futbol da oynaya bilmirsən. Əzizə sənin qapından bilirsən nə qədər top keçirdir?

Söhbətə Əzizə də qarışsaydı, məsələ uzanacaqdı. Elə bu səbəbdən nənə söhbəti yarıda kəsdi:

– Uşaqlar, axı bu gün qonağımız var. Sakit olaq. Yeməyimiz soyuyur...

...Melissa bu evdəki ilk şam süfrəsində özünü xoşbəxt hiss etdi. Qaraçının evindəki əzab elə ilk gecədəcə canından çıxdı. Düz yatağa girənəcən Ada onu qucağından yerə qoymadı. Nəyəsə bükdü, bələdi, açdı yenidən bükdü, sonra daraq götürüb saçlarını daramağa cəhd etdi, alınmadı. Sonra bir neçə dənə kitab gətirdi. Melissaya nələrsə oxudu, nəyisə başa salmağa çalışdı. Balaca yumru əlləri ilə oyuncaq qazanında “bişirdiyi” xörəkdən ona da yedirtməyə cəhd etdi. Cürbəcür qorxulu və acı anlar yaşamış Melissaya bu balaca qızın hər bir hərəkəti sevinc və rahatlıq gətirirdi. Melissa onun oyunlarının baş qəhrəmanı, onun arzularının gəlinciyi idi. Bu sadə evin və mehriban insanların bəxş etdiyi sevgi çəhrayısaç gəlinciyə Zöhrəgilin evində olduğu günləri xatırladırdı. Gör üstündən neçə-neçə illər keçib... Görəsən Zöhrə indi haradadır, hansı sənətin sahibidir? O, yekə qara gözlərini Melissaya zilləyib baxanda və onu qucağına alıb evlərinə aparanda elə Ada boyda olardı...

                                      

                                                   18-ci hissə

 

      Bu evin ən gözəl ənənəsi gecə nağılları idi. Hər gecə və hər gecə... Melissa  gecələri səbirsizliklə gözləyər, Adanın balaca qollarının arasında, yarıqaranlıq darısqal otaqda nənənin danışdığı sirli-sehrli nağılları dinləyərdi.

Nənə sakit və mülayim səslə danışardı. Bu nağılları dinləyərkən heç kəs səs salmazdı. Heç Fərid də. Hətta Fərid nağıllara elə aludə olardı ki, nəyisə sübut etmək uğrunda apardığı saysız-hesabsız mübahisələri unudar, nağılların möcüzəli aləmində itib-batardı.

Melissanın bu evə gəldiyi ilk gecə Ada ona pıçıldamışdı:

  • Nənə gecə nağıl danışacaq. Qulaq asarıq birlikdə.

Gecə hamı yerinə girər, amma uşaqlar yatmaz, nənəni gözləyərdilər. Nənə qapını açıb sakitcə otağa daxil olar və zarafatla bu sualı verərdi:”Kim yatmış, kim oyaq?”. Hər kəs öz adını əlavə etməklə suala cavab verərdi. Məsələn:”Hamı yatmış, Əzizə oyaq” və yaxud “Hamı yatmış, Fərid oyaq”. Ada iki dəfə cavab verərdi. Bir dəfə “Ada oyaq”, ikinci dəfə “Hamı yatmış, Melissa oyaq deyərdi”. Nənə hamının onu gözlədiyinə sevinər, həvəslə yeni nağılına başlayardı. Bəzən elə olardı ki, nağılın şirin yerində nənəni yuxu tutar, uşaqlar bir qədər gözləyib, yerbəyerdən “Nənə”, – deyib çağıranda ayılardı. Nənə gündə iki-üç dəfə böyük, mis teştdə xəmir yoğurar, həyətin bir qırağında qoyulmuş təndirə od salar, çörək yapardı. Çörəklər qıpqırmızı günəş kimi qızarar, parıldayardılar. Çörəyin ətri hər yana yayılardı. Baba çörəkləri aparıb satardı. Onlar bu yolla çörəkpulu qazanardılar. Bu iki zəhmətkeş qoca bir saat belə dincəlməz, ailənin dolanışığı üçün bacardıqlarını edərdilər. Elə bu səbəbdən nənə yorğun olar, nağıllar arada kəsilərdi.

Nənə gələn kimi nağıla başladı:

   

                               Günəşlə sehirli yaylığın nağılı

  

    Biri vardı, biri yoxdu. Yer üzündə elə bir şəhər vardı ki, bu şəhərdə günlər qısa, gecələr çox uzun olardı. İnsanlar işləməyə vaxt tapmaz, qaranlıq gecələri sabaha qədər yuxusuzluqdan əziyyət çəkərdilər.

Günlərin bir günü şəhər padşahı belə bir əmr verdi:”Diqqət, diqqət. Özünə güvənən cavanların nəzərinə. Xalq qısa gündüzlər və uzun gecələrdən əziyyət çəkir. Ölkəni aclıq və yoxsulluq başına alıb. Əlacımız yalnız bunadır. Kimsə gedib Günəşi tapmalı və onunla danışıqlar aparmalıdır. Onu razı salmalıdır ki, bu ölkənin gündüzləri uzun, gecələri gödək olsun. Kim bunu bacarca, qızımı və taxt-tacımı ona verəcəm”.

Ölkə cavanları bir-birinə dəydilər. Qurşaq tutub savaşan kim, meydanda at çapıb şahə qaldıran kim, yayı çəkib oxu hədəfə tuşlayan kim. Hərə öz gücünə ətrafdakıları inandırmaq istəyirdi. Amma məsələ başqa idi. Güclü o kəs olacaqdı ki, o, gedib günəşlə danışa bilsin...

   Şahın bu fərmanından keçən bir-neçə gündə dünyalar gözəli şah qızı ağlamaqdan xəzan yarpağı kimi sapsarı saralmışdı. Axı onun sevdiyi gənc vardı və əgər bir başqası gedib Günəşi tapsa, onunla danışıqlar aparıb, ölkəyə üzün gündüzlər və qısa gecələr bəxş etsəydi, ona ərə getməli olacaqdı. O, bir neçə dəfə atasına gözyaşları içində yalvarmış, xahiş etmişdi ki, fərmandakı “Qızımı və taxt-tacımı ona verəcəm” cümləsindən “qızımı” sözünü çıxartsın, padşah razı olmamışdı:

  • Axı, ay qızım, sənin məqsədin nədir ki, məni məcbur edirsən fərmanımı

dəyişdirim? Sən onsuz da kimə isə ərə getməlisən. Niyə bu kəs, ölkəyə günəşi bəxş edən olmasın, bir başqası olsun? Mən fərmandan “Qızımı” sözünü çıxartsam, var-dövlətim əldən gedər, xəzinəm yadların əlində yağmalanar. Gəl daşı tök ətəyindən, saxla göz yaşlarını. Əllərini qaldır Allaha dua et, diyara bol günəş gətirəcək birinin tez bir zamanda peyda olacağı günü arzula...

  • Yox, ata, yox, mən bunu edə bilməyəcəm, ata...
  • O zaman, bağışla, qızım, mən də sənin xahişini rədd edirəm, əzizim...

Dünya görmüş padşah, qızının qəlbini üzən bu kədərin səbəbini soruşmadı... Qız da ona heç nə demədi. Gecələri sübhədək göz yaşı tökdü, dərd çəkdi. Axı atasına necə deyəydi ki, o, suçu oğlu Muradın dərdindən dəli-divanədir. Atası bunu ona bağışlayardımı? Heç vaxt...

   Ölkədəki öz gücünə inanan cavanların əksəriyyəti padşah qızına və taxt-tacına sahib olmaq niyyəti ilə Günəşi axtarmağa yollanır, qurda-quşa yem olur, uzaq-uzaq diyarlarda itib-batırdılar. Hələ ki, gedənlərin heç biri xoş xəbərlə geri dönməmiş, padşahın vəd etdiklərini qazana bilməmişdi.

  Günlərin bir günü padşah qızının yatdığı otağın pəncərəsi döyüldü. Qız o saat özünü pəncərəyə yetirdi. Murad idi:

  • Mən gedirəm, əzizim. Özünü qoru. Onu bil ki, Günəşi tapmamış geri

dönməyəcəm. Mən ya ölməliyəm, ya da səni qazanmalıyam.

Padşah qızı ağladı. O, sevdiyi oğlanın gedər-gəlməzə yollandığını yaxşı başa düşürdü. Əllərini onun əlindən çəkmədi. Gözlərinin içinə baxdı. Nəhayət özünü toplayıb dedi:

  • Get, Murad. Sevgimizin xatirinə. İnanıram ki, yurda işığı sən gətirəcəksən...

Murad ondan xatirə üçün nə isə istədi. Qız yaylığını Murada verdi və dedi:

  • Qoy bu yaylıq sənin istidə yelkənin, soyuqda yorğanın, darda köməyin,

çətində dayağın olsun. Günəşə aparan yolun olsun, vuran güclü qolun olsun...

qızın göz yaşları sel kim yaylığın üstünə ələndi və onların xəbəri olmadan yaylıq sehirləndi...

 Yaylığı ürəyinin üstünə qoyub Murad düşdü yolun ağına. Getdikcə getdi... Yollar onu apardıqca apardı. Qəfil yağışa düşən günü Murad gözlərinə inanmadı. Möcüzə baş verdi. Padşah qızının yaylığı səmaya qalxdı, Muradın başının üstündə çətir kimi açıldı... Sel kimi yağan yağışdan  bir damcı belə Muradın üstünə düşmədi... Sonra göyün üzü açıldı. Günəş şüaları almazlar kimi bərq vurdu... Yaylıq yerə endi. Muradın qarşısındakı çəməndə süfrə kimi açıldı. Bir göz qırpımında üstü naz-nemətlə doldu... Bu minvalla yaylıq Muradı hər bəladan qorudu: soyuqda isti kürkə çevrildi, istidə başının üstündə çətir oldu. Yaralarına məlhəm kimi sarıldı. Möcüzələr bir-birini əvəz etdi...

      Amma qəfil hadisə Muradı məyus etdi. Meşələr cəngəlliyə döndü. Yollar kəsildi. Murad gecəni gündüzə qatdı. Özünə yol açmaq üçün ağacları qırdı, kolları kəsdi, daş-kəsəyi daşıdı. Hər qaldırdığı daşın altından bir şahmar ilan çıxdı. Amma Murad qorxub dala çəkilmədi. Və bir səhər xəfif meh əsdi... Meşələr dəniz kimi dalğalandı. Zəmilərdə sünbüllər çıraq təki yandı. Qəfildən Murad özünü quş lələyi kimi yüngül hiss etdi... Gözünü açıb baxdı ki, havadadı. Yaylıq onu sehirli xalça kimi üstünə alıb uçurdurdu. Üzü günəşə doğru gedirdilər... Pambıq kimi buludların üzəri idə qeyri-adi bir səyahət idi. Gah soyuqdan keçirdilər, gah istidən. Müxtəlif planetlərin arasından sürətlə ötür, göy cismləri ilə qarşılaşırdılar. Gah qara-doluya düşürdülər, gah üstlərinə şeh ələnirdi. Göyqurşağının yeddi rəngindən keçəndə qarşılarına bir ağ işıq seli çıxdı. Yaylıq həmin selin izinə düşüb səmada süzməyə başladı. Getdikcə işıq artırdı. Sonra işıqla bərabər istilik də artdı. Dözmək olmurdu. Murad hiss etdi ki, işığın gücündən gözləri qaralır, huşu gedir başından. Elə bu vaxt yaylıq daha bərk dalğalandı... Muradın canına sərinlik yayıldı. Sonra yaylıq ətəklərini yığmağa başladı. Muradı dörd bir tərəfdən əhatə etdi, daha sonra soyudu, bərkidi və buza çevrildi. Murad bu buz yaylığın içində düz günəşə doğru uçdu. Nə buz əridi, nə də Murad  günəşin istisini hiss etdi. Mürad bədənində ilıq hərarıt hiss etdi. Yaz yağışının ətri gəldi. Sonra yaylığın içi yağışla doldu. Murad diqqətlə yağışa baxdı. Göydən ərinmiş qızıl yağırdı. Damcılar şəfəqlənir, uçuşur, gəlib yaylığın içinə dolurdular. Artıq Murad boğazınadək qızılın içində idi... Bir azdan boğula bilərdi. O qışqırmağa, əl-qol atmağa başladı... Günəş onun səsini eşitdi. Bir neçə dəfə şəfəqlərini yığıb-açdı. Sonra bir pəri göründü. Sanki yağan o qızıl yağışın damlalarından yarnmışdı. Pəri Murada dedi:

– Günəşə artıq milyonlarla ildir ki, heç bir canlı sənin qədər yaxın gələ bilməyib. Kim gəlsə, Günəşin istisi onu yandırıb kül edərdi. Amma sən gəldin. Səni padşah qızının böyük sevgisi qorudu. Get, Murad, bundan sonra sənin ölkən uzun və günəşli gündüzlər diyarına çevriləcək... yaylığın içinə yağan qızıl yağış payı isə Günəşin sənə hədiyyəsidir...

Pəri bir göz qırpımında yox oldu. Murad qızıl yağışlardan yaranmış pərinin ardınca bir xeyli baxdı... Sonra geri döndü. İndi o, yer üzünün bütün padşahlarından daha zəngin idi. Ən böyük var-dövləti isə padşah qızının sevgisi idi...

Uşaqlar yatmışdı. Nənə bir-bir onların üstünü örtdü. Adanın qolları üstə yatan Melissaya baxıb gülümsədi:

  • Sən hələ yatmamısan?

  Melissa nənəyə təşəkkür etmək istədi. Bu gecə onun danışdığı nağıl Melissaya bir həqiqəti sübut etmişdi:”Sevgidən ölməzlik qazanmaq həqiqətini”. Melissa bütün çətinliklərdən keçərək yaşadığı üçün qəlbindəki insanlara olan böyük sevgiyə minnətdar idi...

 

                                    19-cu hissə

   Ata xəstələnmişdi... Evdə hamının kefi pozulmuşdu. Təcili ürək  əməliyyatı olunmalıydı. Amma əməliyyatı eləmək üçün pul yox idi. Evdə olan bütün pulu üst-üstə qoyanda əməliyyata bəs etmirdi. Üstəgəl ailənin dolanışığı üçün də vəsait olmalıydı axı... Nənə ilə baba əllərindən gələni edirdilər. Artıq gündə beş dəfə həyətdəki təndir qalanır, bişən çörəklər satılırdı. Amma yenə də lazım olan vəsait toplanmırdı. Atanın vəziyyəti getdikcə ağırlaşırdı. O, artıq çətin nəfəs alır, heç bir iş görə bilmirdi. İdarə etdiyi furqonlu motosikleti neçə gün idi ki, durduğu yerdən tərpənmirdi. Ada hər gün Melissanı qucağına alıb motosikletin yanına gəlir, onun ağır qapılarını açır və deyirdi:

– Darıxırsan, hə. Qorxma, atam sağalacaq. Sonra yenə də hər gün səni sürüb gedəcək...

   Melissa bu söhbəti dinləyəndə Adaya ürəyi yanırdı. Ona necə kömək edə bilərdi axı. Melissa sadəcə bir gəlincik idi. Heç yerdə işləyə, pul qazana bilməzdi. Adaya köməyi yalnız ona bərk-bərk sığınmaqdan savayı başqa nə ola bilərdi axı?!

Amma, sən demə, əslində heç də belə deyilmiş. Melissa Adaya, daha doğrusu, bu ailəyə kömək etdi, özü də necə lazımdır. O, özü də etdiyi yaxşılığa mat qaldı. Bu gözlənilməz bir yaxşılıq oldu...

   Ada Melissanı qucağında tutub, bir-bir otaqların qapısını açıb-örtürdü. Deyirdi ki, Melissa,  mən artıq böyümüşəm. Gələn il məktəbə gedəcəm. Onda səni kimi yanında qoyacam?! Deməli, sən nə etməlisən, Melissa? Hə de görüm. Bilmədin. Sən uşaq bağçasına getməlisən. Ona görə də indi sənə sağlamlıq kağızı düzəltməliyik. Bütün həkimlər sənə baxıb deməlidirlər:”Bu gəlincik tam sağlamdır və bağçaya gedə bilər”.

Ada bir-bir otaqlara salıb onu həkim müayinəsindən keçirirdi. Bütün otaqlarda da həkim özü olurdu. Bir otaqda cərrah olurdu:

– Gəl-gəl, sən nə yaxşı qızsan. Adın nədir? Melissa... Ay, nə qəşəng adın var... İndi düz dayan, baxım görüm onurğan əyri deyil ki. Yooo yaxşıdır. Dümdüz. Bəs ayağın. Baxım pəncənə.. Ay sağ ol, qızım. Yastıayaqlıq da yoxdur... Sən bağçaya gedə bilərsən.

Başqa bir otaqda göz həkimi:

– Gözlərin gözəldir, Melissa. Divarda asılmış lövhəyə yaxşı bax. Orada nə görürsən? Birinci sırada.

Sonra Melissanın əvəzində özü zəif səslə deyirdi:

– Ulduz, çiçək, böcək...

– Ay sağ ol, Melissa. Doğrudur. Düz tapdın. Bağçaya gedə bilərsən. Sağlamsan.

Diş həkiminin otağında Ada özü-özündən qorxurdu:

– Bax Melissa. Həkimin dişlərinə bax. Görürsən, heç birinə qurd düşməyib. Görürsən, Melissa, həkimin dişləri necə sağlamdır. İndi sən aç ağzını baxım. Böyük aç, lap böyük. Aaaa... de. Dişlərinə yaxşı qulluq et, Melissa. Mənə elə gəlir ki, sən onları fırçalamırsan. Düz deyirəm, ya yox...

Sonra terapevtin otağına girdilər. Ada qulağına nə isə taxdı. Melissanı uzandırıb qulağındakının bir ucunu onun sinəsinə qoydu. Diqqətlə qulaq asmağa başladı:

– Nəfəs al. Nəfəsini saxla. Nəfəs ver. Bax belə... Sinəndə xışıltı var. Soyuqlamısan. – Sonra əlindəkini Melissanın sinəsində başqa yerə qoydu. Qoyduğu yerdə nə isə taqqıldadı. Bunu Melissa özü də hiss etdi. Nə olduğunu bir xeyli düşündü. Bu arada Ada onun sinəsində olan səsə görə rentgenə aparmağı qərara aldı. Rentgen Adanın düşüncəsinə görə otaqda olmamalıydı. Ada öz düşündüyünə onu da əmin etmək fikrində idi. – Sənin sinəndə nə isə tıqqıldayır, Melissa. Bu çox təhlükəli ola bilər. Ona görə də mütləq rentgenə düşməlisən. Mənim qoluma mantu qoyanda azca şişmişdi. Anam məni rentgenə apardı. Mən də sənin ananam. Hə, Melissa? – Melissanın cavabını gözləmədən əlavə etdi. – İndi mən də səni rentgenə aparacam.

   Ada Melissanı götürüb həyətə çıxdı. Həyəcanlı idi. Axı o nə idi Melissanın sinəsində taqqıldayırdı elə:” Kaş xəstə olmasın mənim Melissam”, – deyə-deyə həyətə düşdü. Günəş adamı yandırırdı. Yaz günü havalar sərin olardı, adətən, amma çox qəribə bir istilik vardı bayırda. Həyətin tən ortasına gəldi. Günəş şüalarının gur düşdüyü yeri təxmini təyin etdi özü üçün.

– Hə Melissa, bax bu günəş rentgenidir. Günəşə tutub baxacam səni. Bütün bədənində nə var görsənəcək.

 Melissanı yuxarı qaldırdı. Günəşə tutub gözlərini qıydı. Diqqətlə baxdı. Doğrudan da, Melissanın sinəsində iki yumru qara ləkə vardı. Melissanı günəşdən çəkib barmaqları ilə qara ləkələri gördüyü yeri sıxdı:

  • Can, can, can... Ağrıyır? Bərk ağrıyır, hə, Melissa?

Melissa təbii ki, heç nə demədi. Amma sevincindən az qaldı ki, uçub nənə danışdığı nağıldakı kimi düz Günəşin yanına getsin. Yadına düşmüşdü sinəsindəki qara ləkələr nə idi elə. Qızıl pullar. Boynunun sökük yerindən Totunun sinəsinə saldığı qızıl pullar. Bundan böyük xoşbəxtlik ola bilməzdi. Melissa özü də bilmədən bu ailənin köməyinə çatmışdı. Atanın əməliyyatı üçün bu iki qızıl pul göydəndüşmə idi.

Adanın səsinə Əzizə ilə Fərid də gəlmişdi. Ada günəşə tutub Melissanın sinəsindəki qara ləkələri onlara göstərirdi:

– Bax burdadır. Görürsünüz. Fərid, elə basma da barmağını, incidir axı onu. Yazıq Melissa.

Uşaqları Melissanın taleyi çox narahat edirdi. Əzizə böyük bacı kimi bu məsələni həll etməyi özünə borc bildi. Təklifi də bu oldu ki, aparaq nənə baxsın. Ada da razılaşdı. Nənə təndirin külünü təmizləyirdi ki, od salsın. Uşaqların yaxınlaşdığını görüb əl saxladı:

  • Yaxın gəlməyin. Yüz dəfə demişəm sizə, təndirin ətrafında dolanmayın.

Gedin başqa yerdə oynayın.

Əzizə nənəni başa salmağa çalışdı:

  • Nənə, hirslənmə. Ada Melissanın sinəsində iki qara yumru ləkə tapıb.

Nənənin hirsi soyudu:

– Başa düşmədim. Qara yumru ləkə nədir elə?

Ada:

– Hə, nənə, düz deyir. Özüm baxmışam.

Nənə başını təndirdən qaldırdı. Əllərini önlüyünə silib, Melissanı Adanın əlindən aldı. O tərəf bu tərəfinə baxdı. Gözünə bir şey dəymədi. Ada əli ilə Melissanın sinəsindəki bir nöqtəni göstərdi:

– Nənə, əlini bura vur. Amma yavaş ol, ağrıdır.

Nənə Ada dediyi yeri iki barmağının arasında sıxdı. Doğrudan da, orda nə isə var idi. Nə idisə, sərt bir şey idi:

  • Hə düz deyirsən. Nə isə var burda.

Uşaqlar həyəcanlı idilər. Nənə Melissanı götürüb həyətin ortasında ayaqları torpağa basdırılmış dəmir masanın yanına gəldi. Oturdu:

– Əzizə, get qızım, mənim eynəyimi gətir.

Eynəklə baxanda hər şey aydın oldu. Daha doğrusu, nənə belə nəticəyə gəldi ki, Melissanın sinəsində iki dənə qəpik var. Qəpiklərin hardan düşdüyü, orada necə peyda olduqları nənəni heç maraqlandırmadı. Sadəcə, o məsləhət gördü ki, qəpiklər yerindəcə qalsın. Heç kəs əl vurmasın.

– Allah bilir nə vaxtdan ordadırlar. İndiyəcən Melissaya mane olmayıblarsa, qoy qalsınlar yerlərində.

Amma Ada başqa cür düşünürdü:

  • Yox nənə, nə olar, çıxart da onları. Xahiş edirəm. Onlar Melissanı

incidəcək. Mən bilirəm də. Mütləq incidəcək.

   Nənənin işi çox idi. Həddindən artıq çox. Bir tərəfdən də atanın əməliyyatı məsələsini salmışdı ürəyinə. Hətta deyim ki, Melissanın qəpikləri ilə məşğul olmağa həvəsi belə yox idi. Amma Adanı ağlatmaq istəmədi. Bütün işlərini təxirə salmağa qərar verdi. Əgər bu qəpiklər Adanı narahat edirsə, çıxarılmalıdır. Hərə bir şeyi gətirməyə getdi. Fərid qayçı, Əzizə iynə-sap. Ada isə Melissanı əlindən yerə qoymurdu:

  • Nənə, mən tutaram, sən çıxardarsan, hə. Qoy mənim qucağımda olsun. Onda çox ağrımaz. Yazıqdır axı.

Nənə razılaşdı. Elə Adanın qucağındaca Melissanın boynunun altından tikişləri azca sökdü. Sonra qayçının ucu ilə qəpikləri ehmalca irəli itələdi. İki qızıl pul cingilti ilə masanın üstünə düşüb diyirləndi... Hamı təəccüblə düşən pullara baxdı. Uşaqlar bunun nə demək olduğunu o saat anlamasalar da, nənə gördüyünə mat qalmışdı. O pulları götürdü, ovcunun içində o tərəf bu tərəfə çevirdi və dedi:

– İki onluq qızıl... Bunu bu körpələrə Allah göndərdi yəqin ki... Atalarını xilas etmək üçün...

    Ada deməyə söz tapmırdı. Nəinki Ada, heç nənə də, Əzizə də, yeri gəldi gəlmədi danışmağı sevən Fərid də. Nənə sakitcə iynəni sapladı. Ehtiyatla Melissanın boynunun altındakı kəsilmiş tikiş yerlərini tikib səliqəyə saldı. Hətta Adaya verəndə Melissanın üzündən də öpdü. Bu, bütün ailənin ona olan təşəkkürü idi...

Həmin gün nənənin danışdığı gecə nağılı qızıl pullar haqqında oldu. Uşaqların yataq otağına girən nənə bu gecə nağılını danışmazdan əvvəl dedi:

– Uşaqlar, yaxşılıq etmək elə gözəl bir hisdir ki, onu yaşamaq hər kəsə nəsib olmur. Bu gün mən bir daha əmin oldum ki, hər kəs yaxşılıq edə bilər, canlı və cansız olmağından asılı olmayaraq. Əslində, Melissa adicə bir gəlincikdir. Amma bu gün onun etdiyi yaxşılıq uzun illər boyu bu ailədə xatırlanacaq. Melissa atamızın həyatını xilas etdi. Özü də bir həyat qazandı. Yaxşılıq edə bilən gəlincik həyatı. Bu gecəki nağılımızı məhz Melissanın şərəfinə danışıram. Yapon nağılıdır.

    Hamı Melissanın şərəfinə danışılan nağılı həyəcanla gözlədi. Nəhayət nənənin həzin səsi eşidildi:

                              Düyü unundan kökələr

                                         

    Biri  vardı, biri yox. Bir qoca nənəylə baba vardı. Onlar bütün günü işləyər, güc-bəla ilə bir qarın çörəkpulu qazanardılar. Günlərin bir günü baba meşəyə  çırpı gətirməyə getdi. Elə bir az çırpı yığmışdı ki, qulağına qarmaqarışıq səslər gəldi:

Al gəldi... Al... Sənin mənə gücün çatmaz.

Mən... Vuraram dəyərsən yerə. Al, al...

Baba ətrafa boylandı. Heç kəs yox idi. Bəs onda bu səs haradan gəlirdi?

Sonra otların tərpəndiyini hiss etdi. Ora yaxınlaşdı. Otların arasında iki siçan döyüşürdü. Sumaçı siçanlardan biri arıq idi, biri kök. Kök siçan arıqdan güclü idi. Zərbələri daha qüvvətli idi. Arıq siçanın ona zərbə vurmağa gücü çatmırdı. Baba siçanların ikisini də tanıdı. Arıq onların evinin siçanı idi. Kök qonşudakı dövlətli evin.

  Baba çırpı şələsini çiyninə alıb evə gəldi. Meşədə şahidi olduğu hadisəni nənəyə danışıb dedi:

Nəsə bir tədbir tökmək lazımdır. Bizim evdə yaşayan siçan çox zəifdir. Bəlkə düyü unundan bir kökə bişirəsən, qoyaq yuvasının qabağına, götürüb yesin. Bir az ətə-qana gəlsin.

Nənə razılaşdı. Kisənin dibində qalmış bir ovuc undan kökə bişirdi. Kökəni siçanın yuvasının ağzına qoyub yatdılar. Səhər yuxudan durub gördulər ki, kökə yoxdur.

       Axşamüstü baba yenə də meşəyə çırpı gətirməyə yollandı. O yerə çatanda siçanlar yadına düşdü. Boylandı. Yaxınlıqdakı otlar tərpənirdi:

Al gəldi. Cavab ver görüm necə verirsən. Al...

Dayan. Elə vurma... yavaş ol.

Bu dəfə vuran arıq siçan idi. Kök siçan ona güc gələ bilmirdi. Sonra baba onların arasında gedən söhbəti eşitdi:

Axı dünən sən gücsüz və zəif idin. Nə oldu birdən-birə belə qüvvətləndin?!

Dünən sahibim yuvamın ağzına düyü unundan bişirilmiş ləzzətli kökə qoymuşdu. Yedim gücləndim.

Düyü unundan... dadlı olar. Mən də istəyirəm.Pişik ləzzətlə dodaqlarını yaladı.  Olar, axşam mən də gəlim kökə yeməyə?!

Yox, dostum, mən sənə söz verə bilmərəm. Çünki sahiblərim çox kasıbdırlar. Onların iki siçan yemləməyə gücləri çatmaz.

Sonra siçanlar hərəsi bir daşın üstündə oturdu. Kök siçanı düyü unundan bişirilmiş kökə yemək həvəsi rahat buraxmırdı. Nəhayət, o dedi:

 Qulaq as, gör nə deyirəm. Mənim sahibimin pulu çoxdur. Hər gecə mən sənə bir qızıl pul gətirim, əvəzində sən mənə bir düyü kökəsi ver.

Arıq siçan razılaşdı.

Baba siçanların söhbətini eşidib tez evə qayıtdı. Əhvalatı nənəyə danışdı. Qərara aldılar ki, bu gecə siçan yuvasının ağzına iki kökə qoysunlar. Nənə qonşudan borc aldığı düyü unundan ləzzətli kökələr bişirdi. Sönra siçanların hərəsinə bir dənə qırmızı döyüş kəməri tikib kökələrlə birlikdə yuvanın girəcəyinə qoydu. Axşam kök siçan gəldi. Qızıl pulu verib  kökənin birini aldı. Yeyib doyandan sonra kəməri belinə bağladı.  Səhəri gün baba belinə qırmızı kəmər bağlamış siçanların suma döyüşünü seyr etdi və onların söhbətini eşıtdi:

Kökə ləzzətli idi. Axşam yenə gələcəyəm.

Gəl, amma qızıl pul gətirməyi unutma!

   O gündən nənə hər səhər düyü unundan iki yupymru qıpqırmızı kökə bişirdi. Hər axşam siçanlar kökələri yeyib, əvəzində nənənin yastığının altına bir qızıl pul qoydular. Nənəylə baba dövlətli oldular, siçanlar isə tox.

 

                                   20-ci hissə

 

   Günlər elə sürətlə keçirdi ki... Melissanın qızıl pulları ailə üçün əməlli-başlı xilas yolu olmuşdu. Artıq ata sağalmışdı. Rahat nəfəs alır, yol gedəndə tövşümürdü. Uşaqlar da xoşbəxt idilər. Daha atanın həyatı üçün heç bir təhlükə yox idi. Sabahdan furqonlu motosiklet işə düşəcəkdi. Amma hələ ki, onun furqonunda Ada özünə evcik qurmuşdu. Melissanı da oturtmuşdu evciyin başında. Kiçik plastmas oyuncaq qazanında nə isə bişirir, fasiləsiz qarışdırır və danışırdı:

  • Can, acmısan, Melissa, yemək indicə hazır olacaq. Bir az döz. Dözə

biləcəksən?

  Melissa Adanın ot, yarpaq və kiçik çınqıl daşlarından bişirdiyi yeməyə maraqla baxırdı. Hətta hərdən ağzında onun dadını belə hiss edirdi. Ada bərk məşğul idi. Nənə təndirə yapdığı çörəkləri bir-bir çəkir, qızardır, kənarlarının külünü silib teştə yığırdı. Ada da dayanmadan yeməyinə əlavələr edirdi:

  • Bəlkə, bir az da ət əlavə edim. Hə Melissa, dadlı olsun da.

Ada ət əvəzinə bir neçə çınqılı qazana atdı.

Sonra dadına baxırmış kimi bir qaşıq götürüb ağzına yaxınlaşdırdı:

  • Dadı əladır. Bəh, bəh, bəh. Al sən də bax. Yaxşıdır, hə?

Nənə çörəkləri bişirib qurtardı. Döşəkçəsini və çörəklərin altına sərdiyi süfrəni götürüb çırpdı.  Qatlayıb yığışdırdı. Teşti götürüb evə yollandı. Bu arada Ada da xörəyinin hazır olduğunu dedi:

  • Bişib. Süfrəni hazırlamışam. Gedim bir az çörək gətirim, yeyək.

Ada nimçələri düzmüşdü. Çəngəl bıçaqları da qoymuşdu. Bircə çörək çatmırdı. Qız furqondan yerə atıldı. Balaca ayaqlarındakı başmaqlar hərəsi bir tərəfə düşdü. Ada tez onları tapıb geyindi. Qaça-qaça evə getdi. Elə bil onun getməyini gözləyirmiş kimi bir leylək uçub qondu furqonun kənarına, əvvəlcə mat-məəttəl Adanın oyncaqlarına baxdı: plastmas nimçələr, qaşıq və çəngəllər, içi ot, çınqıl dolu qazan, rəngli şüşələr, bir-neçə şəkilli kitab, rəngli karandaşlar və Melissa... Melissaya baxan leylək gözünü ondan çəkmədi... Dayandı, bir qədər boylandı, azca duruxdu və qəfildən Melissanın çəhrayı saçlarından yapışıb havaya qalxdı. Bu o anda baş verdi ki, Ada əlində çörək qaça-qaça furqona yaxınlaşırdı. Amma leylək artıq havada idi. Arxada Adanın qışqırıqları qaldı:”Melissaaaaaa...” Leyləklər isə götürdüklərini geri verməyi xoşlamazlar ki. Leylək göyün üzündə idi. Amma hələ də qulağına Adanın səsi və hönkürtüsü gəlirdi:”Melissaaaaaa...”

 

                                                         21-ci hissə

  

   Leylək bir xeyli fasilələrlə uçdu. Əvvəlcə bir ot tayasının başına qondu. Melissanı sapsarı quru otun üstünə qoydu. Diqqətlə baxdı. Dimdiyi ilə o tərəf bu tərəfə çevirdi. Sonra dinməz-söyləməz yenidən onun çəhrayı saçlarından tutub havaya qalxdı. Yerdəki insanlar və evlər getdikcə bapbalaca olurdu. Adanın səsi də daha eşidilmirdi. Amma Melissa əmin idi ki, Ada hələ də ağlayır. Onun səsini kəsə bilmirlər. Amma bununla belə Leyləyi günahlandırmağa cəsarət etmirdi. Hər bir leyləyin öz balalarına oynatmaq üçün bir gəlincik əldəetmə haqqı yəqin ki, vardı. Düzdür, bu yolla yox. Bu əməlli-başlı qarət idi. Ada cəmi bir neçə dəqiqəlik öz evciyini tərk edib getmişdi. İcazəsiz-filansız Leylək onun evciyinə “hücüm etmiş” və sevimli Melissasını dimdiyinə alıb qaçmışdı. Amma başqa bir tərəfdən də Leylək nə etməliydi?! Axı bütün başqa canlılar insanlar kimi şanslı deyildilər. Yəni ki, ilan, qurbağa, fil, balina və yaxud leylək mağazaya gedib deyə bilməzdi ki:”Xanım, zəhmət olmasa, o çəhrayısaç gəlinciyi verin mənə. Mənim qızımın və yaxud oğlumun gəlinciyi yoxdur”. Elə ona görə də bu qarət və oğurluq məsələsini heyvanlara da aid edənlər bir qədər ehtiyatlı olmalı idilər ki, heyvanların haqqına girməsinlər. Nə isə, bütün bunlar, əlbəttə ki, Melissanın fikirləri idi. Amma Melissa hazırda Ada üçün çox darıxırdı. Qarşı-qarşıya oturub onun o plastmas qazanında bişən yeməkdən yedikləri xoşbəxt anlarını gözü önünə gətirir və kədərlənirdi. Bilmirdi ki, onu dimdiyinə alıb aparan Leyləyi günahlandırsın, ya yox. Axı Səmən xala da Melissanı götürüb öz balalarına gətirmişdi. Leylək də onu götürüb öz balalarına aparır. Melissa bu iki ananı Qaraçının evində yaşayan atılmış uşaqların anaları ilə müqayisə edirdi.  Onlar necə olmuşdu ki, Leylək qədər öz balalarını sevə bilməmişdilər. Melissa bu məsələlər haqqında çox düşünmüşdü. Hələ Qaraçının evində olarkən, o küçə uşaqlarının əzab və işgəncə dolu həyatını seyr edərkən. Amma ilk dəfə idi ki, bu haqda havada, həm də leylək dimdiyində düşünürdü...

    Onlar bir xeyli uçdular... Gəlib yaraşıqlı bir evin ətrafında dövrə vurdular. Leylək bir az aşağı endi, sonra qəfildən sürət toplayıb üzüyuxarı milləndi. Uçub hündür elektrik dirəyinin başında qurulmuş böyük, səliqəli yuvaya endi. Yuva üst-üstə qalaqlanmış ağac budaqlarından qurulmuşdu. Mərkəzinə ot döşənmişdi. Otun arası lələklərlə dolu idi. Yəqin ki, yuva isti və yumşaq olsun deyə.

     Leylək balaları onları görən kimi hərəkətə gəldilər. Civildəşdilər, qanadlarını qabartdılar, lələklərini daradılar. Leylək Melissanı tən ortaya qoydu. Bu o demək idi ki, üçünüz də oynadın. Balalar Melissaya o qədər də əhəmiyyət vermədilər. Dimdiklərini açıb analarından yem istədilər. Leylək sanki bir qədər peşman oldu. Melissanı dimdiyinə götürüb yenidən ortaya qoydu, yəni ki:” Ay bala, nə qədər yemək-içmək olar, insan balaları gəlinciklərlə, kitab-dəftərlə o qədər canbirqəllbdə olurlar ki, başlayırlar dünyanı idarə etməyə. Siz də bir fikir verin də...”. Ana leyləyin bu hərəkətindən sonra balalar sanki ayıldılar. Qanadlarını qaldırıb Melissanın boynuna, boğazına çırpdılar. Dimdik atdılar, ayaqları ilə itələdilər. Leylək balalarının da oynama üsulu bu idi yəqin ki... Ana leylək onların başının qarışdığını görüb uçub getdi. Bu dəfə mütləq yem dalınca. Ana leylək gedən kimi yuvanın çırpıları arasından cürbəcür balaca quşlar çıxdılar. Xırda-xırda əl boyda yuvalardan. Sərçələr, dolaşalar, sığırçınlar... Melissa leylək ailəsinin qonaqpərvərliyinə lap heyran qaldı. Onlar başlarını leylək balalarının o tərəf bu tərəfindən uzadıb Melissanı dimdikləyir, çimdikləyirdilər. Melissanın gah gülməyi, gah da ağlamağı gəlirdi. Başqa quşun yuvasında bəlkə də rahat yaşamaq olardı. Amma leylək yuvası çox qələbəlik, gəldi-getdi, qonaqlı-qaralı idi.

 

 

                                          22-ci hissə

     

    Melissa leylək yuvasında ilk gecəni yaşayırdı. Qəribə hiss idi. Başının üstündə dam yox idi. Qaranlıq, aylı-ulduzlu səma. Başqa heç nə. Melissa elə bil bu həyatı sevməyə də başladı. Amma hərdən belə düşüncələri oldu:”Quşlar damsız evlərdə yaşayırlar. Küçə uşaqları kimi. Amma onların yuvası var. Mikanln və onun dostlarının isə yeri küçələrdir. İstiliksiz, qayğısız, müdafiəsiz küçələr...” Mikanın və dostlarının həyatı ilə Adanın ailəsinin  həyatını müqayisə edəndə Melissa balalarına yuva qurmağı bacaran valideynlərə təşəkkür etmək istəyirdi. Bu yuvanın sahibləri ata və ana leyləklərə də.

   Yarasaların səsi gəlirdi. Qara-qara kölgələri o tərəf-bu tərəfə şütüyürdü. Fasilələrlə gah ata, gah da ana leylək başını qaldırır, ayağa durur və gözətçi budkası kimi gözlərini səs gələn tərəfə zilləyir, təhlükə olmadığına əmin olandan sonra yuxuya gedirdilər. Melissa isə yata bilmirdi. Səmaya və ulduzlara baxmaqdan zövq alırdı. Göydə nə isə işıqlı bir nöqtə sürətlə irəliləyirdi. Melissa diqqətlə baxıb onun təyyarə olduğunu anladı. Təyyarədə uçub bu ölkəyə gəldiyi günü xatırladı. Sözün düzü, heç də peşman deyildi. Günəşli və isti ölkədən. İnsanları xeyirxah və qonaqsevən. Amma yadına yenə də qoca kuklaçı qadın düşdü. Onun qayğıkeş əlləri və həzin səsi. Və Melissanı yuxu apardı...

  • Tez ol, ana, ana, leylək düşdü... Ana...

Melissa gözlərini açdı. Səs aşağıdan gəlirdi. Uşaq səsiydi. O ağlayır, qışqırırdı.

  • Ana, Leylək düşdü... Tez gəl. Onu tok vurdu deyəsən...

Yuvadakılar da narahat idilər. Ana leylək qanadlarını çırpır və qəribə səslər çıxardırdı. Həyəcanlı balalar özlərini yuvanın o tərəf bu tərəfinə atır, analarına sığınmağa çalışırdılar. Sərçələr, dolaşalar, sığırçınlar yuvanın müxtəlif mərtəbələırində dayanıb səs-səsə vermişdilər. O çubuqdan bu çubuğa tullanır, yuvalarına sığındıqları mehriban ailənin köməyinə nə cür çatacaqlarını bilmirdilər.

Aşağıdakı səslər çoxaldı. Kimsə təşviş içində dedi:

  • Qorxma, oğlum, qorxma. Heç nə olmaz leyləyə.... Bax, bax, o sağdır. Ağlama balam, mən bu saat onu həkimə çatdıracam.

Səs Melissaya o qədər doğma gəldi ki, az qaldı bu səsin sahibini görmək üçün özünü yuvadan atsın. Kim idi bu?

Aşağıda maşın mühərrikinin səsi gəldi:

–Bax, balam, götürdüm. İndi qoyacam maşına. Çatdıracam veterinara. Quşların öz həkimi var. Veterinar mütləq onu sağaldacaq... Sənə söz verirəm.

Maşın həyətdən çıxdı. Ana leylək də qanadlanıb havaya qalxdı. Maşının üstü ilə uçmağa başladı. Melissa hələ də eşitdiyi səsin təsiri altında idi. Və baş verən bu hadisə... Ata leylək elektrik naqilinə toxunmuşdu. Amma Melissa düşünürdü ki, o sağalacaq. Ona elə gəlirdi ki, bu yuvanın sahibləri bütün bəlalrdan qorunacaqlar. Çünki onlar olduqca mərhəmətli idilər. Bu qədər quşa sığınacaq vermişdilər. Daşıyıb gətirdikləri yemin böyük bir hissəsi bu yuvaya sığınanlara çatırdı. Bu yaxşılıqların bir əvəzi olmalı idi axı... Ağır və həyəcanlı dəqiqələr bir birini əvəz edirdi. Aşağıda iki uşaq danışırdı:

  • Leylək düşəndə sən gördün?
  • Hə həyətdəydim. Bir də gördüm naqillərdən qığılcımlar qalxdı. Və leylək daş kimi düşdü yerə. Anam deyir sağalacaq.
  • Bəlkə də...
  • Bəlkə demə. Sağalacaq. Onun yəqin yuvada balaları da var.
  • Yəqin... Bilmirəm.
  • Onlar bütün günü yuvaya yem daşıyırlar... Deməli balaları var...

Sonra maşın uğultusu gəldi:

         – Anam gəldi...

Uşaqların səsi Melissanı da həyəcanlandırdı. Leylək balaları da civildəşdi.

Yenə həmən doğma səs eşidildi:

  • Leylək sağdır, oğlum. Amma qəza keçirib. Halsızdır. Bir də ki...
  • Hə, ana, bir də nə...
  • Yerə elə çırpılıb ki, ayağı sınıb.
  • Ayağı? Ana...
  • Nə etmək olar. Əsas odur ki, o sağdır. Və veterinar ona lazım olan tibbi yardımı göstərib. Biz də qulluq edəcəyik sağalsın.

Biz qədər sakitlik oldu. Sonra yenidən oğlanın səsi eşidildi:

  • Ana, səndən bir xahiş etmək olar.
  • Əlbəttə olar, oğlum.
  • Ana, leylək yuvasını başqa yerə köçürdək. Təhlükəsiz yerə. Elektrik naqillərinin altında yaçamasınlar...

Ananın Melissanı həyəcanlandıran səsi eşidildi:

– Düz deyirsən. Mütləq lazımdı. Gərək bunu çoxdan edəydik. Onda bu hadisə də baş verməzdi. Yaxşı oğlum, sabah ataya deyərik bənna çağırsın. Həyətimizin təhlükəsiz yerində onlara bir qüllə hördürərik kərpiçdən. Və yuvanı köçürdərik onun üstünə.

Onlar evə keçdilər. Səslər kəsildi. Ana Leylək yuvaya endi. Başını ortaya uzatdı balaları onu qucaqladı. Melissa həmin o doğma səsin kimə aid olduğunu düşündü. Bütün həyatını göz önündən keçirdi. Aradı, axtardı. Gəldiyi nəticədən bütün bədəni əsdi. Hətta gəlincik olmasa, gözləri də yaşara bilərdi. Bəlkə də yaşardı. Yəni ki, gözləri yaşarıncayadək kövrəldi. Və ana leyləyin ortaya uşanmış başı onun yanağına söykəndi. Melissa hər şeyi unutdu. İndi əsas məsələ bu ailənin qeydinə qalmaq, onlara dayaq olmaq idi. Və Melissa da bunu hamıdan yaxşı bacarırdı...

                                            23-cü hissə

 

– Ana, leylək yuvasını bu gün köçürdəcəyik?

  • Hə oğlum, axşamüstü. İşdən sonra...

Melissa bu söhbəti eşitdi. Deməli, bu axşam... Leylək ailəsi təhlükədən uzaqlaşacaqdı. Və Melissa nəhayət ki, o səsin sahibini görəcəkdi...

Saatlar keçmirdi. Gün Melissaya o qədər uzun gəlirdi ki. Melissaya və o yaraşıqlı evdə yaşayan oğlana və qıza.

–Anam gec gəldi...

  • Gec deyil. Həmişə bu vaxt gəlirlər... İndi biz gözləyirik axı... Ona görə bizə geç gəlir...

Ana ilə ata gəlmişdi. Özü də tək yox. Maşının ardınca böyük qaldırıcı kran gəlirdi. Sarı, əzəmətli.

Qaldırıcı krandan iki nəfər düşdü. Başlarında dəmir papaq, əyinlərində elə kran rəngdə sarı xidməti kombinezon.

  • Son dərəcə ehtiyatlı olmalısız. Elə etməliyik ki, quşlar niyyətimizin xeyirxah olduğuna inansınlar. Yoxsa onlar yuvanı atıb gedə bilərlər.

    Ata ilə ana bir neçə qaldırıcı krana yaxınlaşmış, kranı idarə edənlərin geyiminə, hərəkətlərinə, danışıq tərzinə diqqət yetirmiş, bu insanların quşlara necə təsir göstərəcəyini təxmin etmişdilər. Nəhayət, indi gətirdikləri krandakıları bu işi yerinə yetirmək üçün uyğun hesab etmişdilər. Üzügülər və mehriban gənc oğlan, orta yaşlarında, saçları vaxtından əvvəl ağarmış təsiri bağışlayan gombul kişi. Kran maşınını elektrik dirəyinin yanında saxladılar. Kran qalxdı. Düz yuvanın yanında dayandı. Gənc oğlan kranın çalovunda idi. Gömbul kişi kranı idarə edirdi. Oğlanın işarəsi ilə işləyirdi. Kran ehtiyatla yuvaya yaxınlaşdı. Gənc əvvəlcə gülümsündü. Sonra başını irəli uzadıb əllərini yuvaya doğru uzatdı. Ana leylək yuvada yox idi. Balalar və yuvanın digər sakinləri ağız-ağıza vermişdilər. Gənc yuvanı götürməzdən əvvəl balaları götürməli və aşağı endirməli idi. Qalan sakinlər   – sərçələr, dolaşalar, sığırçınlar olduqca cəld və hərəkətli idilər. Onlar gənci görən kimi uçub dağılışdəılar. Yuvada üç bala və Melissa qalmışdı. Gənc ehtiyatla, yüngülcə fit çala-çala balaları götürüb əlindəki səbətə qoydu. Sonra üzüaşağı qışqırdı:

  • Burada gəlincik də var... – Yerdəkilər onu eşitmədi. – Eheyyyy... Sizinləyəm. Deyirəm ki, burada gəlincik də var. Götürüm onu da?

Yerdəkilər təəccübləndilər:

  • Nə, gəlincik?

Oğlanla qız hərəkətə gəldilər:

–Ana, quşların da gəlinciyi olur ki?

Ana təəccübünü gizlətmədi:

  • İlk dəfədir eşidirəm... Yəqin olurmuş. Sonra uzuyuxarı dedi. – Götür, əlbəttə, götür. Quşların gəlinciyini də götür, – dedi.

Oğlan fit çala-çala Melissanı götürdü. Çevirib o tərəf bu tərəfinə baxdı. Və dedi:

  • Sağ olun quşlar. Yaxşı zövqünüz var. Qəşəng gəlincikdir...

Öğlanın işarəsi ilə gombul kişi kranın çalovuşunu aşağı endirdi. Hamı çalovuşa yaxın gəldi. İlk içini çəkən ana oldu:

  • Quşların gəlinciyi... Səınsən... Mənim mehriban Melissam.

Ana ağlayırdı. Uşaqlar təəccüblə ona baxırdılar.

  • Ana, ana, nə olub, niyə ağlayırsan?
  • Ana, quşlara yazığın gəlir, hə? Axı biz onların yuvasını dağıtmırıq.

Sadəcə köçürdürük təhlükəsiz yerə.

Gənc qadın Melissanı sinəsinə sıxmışdı:

  • Mənim əzizim. Səni bilirsən nə qədər axtardım. Çox axtardım. Həmin gün

yağış yağırdı. Sadəcə yağış yox, leysan tökülürdü. Amma mən küçələri dolaşırdım. Hər yerdə gözlərim səni gəzirdi. Melissam... Amma sən yox idin. Sən getmişdiun...

   Melissa yanılmamışdı. Səsini ilk dəfə eşidəndə, üstündən uzun-uzun illər keçməsinə baxmayaraq, Zöhrəni tanımışdı. İndi də Zöhrənin göz yaşları onun yanağına tökülürdü. Uşaq vaxtı olduğu kimi. Ağlayanda həmişə Melissanı üzünə sıxardı ki, heç kim onun ağladığını görməsin. Göz yaşları Melissanın üzünü isladardı. Eynən indiki kimi. Hamı təəccüblə baxırdı. Uşaqlar, ata, gənc oğlan və gömbul kişi. Zöhrə Melissadan ayrıla bilmirdi:

– Uşaqlar, təəccüblənməyin. Bu Melissadır. Mənim gəlinciyim. Yəni sizin ananızın. Atam almışdı mənə. Böyük şüşəli mağazadan. Dəmir tor səbətin içindən. Özüm seçib götürmüşdüm onu. Sonra itirdim. O zaman mən siz boydaydım. Bapbalaca qız idim. Və Melissa mənim ən yaxın dostum idi...

    Kran yenidən elektrik dirəyindəki yuvaya yan aldı. İndi gənc oğlan və ata

var idi kranın çalovunda. Onlar yuvanı elə götürməli idilər ki, bir dənə çöpü belə yerə düşməsin. Ehtiyatla. Nəvazişlə. Sevgiylə...

 

                                        Epiloq

   Leylək ailəsi artıq bir-neçə gün idi ki, yeni ünvanda yaşayırdılar. Təhlükəsiz və qayğıkeş insanların nəzarəti aitında olan yuvada. Ata leylək də yanlarında idi. Sapsağlam.  Güclü, məğrur. Balalar xoşbəxt idilər. Şən nəğmələr yuvanı başına götürmüşdü. Amma onlar bütün günü sakitcə, heç kimi narahat etməyən civiltiləri ilə nəyisə müzakirə edirdilər. Kimsə razılıq əlaməti olaraq civildəyir, kimi etiraz edirmiş kimi başını bulayır, tüklərini qabardırdı. Amma günün axırında deyəsən onlar ortaq məxrəcə gələ bildilər. Ana leylək öz əzəmətli görünüşü ilə ayaq üstə durdu. Yuvaya gətirdiyi ilk gün olduğu kimi Melissanı çəhrayı saçlarından tutub qaldırdı. Bir-bir balalara yaxınlaşdırdı. Balalar dimdiklərini ona sürtdülər. Melissa bunun quşlarsayağı vidalaşma olduğunu anladı. Ən balaca, bir qədər cılız və zəif olan bala dimdiyi ilə Melissanın çəhrayı saçından tutdu və özünə tərəf çəkdi. Ata leylək nə isə demək üçün dimdiklərini açıb-örtdü. Cılız və zəif bala razılaşdı və Melissanın saçını buraxdı. Son dəfə başını onun üzünə sürtdü... Ana leylək Melissa dimdiyində havaya qalxdı...

     Ata ilə ana işdən qayıtmışdı. Uşaqlar həyətdə qaçışır, maşındakı əşyaları daşımağa kömək edirdilər. Bu bir göz qırpımında oldu. Ana leylək onların ətrafında dövrə vurdu. Hamı leyləyin bu qəribə hərəkətini izlədi. Leylək ananın qarşısında endi. Melissanı dimdiyindən yerə qoydu və uçub getdi...

Zöhrə Melissanı qaldırdı. Diqqətlə yüksələn ana leyləyin ardınca baxdı və pıçıldadı:

– Çox sağ ol, Leylək. Bu mənim üçün dünyanın ən gözəl hədiyyəsidir...  

 

 

 

 

Прочитано 276 раз
Авторизуйтесь, чтобы получить возможность оставлять комментарии